greenapple yazar profili

robert’in mary’e olan aşkını anlattığı the cure şarkısı. bir nevi mektup niteliğinde, ruhu bambaşkadır. ve 1989 yılından ışınlanmıştır.

ceylan ertem’in seslendirdiği taze şarkısı. nakaratın back vokalinde de mabel’in sesi yankılanıyor, birkaç dinleyişten sonra emin oldum. duygusu derin.

“yok canımı vermem ki
ben bi daha o yellere…
kaldıramam bir fedâ daha,
yok ki yerim yeni bi filme.”

şöyle dinleyiniz efenim:

wherever you go diye bi şarkıları vardır ki takdire şayan.

çocukların, maddi ve manevi her türlü zorluğa küçücük yaşlardayken bizzat tanık olmaları.

(bkz: pareidolia) deriz buna. ben de çok yaparım, sabah uyanınca bi bulutlara bakarım. herhangi bir tatlıya benzetirim ya da bir hayvana. ilginç şeyler çıkabiliyor. öte yandan da sanatsal buluyorum.

ahtapotlarda bulunmakta olan kan. mavi renktir. ilk öğrendiğimde ilginç bulmuştum nedense. ahtapotun kanı nasıl mavi olabilir ki falan ama oluyormuş efenim.

sadece sevdiklerimle paylaştığım şarkılar var. yunanca şarkılar da bu klasmanımdadır. mesela sayıca bin kişinin keşfettiği şarkıyı sonsuz hissiyatla dinlemeyi çok seviyorum, sahiplenirim.

buyrunuz:

ceylan ertem’in yeni albümü. saçma olacak ama 45 saniyelik introsunu, diğer şarkılarından daha çok sevmiş olabilirim. swh keşke 2 dakika falan olsaydı.

yeni albümü an itibarıyla çıkmıştır.
en şahanesi şu an için:
open.spotify.com/track/7AmE...

canımız çok yandı.
tarifsiz bir acı ve bu coğrafyadan, bunu bizzat yaşayanlardan, bizlerden, hiçbirimizden asla gitmeyecek bir acı…

(bkz: bengü beker) hanımefendiyi dinlemeli, dinletmeli. harbiye’de ilk konserini vermesini umuyorum. keşfetmemiş olan varsa:

rocks. puro gibi olanından, vanilyalı.

zaten onu içtikten sonra bir daha sigara içesiniz gelmeyecek.

(bkz: kabak tatlısı)

ben chatgpt’ye paso evrak yazdırıyorum. kurumun resmi sayfasına yazılacak satırları ekletiyorum. müdürden alkışı alıyorum. dolayısıyla benimki son derece edepli bir yapay zekâ ürünü. hem cinsel fantezinizi kafanızın içine saklayın, yazık yazık. *

çok severim. rilke’nin her kitabı ayrı özel.

bromdur. kral adam.

sözlükte çok sevdiğim birkaç yazar dostum da var fakat ekşi sözlük ilginç bir mecra. ülke mozaiği gibi. burada bana takıntılı bi kadın yazar var. hayatımda ilk kez böyle bir şey başıma geliyor, görmezden geliyorum kendisini. fakat bazen olamıyor. sanırım 4 yıldır bana takık, her şey siyasi bir başlıktan sonra oldu. kötü bir şey de yazmamıştım. ama beni söylemlerimden ileri gelerek ırkçılıkla suçladı. oradan sonra sürekli sardı bana, mesaj attı. kibarca “bana yazmayın” dedim. aynı frekansta değiliz belli ki. engelledim ettim ama başka türlü de buluyor beni. arkamdan aralıklı olarak bir şeyler yazıyor, nickimi ve beni ima ederek. istemsizce ayda yılda bir de olsa yazdıklarına bakmak zorunda kalıyorum. ayrıca eksiliyormuş beni düzenli olarak, geçen yıl öyle bir şeyler yazmış entrysinde. başka hesapları da var anlaşılan. samimi söylüyorum ki korkunç biri ya da hasta. okuyunca ürperdim. ben her gün sosyal medyaya böylesine vakit bulamazken bu sapık arkadaşın yaptıkları bana korku filmi gibi geldi. utanmadan yaptıklarını yazmış etmiş. yaşı da yazdıklarına göre 38-39 civarındaymış. allah akıl fikir versin dedim. *

bu çocuğa sarılmak isterdim. öyle üzüldüm ki. hayatın, toplumun acımasızlığını onların çekiyor olması çok yaralayıcı. travmalar, acılar, yokluk, manevi eksiklik… keşke çocuklar bunları hiç yaşamasa.

hasidik yahudileriyle ilgili bir belgesel izlemiştim. kendileri, bizdeki uç dindar kesime çok benziyor. özellikle kadınlara yükledikleri tuhaf sorumluluklar, saçlarının gözükmemesi, özel günlerini kutlama şekilleri… fırsat bulursanız netflix’ten bi’ bakın. mini dizileri de vardır. unorthodox, shtisel gibi. shtisel acayip iyidir, beni hüzünlendirmişti.

zyra, orion takımyıldızı’ndaki küçük bir gezegenden geliyordu. uzun yıllar boyunca dünya’yı teleskoplarından izlemiş, insanların kaotik, efsunlu hayatlarına hayran kalmıştı. sonunda, bir keşif görevi bahanesiyle gemisini dünya’ya indirmeye karar verdi. bu karar o’nun için çok da zor olmadı.

new york’un ışıklı gökyüzüne iniş yaptığında kendini bir bilim kurgu filminin içindeki kahraman gibi hissetti. sokaklarda yürürken insanların birbirine çarparak aceleyle ilerleyişi, neon ışıkların göz kamaştırıcılığı ve araba kornalarının hiç susmayan senfonisi onu büyüledi. kendi gezegeninde her şey düzenli ve mantıklıyken dünya kaotik ama bir o kadar da canlıydı.

ve şimdi gerçek macera başlıyordu.

masasına oturan yaşlı bir hanımefendi o’na dönerek tebessüm etti. “yeni misin buralarda?” diye sordu. zyra duraksadı. “evet,” dedi dikkatlice, “buraya yeni geldim.” hanımefendi, başını sallayarak devam etti: “o zaman hoş geldin. dünya biraz karmaşık olabilir ama seni şaşırtacağı kesin.” dedi. ve zyra usul usul yürümeye başladı.