güzeştee yazar profili

aslında insanların fiziksel özellikleri, etnik kökenleri veya ırkları nedeniyle üstün veya aşağı olarak sınıflandırılması anlamı taşır ama bizim ülkemiz de bu ifade öyle evrilip çevriliyor öylesine birilerinin çıkarları uğruna evriliyorki anlamak güçleşiyor. ben insana kürtmüş türkmüş, lazmış arapmış ,siyahmış, beyazmış diye bakmam. bana göre insan iyi ve kötü olarak sadece ikiye ayrılır. ve daha fazlasına gerekte yok bence . ama yine aynı ben, benim ülkeme bayrağıma milli marşıma düşman olanın dinine, diline, rengine, ırkına da bakmam benim gözümde bu kişi teröristten başka bir şey değildir. bu ayrımı da iyi yapmak gerek.

üç kişinin ipleri bacaklarından geçirip üçgen yaptığı yavaş yavaş yükselttiği birininde iplerinin üzerinden atladığı bir oyun vardı .ismini hatırlamıyorum. benim favorimdi. çok oynardık çokta severdim.

bunun tadını alan bir daha unutmaz. efsane bir şeydir . çocukken babaannem yapardı kaç yıldır söylüyorum hala yapacaklar.

kelebekte kısacık ömrü olduğunu bile bile en güzel çiçeği aradı belkide. varlığın insan olması değil mesele dünyanın renklerinin gerçeği gölgede bırakması aslında.

şu saatte kafamın içinde sezen aksu-geri dön şarkısı çalıyor. 'olur da bir gün sen de özlersen, olur da bir gün sen de gözlerimle buluşmayı istersen' kısmından başlayıp tekrar başa sarıp duruyorum.dönmesini istediğim biride yok ama bilinçaltım bana oyun oynuyor sanırım.

o kadar sıkıntılı bir konu ki bu ve hergün yaşıyorum.yemek yapmak istemiyorum daha doğrusu yapmayı sevmiyorum , dışardan söylesen hergün hergün olmuyor yani asla çözülemeyen bir problem sorusu gibi.

gerçekten böyle her tanımı takip edilip , beğenecek mi diye merakla beklenen yazarlar var mı? ben sözlüğün kıyısından dolanıyorum galiba.beğenlere 'eyvallah kardeşim' deyip devam ediyorum. bu kardeşim lafı da bana simülasyonda hata var diyen arkadaştan takıldı kaldı, bırakamıyorum.

beklenti olmazsa hayal kırıklığıda olmaz.bu durumda olacak olan güzel şeylerde hayatına birer sürpriz olarak girecek.%100 huzur odaklı bir hayat felsefesi.

bana göre o eskilerde çok duyduğumuz, klişeleşmiş söz olan " bakmaya doyamamaktır".insan sevdiğine bakar, bakar, bakar bazen baktığında gördüğü aşkta kaybolur.zamanı unutur. dokunmak, hissetmek ya da saatlerce konuşmak değil bakmak yeter çoğu zaman.

insanlardan nefret ettiğim bir dönemdeyim. tabi ki her insan böyle bir dönemden geçebilir ama ben yılın dokuz ayı falan bu dönemi aralıklı olarak yaşıyorum kalan kısmında bahar,yaz çiçek böcek derken idare ediyorum. ama şu aralar bulunduğum yerde havalarda bozuk genelde evdende çıkmıyorum ama olurda çıkarsam mümkünse selam bile verilmesin istiyorum.çünkü çıkmışsam tamamen mecburiyettendir.sosyalleşmek gibi bir düşüncem hiç yok.

birkaç gün iznim vardı köye geldim.köyde erken yatılır malum uyuyanlar bilmem kaçıncı rüyalarında uyumayanlar ( başta ben) yatakta telefon ile uğraşmakta. dışarda gökgürültüsü ,fırtına ve yağmur var. yorucu bir günü yağmur sesiyle muazzam bir uykuya teslim ediyoruz.

charlie chaplin filmleri

temizliğe bir başladım daha bitmeden her yerim çürüklerle, yaralarla doldu .bir yerlere çarpmadan yürümeyi öğrensem çok iş görücemde kendime acil yardım yapmaktan fırsat olmuyor.

evet sırf bu yüzden yeni hobiler bulmaya çalışıyorum.bir ara resim yaptım sonra sıkıldığım için bıraktım.sonra nakış farklı geldi o kadar para verdim malzeme aldım gayette güzel yaptım sonra yine sıkıldım ve bıraktım. şimdi başta hevesle yapıp sonra bir köşeye atabileceğim bir hobi arayışındayım .

gidelim buralardan ...

bu şarkı bana hep son damlaya kadar gelmiş artık taşmak üzere olan birinin intihar mektubu gibi gelir. sanki
"söyleyin yarime
baharları beklesin
söğüdün dalları
bugün eğilmesin" derken sonbaharı bekle der, zaten gitmiş olan sevdiğine .
gitmeden hem dileğini hem kırgınlığını hem yalnızlığını hissettirmek ister gibi.her kelime derin bir yaraya, acıya , yorgunluğa çıkar.

film gecemizde bu sefer ekranda "kağıttan hayatlar" filmi vardı. bayadır izlemek istiyordum ama fırsat olmamıştı. en başta bir sokak çocuğu ile sokak abisinin ilişkisi üzerine dönen bir hikaye bekliyordum ama şaşırttı. güzel bir hikayeden öte çok gerçek bir hikaye olmuş. ben mehmet bu çocuğa niye bu kadar takıldı ki diye düşünürken meğer hayatı o çocukta takılı kalmış. sürekli başa dönüp tekrar tekrar sarmış, sarmalamış çocukluğunu ve tekrar tekrar hatırlatmış acılarını kendine . film bana bir çocuğun sarılıp ağlayacağı, yaralarını saracağı kimsesi olmadığında hiç büyüyemediğini hissettirdi.evet yıllar geçiyor yaralar kapanıyor , bedenen büyüyor ama çocukluğunda ki yaralar öylece olduğu gibi kalıyor. ruhtaki yaralar kanamıyor diye yaradan sayılmıyor değil ya . zaten en acı verici olanlarda onlar oluyor sonra o yaralar bütün hayatına hükmediyor. sözün özü güzeldi ama hikayede şaşırtmayan bir nokta vardı ki o da çağatay ulusoy değişmeyen muazzam ötesi oyunculuğu. filmi izlemem için bu bile yeterliydi zaten.

iyi hatırlattınız ben bir okuyup geliyim hemen.

evet hatta cebine koyup sonra atmayı unutup evine getirengillerdenim. siz evinizede götürmeyin tabi ama her yer çöp kovası dolu bir zahmet birine de atıverin.

biraz önce izlediğimiz film.film bitene kadar merve dizdar'ın ödül kazanmasını sağlayan oyunculuğunu bekledik desem yeridir.ama tabi boşuna beklemişiz zaten yokmuş film bittiğinde anladık. konusunu, amacını, değinmek istediği noktayı vermek istediği mesajı artık ne derseniz hiçbir şekilde anlamadığımız ve son sahnede eee dercesine kardeşimle birbirimize baktığımız bir film oldu.

çünkü korkak bir insanım.birini sevmenin ve onun sevgisinin sorumluluğunu almakta cesaret işidir.