çürümüş şeyler var danimarka krallığında yazar profili

dindarlar, bilimin tökezlemesinden zevk alır.
uzaya fırlatılan bir uzay mekiği düşünce sevinmiştik eskiden.
bilimin her ayağı kaydığında dindar bayram eder.

90'lı yıllarda odaklandığımız bir konu vardı. aklı eren herkes derdi ki, kürt meselesi çözülmeden türkiye demokratikleşemez. çünkü kürt meselesi ve pkk ile askeri çatışma ülkenin kaynaklarını tüketiyordu, gündemi meşgul ediyor ve dikkati dağıtıyordu, yarattığı olağanüstü hal nedeniyle demokratikleşmeyi konuşmaya engel oluyordu.

şimdi bundan çok daha ağır, vahim, muhakemeyi iptal eden, radikalizmi besleyen bir sorunumuz var: israil ve yahudi nefreti.

nefret esnafının kendini meşrulaştırmak için bu nefrete israil hükümetinin yapıp ettiklerinin yol açtığını söylemesine asla izin vermem. yalan çünkü. dünyada israil hükümetinin yaptığı iddia edilen fenalıkların binlerce kat fazlasını yapan devletler var, ama kimse onlardan nefret etmiyor, kampanyalar düzenlemiyor, bu gerekçeyle radikalleşmiyor.

yahudi nefreti hastalıklı bir durum. yalan ve hayali anlatılara dayanıyor. yani siyasal çözümle ilgili bir sorun değil bu. terapi ve tedavi gerektiriyor. ama makul ve ciddi bir devlet, hasta vatandaşlarının tedavisini bekleyemez. bu nefretin yarattığı radikalleşmeyle mücadele etmek zorunda.

90'larda kürt meselesinin demokratikleşmeyi engellediği fikrine nasıl değer verdiysem şimdi de israil ve yahudi nefretinin müslümanlığı radikalleştirdiği ve ülkeyi uçuruma sürüklediği fikrine öyle önem veriyorum.

somut örneğim de iran. islam'ın ilk medeniyetini kurduğu binlerce yıllık uygarlık potası iran, bir avuç marjinal, radikal, hastalıklı ideolojik grubun israil ve yahudi nefreti nedeniyle nerelere sürüklendi. petrolü ve diğer kaynaklarıyla dünyanın en zengin ilk 10'unda yer alacakken sefalet endeksinin dibinde debeleniyor. tarihin en görkemli uygarlıklarından biri, toplumsal hayattaki deli saçması yasaklarla taş devri ilkelliğine mahkum edilmiş halde.

türkiye de bu yolda ilerliyor ve bu kontrolsüz sürüklenmenin durdurulması gerek.

ben, israil ve yahudi nefretinden beslenen radikalizmin üzerinde tepindiği yalanları gücüm yettiğince ifşa ve tekzip etmeye çalışıyorum. çok daha önce bunu yapmalıydım. lakin senelerce içinde bulunduğum muhitte sosyal içicilik babından retoriğe kapıldım ne yazık ki. gerçeğin ne olduğu merakı içimi kemirse de bunu dışa vuramadım.

uzun zaman önce o sosyal içicilik ortamından özgürleştim ve merakımı mırıldanmaya, dile getirmeye başladım. fakat kurulduğu günden beri asla sevmediğim, hoşlanmadığım, bunu da çok kere ifade ettiğim hamas'ın yarattığı 7 ekim faciası bardağımı taşırdı.

hakikatlerin görülmesine yardımcı olan ve gayret gösteren herkese allah kolaylık versin, hayırlı bir iş yapıyorlar. memleketi felaket bir akıbetten kurtarmak için çok önemli bu çünkü.

israil ve yahudiler hakkındaki yalanları ifşa etmenin faydası bize, ülkeye, müslümanlığa, topluma. israil bilimsel, entelektüel, teknolojik, ekonomik, her bakımdan zaten fazlasıyla güçlü bir devlet ve kimseye ihtiyacı yok. hakikatlerin ortaya çıkması için ne yapıyorsak kendimiz için yapıyoruz.

değişim-dönüşüm süreçlerine o esnada katılamayan, bu sürecin bir parçası olamayan, geç kapitalistleşen ve geç modernleşen, yapılması gerektiğini düşündüğünü yapsa da yapamasa da hep daha fazlasını yapması gerektiğine ve pek çoğu için geç kaldığına inanan toplumlarda ortaya çıkar böyle çarpıklıklar. almanya ve italya öncüsü olmuştu, japonya da dahil. iran'daki molla rejiminin faşistliği de türkiye dahil tüm islam ülkelerindeki vahşi-barbar-faşist hareketlerin temeli de tek bir adrese çıkar ve orası roma ya da bağdat değildir: geç kalmışlıktır. daryuş şayegan "yaralı bilinç" diye kitabını da yazmıştır, farkında olmadan.

günümüzde batı toplumlarında, özellkle abd'de beyaz avrupalı kökenlere sahip olmayanların bu akımın öncüleri olması bununla alakalıdır. islamcıların dahil olması hatta ortada woke yokken islamcılığın faşist bir tepki olarak ortaya çıkması, batı ile islam dünyası arasında makas açıldıkça radikalliğin ve şiddetin dozunun artması da bununla bağlantılıdır ve her yol geç kalmışlık ve bununla başa çıkamama problemine götürür bizi.

beyaz adam/insan kötüdür; sömürgeci, emperyalist, kolonyalist, ırkçı, bilmem ne fobik olduğu için değil. bağğzıları, onun ve alt soylarının sürdürdüğü düzen ile rekabet edemeyeceklerini fark ettikleri için öyledir. o zaman hepsini yok edelim!!!

amerikalıların beytülmalından hırsızlık yapan islamcı ilhan ömer hayatının şokunu yaşamış bugün.

devam eden yolsuzluk soruşturmasında feeding our future platformunun 250 milyon dolarlık devasa covıd dolandırıcılığı şebekesinin elebaşısı aimee bock, new york post'a (nyp) yaptığı açıklamada temsilciler meclisi üyesi ilhan ömer'in işin içinde olduğunu itiraf etmiş.

ömer'in tutuklanmasına bir adım mesafe kaldı.

after today’s interagency press conference announcing 15 public healthcare fraud indictments in minnesota, the below subject who fled when fbı executed today’s raid - muhammad omar - has now been arrested.

he is charged with healthcare fraud (18 u.s.c. § 1349, 18 u.s.c. § 1347) involving a housing stabilization services company - with fraudulent claims for services not provided and diverting the proceeds for personal benefit. subject was located arrested within 2 hours.

güya gizli görev vermiş! sevgili dostlar, gizli görev verdiğin adama birkaç ay sonra istanbul’dan resmi idam fermanı çıkartıp, gıyabında rütbelerini söküp, bir de üstüne anzavur’u, kuva-yi inzibatiye’yi salmazsın. bu nasıl bir gizli plan? christopher nolan filmi mi çekiyorsunuz?

peki neden ısrarla bu alternatif tarihi yazmaya çalışıyorlar? çünkü modern türkiye’nin kurucu anlatısıyla yani atatürk ve arkadaşlarıyla kavgaları var. ama bunu rasyonel veya bilimsel argümanlarla yapamadıkları için, meşruiyeti geçmişin monarşisinde arıyorlar.

yani dertleri tarih falan değil bugünün siyasi kavgalarına geçmişten mühimmat taşımak. tarih ideolojik fantezilerinize göre eğip bükeceğiniz bir oyun hamuru değildir. belgeyle konuşun.

burası yeni türkiye;
bir kararname, bir fezleke, bir iddianame…

--- bir gün öğrencisi olduğun üniversite yoktur.
--- ertesi gün oy verdiğin belediye başkanı yoktur.
--- sonraki gün oy verdiğin parti yoktur.

başkanlık rejimi budur !
dur hele sen daha dur....

fransızlar adına, “fransız teorisi”ni (ki bu da en kötü ideolojik saçmalığı yani “wokizm”i doğurdu) ortaya çıkardığımız için özür dilemek istiyorum.

dünyaya descartes, pascal, tocqueville'i kazandırdık. daha sonra, 68 sonrası entelektüel enkazın içinde foucault, derrida, deleuze'yi kazandırdık. üç parlak adam, dilimizin zarafetiyle bugün batı'yı felç eden ideolojik silahı yarattılar.

onların ne yaptığını anlamak gerek. foucault, gerçekliğin var olmadığını, sadece bilgiye bürünmüş iktidar ilişkilerinin olduğunu öğretti. bilim, akıl, adalet, sağlık kurumları, okul, hapishane, cinsellik; her şeyin sadece bir egemenlik sahnesi olduğunu... derrida, metinlerin sabit bir anlamı olmadığını, her anlamın kaygan olduğunu, her yorumun bir ihanet olduğunu, yazarın öldüğünü ve okuyucunun hüküm sürdüğünü öğretti. deleuze, ağaca değil rizoma, yerleşik hayata değil göçebe hayata, yasaya değil arzuya, varoluşa değil dönüşüme, kimliğe değil farklılığa öncelik verilmesi gerektiğini öğretti.

tek başına ele alındığında, bunlar tartışılabilir tezlerdir. birleştirildiklerinde, yayıldıklarında, yaygınlaştıklarında ise bir sistem oluştururlar. ve bu sistem bir zehirdir.

çünkü olan biten şuydu: fransa’da anlaşılmaz olan bu metinler atlantik’i aştı. yale, berkeley ve columbia üniversitelerinin bölümleri 80’li yıllarda bu metinleri benimsedi. orada, bizde olmayan bir zemin buldular: amerikan püritenliği, ırk kökenli suçluluk duygusu ve kimlik takıntısı. fransız teorisi bu alt tabakayla birleşti ve bu birleşmenin çocuğu “wokizm” olarak adlandırıldı.

judith butler, foucault'yu okuyarak ve performatif cinsiyeti icat etti. edward said, foucault'yu okuyarak akademik postkolonyalizmi icat etti. kimberle crenshaw, bu yapıyı miras alarak geçişkenliği icat etti. her aşamada matris fransızdır: gerçek yoktur, sadece iktidar vardır, dolayısıyla her hiyerarşi şüphelidir, her kurum baskıcıdır, her norm şiddettir, her kimlik inşa edilmiştir ve dolayısıyla tartışılabilirdir, her çoğunluk suçludur.

işte bu şekilde, pratik sonuçlarını muhtemelen hiç hayal bile etmemiş üç parisli filozof, koca bir nesil aktiviste, üniversite idarecilerine, insan kaynakları yöneticilerine, gazetecilere ve yasa koyuculara bir tür işletim sistemi sağladı. işte böylece, bir kadının kadın olup olmadığını, kendi tarihinin savunulmaya değer olup olmadığını, liyakatin var olup olmadığını, gerçeğin görüşten ayırt edilip edilemeyeceğini artık bilemeyen bir medeniyet ortaya çıktı.

bu, basit bir nedenden ötürü tam olarak bir saçmalık ve bunu soğukkanlılıkla söylemek gerekir. bir medeniyet üç sütun üzerinde durur: akıl yoluyla ulaşılabilir bir gerçeğin var olduğuna dair inanç, iyinin kötülükten ayrı olduğuna dair inanç, aktarılacak bir mirasın var olduğuna dair inanç. fransız teorisi bu üçünü de yerle bir etmeye kalkıştı. bunu kötülükten değil, entelektüel bir oyun, şüpheye duyulan hayranlık ve onları besleyen burjuvaziye duyulan nefretten yaptı. ama sonuç ortada. bütün bir nesil yıkmayı öğrendi, inşa etmeyi hiç öğrenmedi. bütün bir nesil şüphe etmeyi biliyor, hayran olmayı artık bilmiyor. bütün bir nesil her yerde iktidarı görüyor, hiçbir yerde güzelliği görmüyor.

özür dilerim, çünkü fransızlar olarak özel bir sorumluluğumuz var. bu nihilizme janjanlı bir ambalaj kazandıran bizim dilimiz, üniversitelerimiz, yayınevlerimiz ve prestijimizdir. sorbonne ve vincennes’in itibarları olmasaydı, bu fikirler asla okyanusu aşamazdı. başkalarının silah ihraç ettiği gibi biz de şüpheyi ihraç ettik.

şu anda silikon vadisi'nde, yapay zeka laboratuvarlarında, start-up'larda, atölyelerde, insanların bir şeyleri yıkmak yerine hala bir şeyler ürettikleri her yerde inşa edilen şey, bu sorunun cevabıdır. bir medeniyet, eleştirmenler tarafından değil, yaratıcılar tarafından yeniden inşa edilir. gerçeğin var olduğuna ve ona adanmaya değer olduğuna inananlar tarafından. güzel, doğru ve iyi olanın hiyerarşisini benimseyen ve bunu aktarmaktan utanmayanlar tarafından...

bu yüzden özür dilerim. çalışmaya devam edelim.

israil kültür ve spor bakanı miki zohar: türkiye'ye düşman bir devlet gibi davranmalıyız

israil kültür ve spor bakanı miki zohar, türkiye’nin artık “düşman devlet” olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunarak ankara’nın israil’in bir sonraki büyük bölgesel rakibi olabileceğini söyledi.

israil merkezli srugim haber sitesine konuşan zohar, açıklamalarını bu hafta türkiye’den gazze’ye doğru yola çıkan ve daha sonra israil güçleri tarafından müdahale edilen global sumud filosu tartışmaları sırasında yaptı.

middle east eye'ın haberine göre israilli bakan zohar, açıklamasında şu ifadeleri kullandı:

“türkiye’ye artık düşman devlet gibi davranmaya başlamalıyız.”

zohar, türkiye’nin israil’le çatışma yolunu seçmesi halinde “çok ağır bir bedel ödeyeceğini” öne sürdü.

“eğer türkiye bizimle savaş yolunu seçerse, hiç şüphesiz çok ağır bir bedel öder. israil kendini savunmayı ve kendisine zarar verenlere zarar vermeyi bilir” sözlerini kullandı.

bakan ayrıca ankara’nın israil’le savaşa girmesi halinde “çok büyük bir bedel” ödeyeceğini iddia etti.

***

israilli siyasetçiler ankara’yı giderek daha fazla iran’la kıyaslıyor

son aylarda türkiye ile israil arasındaki gerilim belirgin şekilde artarken, israil’de hem iktidar hem de muhalefet kanadından bazı isimler türkiye’yi iran’a benzetmeye başladı.

eski israil başbakanı naftali bennett, şubat ayında washington’da katıldığı bir konferansta türkiye için “bir sonraki iran” ifadesini kullanmıştı.

analistler de gazze savaşı ve suriye’deki nüfuz mücadelesi nedeniyle türkiye’nin gelecekte israil’in temel bölgesel rakibi haline gelebileceği değerlendirmesinde bulunuyor.

“iran’ın yerini türkiye veya pakistan alabilir” iddiası

israil gazetesi maariv’de geçen ay yayımlanan bir köşe yazısında, iran’ın artık “israil’in en büyük düşmanı” rolünü kaybetmeye zorlanacağı savunuldu.

yazar boaz golani, bu rolü gelecekte türkiye ya da pakistan’ın üstlenebileceğini ileri sürdü.

abdülaziz bayındır: “mezheplerin tamamında cariyelik vardır. esir kadınlar, onlara sormadan odalık olarak kullanılır ve erkekler onların cinselliğinden yararlanabilirler. bunun için nikâha gerek yoktur ve sayı sınırı da yoktur.

bir erkeğin 1000 cariyesi olsa ve 1001.’yi almak istese;
karısı da ‘alırsan kendimi öldürürüm’ dese,
kadının kâfir olmasından korkulur.”

çok çarpıcı bir şey yaşadım. geçenlerde birisi tutuklanıyor. muhalif medyadan birileri bunu eleştiriyor. yandaş medyadan biri de çıkıyor diyor ki aynen şu cümleyi kuruyor: “savunacağınıza suçsuzluğunu ispat edin” diyor.

yahu kurallar mı değişti bu dünyada. yani birine suç at, suçsuzluğunu ispat etsin!

bu ne toplum vicdanına sığar ne milletin bu kadar biriktirdiği değerlere sığar ne insan olmaya sığar. ve burada insanlar çıkıyor, kendilerini ifade etmeye çalışıyor. böyle adalet olur mu?

bu gece resmi gazetede yayımlanan kanun değişikliği ile;

belediyeler ve iştiraklerinin şirket kooperatif kurması ve/veya ortak olması cumhurbaşkanı iznine bağlandı.

varlık barışı kanunu, akp ve mhp oylarıyla kabul edildi.

-yurt içi ve yurt dışı bütün kayıt dışı varlıkları kapsayacak.

-geçmişe dönük hiçbir araştırma ve soruşturma yapılmayacak.

-%5'e kadar tek seferlik bir vergi alınacak ancak paranın devlet tahviline yatırılması halinde vergi alınmayacak.

göçmenler çağında çoklu kamusal alan fikrini intihar görüyor avrupalılar. haksız sayılmazlar.

thomas bauer, "müphemlik kültürü"nde, batı düşüncesinin 19. yüzyıldan itibaren kesinlikçi düşünceye kaydığını, islam dünyasındaki kesinlikçi fundamentalizmin de bundan etkilendiğini anlatıyor.

bu maceradan insanlığın zararına sonuçlar çıktı. kültürel çoğulculuk büyük darbe aldı. politik çoğulculuk ve demokrasi ise usulen ayakta.

fenomenolojinin linguistik etkisi, hermenötikin ölümü kuşkusuz. kutsal metnin lafzında gördüğümüz şeyin, aynı zamanda onun anlamı olduğu eğilimi güç kazandı mesela. müslümanlığın resmi itikadı bu şu anda.

frankfurt okulunun yaşayan temsilcisi habermas, kamusal alanın üniterliği üzerinde önemle durmakla avrupa'nın göçmen sorununa çok erken zamanda çözüm önermiş olabilir.

demokrasinin kültürel çoğulculuğuna inanan feminist nancy fraser'in işe kamusal alanın üniter modeline itiraz ederek başlaması çaptan düştü bu nedenle. göçmen sorunu çağında çoklu kamusal alan fikri hâkim olsa avrupa'nın krizi derinleşir.