dor yazar profili

sevdiklerimin iyi olduğunu görmek, bilmek.

kavuşamayınca aşk oluyor. sonrası tıraş muhabbet.

öncelikle buna yaşamak denirse..

sabır-dayanma sınırlarımı zorlayan bir belirsizlik ve arafta 2-2,5 yıl..

yalan ise kötü, gerçek ise felaket bir durumdan ötürü hayatımın en yıkıcı, yıpratıcı şeyini yaşadım..buna bağlı olarak yaşattım da üstelik.

belirsizlik, ulaşamamak, bilememek, gerçeğe ulaşamama kısmı da işin sınırlarını da ortadan kaldırıp sonsuz bir döngüde derya-deniz bir hüzne boğuyor.

belirsizlikten nefret ederim ben..en zoruyla sınandım.

ne olduğu da belli değil..hasar tespiti de yok, çaresi de yok. olamayacak da işin kötüsü.

kendi adıma antalya hüznün başkenti.

benim değil ama bir dayımızın nadide eseri;

“komşulara çok ayıp oldu”
—
ha geldi ha geliyor diye bekledik,

başka bir kapıya ondan gitmedik,

niçin gittin söyle sana ne ettik,

komşulara karşı çok ayıp oldu!



davetiye bile geldi baskıdan

yanıp kül olmuştum senin aşkından

kaynar sular döktün sanki başımdan

komşulara karşı çok ayıp oldu!



hani beni bırak hani komşular

geleceksin diye nasıl coştular

mahalleli sağa sola koştular

komşulara karşı çok ayıp oldu!



hep yollarda kaldı herkesin gözü

ne çabuk unuttun verdiğin sözü

hiç mi düşünmedin giderken bizi

komşulara karşı çok ayıp oldu!



ben de rezil oldum senin sayende

kara bulut gezdi artık hanemde

sızılar dinmedi gitti yaremde

komşulara karşı çok ayıp oldu!.

aşırılıkta noksanlık vardır.

yarıdan fazlası..

bayır aşağı gitme durumu hasıl olmaya başlıyor.

30’dan sonra her 5 yılda 1 bünye güncelleme alıyor gibi..

30 güncellemesi şuydu; başkalarının senin hayatını sabote etmesine müsaade etmemek lazım..(kısmen hallettim, baya cesur kararlar falan verildi ortalık 56 oldu, çarşı karıştı..iyi oldu)

35 güncellemesi şunu getirdi; “kendine dahi kendini sabote imkanı tanıma!”

kendi denyoluklarıma bi’ kuruldum bu aralar. bu muhabbet de döngüye girer zaten bir süre sonra..
”götümdü, başımdı..o muydu, bu muydu?”
diye diye ince ayar çekmeye çalışırken zaten cartayı çekerim gibime geliyor..çok da önemli değil aslında da işte insan istiyor ki enayilikle de geçmesin bir ömür..neyse..

çok da kafaya takmamak lazım arkadaşlar..ama bu kendimi sabote etmeme işine bi’ bakacağım. balataları yakmadan bayır aşağı salmaya devam..

anlatamamak

geceleri tavana bakıyorum yutkunuyorum bazı şeyleri, boynuma sancı girer çok üzülünce..

sonra diyorum ki tavandır, duvardır falan iyi ki var saydam değil şimdi üst katta uyuyanların kaba etini görsem ciddiyetimi koruyup kendi kendime triplere giremezdim; tatsız olurdu. başkası da benim götümü görebilir zira. dikey yapılaşmanın ahlaki değerler içerisinde kalması olumlu olmuş..zaten derdimiz var..

huzurevi paramı biriktirdim ve kenara koydum.

terk etmek..kendi yolunu çizmesine engel olmamak.

şu sıralar “umarım sıradaki gün hiç başlamaz” diyorum.

defterin kapanacağı günü merak ediyorum.

küçük bir defterim vardı eskiden, yazardım..çok uzun seneler yazdım, sakladım.

arada açıp okurdum..eski ben, beni hep şaşırtırdı..eski sayfalara notlar düşerdim gelecekten..

bir sebepten yakıp kül ettim. hala elimde olsa ne olurdu kestiremiyorum. yaşadığım sürecin şahidi diye yakmıştım o dönemki aklımla..şimdi ne şahit kaldı ne bana dair bir referans..

insan yaş aldıkça başka başka yorumluyor olayları. intihar daha yeteri kadar güçlü bir seçenek değil.

yatakta uzanıp ne kadar denyo olduğumu düşünüyorum.

ölüm.

yeni yıla girdiğimizden emin olmak için yeni yıla girdikten sonra saatlerimizi 1 saat geri alıp 1 saat sonra tekrar yeni yıla gireceğiz..

hoş geldin 2026
beş gittin 2025

evvel zamanlarda, bulunduğum-bulunamadığım bayramları, yılbaşı gecelerini, kaçırdığım yaz aylarının çetelesini sayar, hatırımda tutardım..

bir sonraki bayramı, seyranı, yazı yakalamak için takvime bakar..”yakalar mıyım acaba?” diye en azından bir dertlenirdim.

hayatın içinde olmamak, hayatı yaşamamak…artık yakalamaya bile çalışmamak..

evet…hayattan alacağım var olduğunu düşünüyormuşum aslında…tüm bunların..”hayatın bana borcu var..koparabildiğimi koparacağım” diyormuşum. şimdi böyle cüretkar talepler peşinde değilim…bunu farkettim yazarken..

hayatın kimseye bir borcu yok..çocukça düşüncelermiş..