alidemiral yazar profili

bir abd vizesi almaktan daha imkânsız değildir sanırım.

sosyal medya hesaplarımı yeni açtım ekim ayında. kimse de yok listemde. ne takip ediyorum, ne de ediliyorum.

ters çevirip kıçına kıçına şaplak attığımda gelmeyen şampuan su ekleyince akıyor. kuru kuru vurmayacakmışsın, ıslatınca geliyor, onu anladım.

bir dediği bir dediğini tutmayınca o tatlı diliyle lâfı öyle bir kıvırması yok mu!

çünkü içinden geliyor. çünkü hesapsız kitapsız davranıyor. "inanmıyorsa yaptığı iyilik boşa gider" diye düşünen çıkarcılar bunu anlayamaz. onlar menfaati olmadan yaralı parmağa bile işemez.

delik korkusu

sanatçılık, gazetecilik...
bu iki mesleği yapanlar kadar şımarığını, küçük dağları ben yarattım havalarında olanlarını görmedim. sıradışı, marjinal, aykırı görüneceğiz diye tuhaf tuhaf ergen hareketler, sinir bozucu jest ve mimikler...

tlc bu aralar 70'ler versiyonunu oynatıyor. kamera arkasını seyrettim youtube'dan. adamlar maketlerle, oyuncaklarla film çekiyor. gerçek oyuncularla çekilen sahneler için cadde plâtosu kuruyor, ki ben yeşilperde önünde oynanmış, sonradan eklenmiş görüntüler sanıyordum. new york caddelerindeki devasa binalar gibi tahtadan (veya karton) binalar yapıp, arkadan tahtayla desteklemişler. bu arada küçükken süpermen'i gerçek sanırdım, tişörtümü yırtarak koşarken... (öfff sıkıldım, yaz yaz bitmiyor lânet olası pislik)

güncelleme: an itibarıyla superman 3 yayında.

bir an önce rehber varlıklarla yepyeni bir yaşam plânı çizip reankarne olarak dünyaya gelmek için.

neslihan - hiç sevmedim

birkaç saat önce hatay erzin'de konser verdi. 1 saat geç çıktı. ne söylediği anlaşılmıyor. ses desen dümdüz. nağme yok bir şey yok. iğne atsan yere düşerdi, o derece çok kalabalık değildi. jimy jibi kullanan kameraman ortada kazık gibi dikilmiş, video da çekemedim düzgün. gene de eğlenen vardı.

dünyayı kediler yönetsin. ilk tabeası ben olurum.

eskiden sizleri gördüğüm zaman yüzümde güller açardı. hele ki okullar tatile girdiğinde, bayramlarda yollarınızı gözlerdim. şimdi ise yüzünüzü göresim, sesinizi duyasım yok. neden acabaa?!

ben hiç revire, hatta hava değişimine sevkedeceklerini sanmıyorum. eğitim alanında ördek yürüyüşü yapıp, sonra sürünmekle sonuçlanacağını düşünüyorum.

özellikle soğuk havalarda daha çok oluyor değil mi diyecektim ama sonra vazgeçtim. çünkü sıcak havalarda yorganın altına girilmeyeceğini anımsadım.

çok sevdiğim kolayı reddetmek zorunda kalıyorum bazen. çişim gelmesin diye... wc'ye verilen paraya acıyorum çünkü. ben de ihtiyacımı gidermek için jandarmaların kimlik kontrolü yapmak amacıyla otobüsün önünü kesmelerini bekliyorum.

15 yıl önce bir çocuk tiyatrosunda yarım sezon sahneye çıkmışlığım var.
oradaki fotoğrafları albüm hâline getirmiş ve müzik eşliğinde klip hazırlayıp youtube'a yüklemiştik.
şu an bir kanalda kurgu montaj biriminde çalışan bir arkadaş bunu görüyor ve bana şöyle söylemişti:
"abi sen küçükken bir çocuk yıldızmışsın. arkadaşım fotoğraflarını görmüş."
onu bir çocuk yıldız olmadığıma inandırmak hemen olmadı. benim dizilerde filmlerde oynadığımı sanıyor, ama bunu kendisinden sakladığımı düşünüyordu.
bu sefer de benden tanıdığım ünlü sanatçılarla kendisini tanıştırmamı istedi.
evet, kafa bulmuyordu ve ciddîydi.
belki inanmayacaksınız ama kendimden şüphe ettim. "acaba ben çocukken ünlü müydüm" diye.
ne saçmalık değil mi? ama değişik bir duyguydu itiraf etmek gerekirse. hoşnut kaldım.

bugün benim yeşil bağım gurudu
dolu vurdu yapraklarım çürüdü

maria barrio.

cansız bedenlerin kremasının çıkarıldığı yer.