zaman geçiyor . sen ölüyorsun her gün , azar azar . bilincinde olduğun söylenemez . mutlu ve umutlu kılıyor seni bu kahrolası bilinçsizlik . fakat umut tatlı şeydir , vazgeçmek zordur , yok olursa kimsesiz hissettirir insana . kimsesizlik ki , kimselere yakışmaz . ve ölümün hatırası çok sefer en çok unutulandır . öleceğini bilen yegâne varlıkken ölümün ensesindeki nefesine en çok kayıtsız kalan da insandır . ensende derin soluğunu hırsla aldığını , dudağını dudağına yapıştırdığını ve azmış bir hevesten yapılma nefesini gırtlağına sunduğunu idrak ettiğinde eyleme geçmediklerinin faili olduklarından çok daha acı bir pişmanlıkla göğsünü dağladığını ve parçaladığını görmeyeceksin belki , fakat hissedeceksin . drogo'nun tüm bunları yaşadığına yemin edebilirim ama kanıtlayamam .
devamını gör...