şeker portakalı

insanları ne kadar etkilediği, her sözlükte mutlaka bir zeze bulunmasından da anlaşılabilecek otobiyografik roman. jose mauro de vasconcelos'un otobiyografik üç kitaplık serisinin birinci -ve bence- en başarılı kitabıdır. diğer ikisi delifişek ve güneşi uyandıralım'dır.

32 yaşındayım ve böyle bir kitabın neden çocuk kitabı olduğunu anlamadım hala. ben bile her okuduğumda içim sızlıyor anlatımı konusu beni bilr sarsıyor çocuklar için uygun olduğunu düşünmüyorum

sevginin en saf halini iliklerime kadar hissettiğim kısım, gözlerim yaşarmıştı ilk okuduğumda hatta şu an yazarken bile. ne zaman birine samimi hisler beslesem ruhumun bir yerlerinde saklanmış bir zeze olduğunu hissederim.

günün birinde acıyı keşfetmiş bir çocuğun hikayesidir diye tanımlar yazar kitabı. 20 yıl içimde taşıdım 12 günde yazdım diye de kitabın o muazzam hikayesinin kendi çocukluğu olduğunu söyler. kitabı da filmi de -kitaba nazaran sığ kalsa da- ağlatır insanı. umut diye tutunduklarının bir anda yok olmasıdır. zeze hepimizin çocukluk arkadaşıdır ! sanıldığının aksine çocuk değil ilk gençlik ve yetişkin kitabıdır.

jose mauro de vasconcelos tarafından 1968 yılında yazılan, yazarın kendi çocukluğundan izler taşıyan ve 12 günde yazdığı romanın adıdır.
daha sonradan yazdığı, güneşi uyandıralım ve delifişek romanları ile 3'lü bir seri halini almıştır.
2012 yılında marcos bernstein yönetmenliğinde sinemaya uyarlanmıştır.

güzel ama bir miktar fazla abartılan eser.

kesinlikle güzel ve etkileyici oluşuna laf atmıyorum burada. ancak onca eser varken şeker portakalının bu denli aşırı büyütülmesi bana göre doğru değil.

benim için yeri çok ama çok ayrı olan kitap.

sanırım ortaokul 3. sınıfa gidiyordum. öğretmenim bu kitaptan bahsetmişti. bende o dönemler öğretmen delisiydim. babama zorla aldırmıştım. okuduğum hem ilk romandı hemde ilk şahsıma ait kitabımdı. gözüm gibi bakmıştım kitaba. inanmazsınız geceleri bile koynuma alıp uyuyordum.

bütün sayfalarını anneme sesli bir şekilde okumuştum. o da bende bayılmıştık kitaba. sonra onu ben bi kız arkadaşıma verdim okusun diye, bir daha geri getirmemişti. bende utandım isteyemedim...

tabi o zamanlar zeze'nin hayatı bana çok güzel ve eğlenceli gelmişti. büyüyünce zeze'nin hayatının boktanlığını fark etmiştim.

türkiye'de bir dönem yasaklanmış kitaptır.

jose mauro de vasconceles'in 12 günde yazdığını söylediği kitaptır. elimde eski bir basımı bulunan bu yönüyle de beni ayrıca mutlu eden bir kitaptır hem de.
kitabın kapağını her açtığımda ilk kez okuyormuşum gibi hissederim. kötü şeyler, üzücü şeyler anlatıyor aslında ama zeze'nin tatlı dünyası kitabı güllük gülistanlık yapıyor benim için.
ortaokula giderken okumuştum ilk galiba şimdiki gibi popüler değildi tabi o zamanlar. birilerine tavsiye veriyordum heyecanla zeze'nin hüznünü başkalarıyla da paylaşmak istiyordum. kimse okumamıştı. ilk okuduğum zamanki kadar büyülü bir kitap değil benim için çok daha etkileyici kitaplar okudum çünkü. ama şeker portakalı kadar her yaşa hitap edeni zor bulunur.

okuduktan sonra insanın hayata bakış açısını değiştiren kitaplardan sadece bir tanesi. her ne kadar çocuk kitabı diyenler olsa da aldırmadan her yaşta okunması gerekir. ayrıca neye göre çocuk? büyük kitapları hep entrika dolu mu olmak zorunda?

dipnot: şahsımla ve başlığımla uzaktan yakından alakası yoktur. kitapsın sen kitap kal lütfen.

bir ortaokuldayken zorunlu okutuluyordu. zorunlu olduğu için okumadım. bizden sonra yasaklanmış sanırım. yıllar sonra liseyi bitirdiğim yaz kitaplığıma bakarken denk geldim, okuyayım bari dedim. hüngür hüngür ağladım. bazı yerlerde kitabı elimden bırakıp zeze sanki ayrı kaldığım küçük kardeşimmiş gibi içime işleyen olay örgüsünde kendime de yer edindim. yazar o kadar başarılı bir üslup kullanmış ki okuyucu kendini kitabın içinde aktif bir karakter olarak bulabiliyordu yer yer. böyle bir eserden nasıl kendimi mahrum bırakabilmişim? diğer kitaplarını da okudum ama delifişek o kadar etkilemedi beni.

okumaya başladığımda "bu mu övülen kitap ya!" düşüncesini yaratsa da çocuk kalbinin ne kadar narin ve affedici olduğunu gösteren bir kitap.
kitap kurdu olan her bireyin kesinlikle okuması gerektiğini düşünüyorum.
evet, sonunda ağladım arkadaşlar.

çocukken okuduğum ilk roman. sanıyorum 7 yaşındaydım. biraz sorunlu ve içine kapanık bir çocuktum. kendimi herkesten çok ayrıştırır, dünyanın en mutsuz insanı gibi davranırdım. bu kitap bana o içsel sıkıntıları herkesin yaşadığını yada yetişkinlerin anlamadığını sandığım sorunları bal gibi de anladığını, herkesin her şeyin farkında olduğunu ve dışarıda çok uzaklarda ,belki de yükseklerde, çok başka hayatlar olduğunu fark ettirmişti. bu bakımdan farkındalığımın ve algı gücümün gelişmesini sağlayan ilk kitaptır. benim için çok özeldir.

lise zamanı öğretmenimizin kendi kendine belirleyip herkese okuma zorunluluğu kıldığı kitaplardan biriydi .aklımda bir tek çok kardeş olmaları ve fakirlikten sıcak kahve ve ekmek yedikleri kalmış. okurken canım kahve çekerdi bir de .herkes güzel kitap dese de zorunlu olarak okutulduğu için elime tekrar almaktan kaçınıyorum. öğretmenler bu yöntemi hala yapıyorsanız lütfen bırakın

bana okumayı sevdiren aynı zamanda hüngür hüngür ağlatan kitap.
sanırım bir ara fazla küfür olduğundan yasaklanmıştı. okumaya yeni yeni başlayan ortaokul çağındaki arkadaşların severek okuyacağından eminim. kitabın diğer serileri: güneşi uyandıralım ve delifişek.

ortaokul 2 . sınıfta şeker portakalı+ güneşi uyandıralım + delifişek serisini okudum ve hala kitaplığımda yer alır ne zaman sıkılsam tekrar birkaç sayfa okurum nostalji niyetine ayrıca tavsiye ederim.

adını herkes gibi çok duymuş olabilirsiniz ama serinin devamı olan kitapları da okumanızı tavsiye ederim.güneşi uyandıralım,delifişek,çıplak sokak, kardeşim rüzgar kardeşim deniz ,yaban muzu. böylece hem zezeciğimi hem de yazarı daha iyi anlarsınız.

gayet tatlı bir kitaptır. beni çok etkiledi diyemem ama diğer iki kitabı (bkz: delifişek)(bkz: güneşi uyandıralım) okuma istediği uyandırdı. gayet güzel bir seriydi .zeze her kitapta farklı bir yönüyle karşımıza çıkıyor ve son kitapta(delifişek)büyüyüp koca bir adam oluyor. bir kitap karakterinin gözümün önünde büyüyüp serpildiğini görmek beni duygulandırdı açıkcası ve kitapta da bu karakter gelişimini iyi hissettim. eh tabi biraz da üzdü onu böyle geleceği için kaygılı görmek. neyse...gayet akıcı ve sürükleyici. sıkılmazsınız çünkü zeze çok delidolu ve ne yapacağı belli olmuyor. kısaca sarıyor.

bence çoğunluk bu kitabın serinin ilk kitabı olduğunu bilmiyordur.zeze bize çok şey öğretti bazen ağlattı ama kimse kusura bakmasın benim en sevdiğim kitap güneşi uyandıralım. o kitapta zeze bana daha bir benziyor gibi hissetmiştim. kitapların yazarı yni zeze'nin öyküsünün anlatıcısı josé mauro de vasconcelos'dur.

tek oturuşta bitirdiğim ve kıvrıla kıvrıla ağladığım tek kitap. büyüsünü bozmamak adına diğer serisini okumadım.
her insanın yaşı ve konumu ne olursa olsun okuması gerektiğine inandığım 3 kitaptan biri.

+babam beni dövdüğü için herkes beni dövüyor. ama sorun değil. onu öldüreceğim.
-ne? babanı mı öldüreceksin?
+onu içimde öldüreceğim. birini sevmeyi bıraktığında içinde ölmeye başlar.
hhıııığğğğğğ

çocukluğumda her 2 hafta da bir mahallemize gezici kütüphane gelirdi. o kadar kitap arasından rastgele aldığım kitap şeker portakalı oldu.. hiç unutmuyorum , ilk önce kapağı dikkatimi çekmişti aslında ama eve gidip bir kaç sayfasını okuduktan sonra hemen içine almış olacak ki bir solukta bitirmiştim. bana kitap okumayı sevdirdiği için bende yeri çok ayrıdır..