brokoli ve tosbağa yazar profili

yazın geleceği neşesiyle ilkbahar bitsin diye günler sayıldığı zamanlardı. yaz gelmeye yakın o çiçekli elbiseler, renkli kokulu tokalar çıkarılırdı. yumurta bayramı vardı yazdan hemen önce. yumurtalar boyanırdı. her gün illa ki yüzülürdü benim yazlarımda. yüzdükten sonra hep kalabalık sofralar kurulur, rakılar içilirdi. biz kola içebildiysek sevinirdik. kahvaltıda incir olurdu annemin hemen sabah bahçemizden topladığı. çekirgeler vardı. benim bir çekirgem vardı, biri üstüne oturunca gömmüştüm bahçemize. cennet hurmasının çekirdeğinin içinden çatal ve kaşık çıkardı. mahallemizde dut ağacına tırmanabilen tek çocuktum. beyaz dutlar her zaman en tatlı olanlardı. bütün çocukları toplayıp ormana götürürdüm keşif zamanı diye. yaptığım listedekileri bulmadan eve dönmeme kararımız vardı. yaz daha büyük bir mevsimdi çünkü güneş geç batardı ve bu sokakta daha fazla oyun oynayabilmem demekti. en sevdiğim sebzeler bu büyük yazda olurdu. meyveleri çok severdim, en çok yazın meyve verirdi bana. kirazı çekirdeğiyle yerdim çünkü dayım bana "çekirdeğiyle yersen karnında ağacı çıkar, yeme" demişti. karnımda kiraz ağacı çıkacağı düşüncesi de çok büyüktü. bezelyeleri topladıktan sonra annem pişiremezdi. çünkü ayıklarken bitirirdik. o yaz son kez adını bilmediğim bir ağacın verdiği yuvarlak meyvesiyle savaş yaptık. çocuktum ve yaz çok daha güzel bir mevsimdi.

şu hayatta mutlu olmayı bir bilen varsa bana da öğretebilir mi? iade edilmiş içli mektup gibi hissediyorum, inceduygu larla yazılmış fakat önemsenmemiş gibi. bir insanevladı da bunları görüp sormaz ki içmeye gidelim mi diye.

bugün oturdum ölümü düşündüm
kirli, acı bir su gibi yürüdü içimde
dokunduğum, gördüğüm her şeye sindi
ürperdim, korktum ve biraz şaşırdım
bugün oturdum ölümü düşündüm
yirmi yaşında ve hayat bu kadar güzelken

“-lâkin tek korkum: yarın ölebilirim kendimi tanımadan.- hayat tecrübelerimle şu yargıya vardım ki, başkalarıyla benim aramda korkunç bir uçurum var, anladım, elden geldiğince susmam gerek, elden geldiğince düşüncelerimi kendime saklamalıyım. ve şimdi yazmaya karar vermişsem, bunun tek nedeni, kendimi gölgeme tanıtma isteğidir.”
diye devam eder.
 sadık hidayet'in 1936 yılında yayımladığı "kör baykuş" (bkz: bûf-i kûr) adlı romanındandır. aynı zamanda başyapıtı olarak kabul edilir.
sadık hidayet'in kendi hazırladığı kapaklar şöyledir;



(bkz: ahterbin) ukdesi*

tezer özlü, "yeryüzüne dayanabilmek için."
ayrıca içinde unutulan 1 mayıs istanbul anısından yapraklar.

ünlü yazar sylvia plath'in sırça fanus romanında geçen analojisidir. bu analoji, romandaki karakter üzerinden yaşamdaki seçenekleri ve bu seçenekler üzerindeki kararsızlığı anlatır. hayattaki tüm olasılıklar bir ağaçtaki incirlere benzetilir, her incir olası başka bir hayattır ve aynı anda iki tanesi seçilemez. kararsızlık sonucu birini seçemezse incirler birer birer kuruyup dökülecektir. yani hiçbirine sahip olamayacaktır.
"yaşamımın, öyküdeki yeşil incir ağacı gibi önümde dallanıp budaklandığını görüyordum. her dalın ucunda tombul, mor bir incir gibi eşsiz bir gelecek beni çağırıyor, göz kırpıyordu. incirlerden biri, bir eş, mutlu bir yuva ve çocuklardı. bir başkası, ünlü bir ozan, öteki parlak bir profesör, biri şaşırtıcı editör ee gee, öbürü avrupa, afrika ve güney amerika, biri constantin, sokrates, attila ve garip adları değişik meslekleri olan daha bir yığın aşık, bir başkasıysa olimpiyat takım şampiyonu bir kadındı. bu incirlerin üzerinde ve ötesinde, ne olduklarını pek çıkaramadığım daha bir sürü incir daha vardı.
kendimi dalların çatallandığı noktada otururken görüyordum.
ve incirlerden hangisini seçeceğime bir türlü karar veremediğim için açlıktan ölüyordum. hepsini ayrı ayrı istiyordum incirlerin, ama birini seçmek ötekilerin hepsini kaybetmek demekti. ve ben orada karar veremeden otururken incirler buruşup kararmaya başlıyor ve birer birer toprağa, ayaklarımın dibine düşüyorlardı."

"insan sevildiği zaman çocuklaşır çünkü sevgi bizi onunla ilk tanıştığımız yere götürür."

murat uyurkulak'ın tol isimli romanından can acıtan cümle.
öncesi şöyledir;
hep yarım kaldım, hiç tam doymadım, tam bağırmadım, tam dokunmadım. bıçak ruhumda dehşet bir fısıltı gibi ilerledi ve ben tam ortamdan yarıldım.
ruhuma bir hayat yakıştıramadım.

aslında umutla bağdaştırılan fakat ingilizcede mavi anlamına gelen 'blue' sözcüğünün aynı zamanda hüzün anlamına gelmesi belki bir kaç işaret vermiş olabilir ama ben mavi-depresyon ilişkisi ile alakalı birinden bahsetmek istiyorum size.
picasso.
picasso'nun yakın arkadaşının carles casagemas kendisini reddeden aynı zamanda aşık olduğu kadını öldürmeye teşebbüs etmesi ve sonrasında kendi kafasına sıkıp intihar etmesinden sonra gelen bir mavi dönemi vardır. ki bu dönem anladığınız kadarıyla depresyon dönemidir.
mavi dönem dediğimiz kısaca tablolarında mavi tonlarını bolca kullanması olarak adlandırılabilir ki bundan sonra pembe dönem gelir.
mavi dönem hatırladığım kadarıyla 1901 ve 1904 yılları arasını kapsar. bu dönemdeki bazı eserlerini aşağıya isimleri ve görselleri ile bırakacağım.
bu arada bu eserlerde fark edeceğiniz silüetler hayal ürününüz değil, picasso tuval alacak parası olmadığı için eski resimlerinin üzerine resim yapmıştır ve o silüetler eski resmin izleridir.
görsellerin kalitesi düşük olabilir fark ettikçe düzeltirim.
yaşlı gitarist, the guitarist
bu tabloda yaşlı adamın kafasının olduğu kısımda eski resimden kalan bir kadın silüeti vardır.

trajedi (1903)

casagemas'ın ölümü
tabloda casagemas yani intihar eden yakın arkadaşının kurşun yarasını da resmetmiştir.

otoportre

mavi ve depresyon ilişkisiyle alakalı başlığı daha pek çok sanatçı ile alakalı yeşillendirmeyi düşünüyorum. yanlış olduğunu düşündüğünüz bir yer olursa iletişime geçebilirsiniz.

"en korktuğu, en tiksindiği şey baskıydı.
her tür baskı.
her tür baskının insanın özünü yok ettiğine inanmıştı.
bir döneminde yaşadığı elektroşoklar da bir baskıydı.
tüm baskıcıları faşist olarak niteliyor.
bu nedenle,
elektroşokları uygulayanlar dahil.
haksız mı?
-baskıya başkaldıran her zaman haklıdır."
tezer özlü- kalanlar, s11.

                                                         28.7.962

koskocaman saygı ve sevgiyle.
"yoldaşlar, ölürsem o günden önce yani,
- öyle gibi de görünüyor -
anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni
ve de uyarına gelirse,
tepemde bir de çınar olursa
taş maş da istemez hani..."

"halk, iktidarı devirmek istiyor."

asıl anlamı ''başın düştüğü yer'' olsa da doğmak manasında kullanılan deyim.
''benerci kendini niçin öldürdü?'' kitabının ikinci bapında nazım hikmet

satırlarıyla kullanmıştır.