ikati yazar profili

ya yıllardır en merak ettiğim şey şu an, az önce, şimdi, her daim…

kedilerimin ve köpeğimin söylemek istediklerini merak ediyorum cidden.


tamam anlaşıyoruz, davranış tekrarı vs ama ciddi ciddi karşıma alıp konuşmak istiyorum yahu.

mesela az önce “neye havladın yavrucum ?” dediğimde vereceği cevabı çok merak ediyorum.

iyi değilim ben.

hiç iyi olmadım…

sen gittiğinden beri hiç hayal kurmadım.

bir şarkı ruhumu ancak bu kadar özetleyebilirdi.

az önce psikoloğumun yanından çıktım. kendisiyle tanışana kadar bu meslek grubuna biraz önyargı besliyordum. ya hayırdır tıp okumuyorsunuz nörobilim falan hak getire diyordum ki gerçekten kendisi düşüncelerimi değiştirdi. kendi çaplarında iyilermiş aslında *

bazen yaşıma göre olgun bir kadın gibi davranmam gerektiğini fark etsem bile, içimdeki hüzünlü çocuğu susturamıyorum sevgili günlük.

insanın canı ne kadar acıyabilir sence ?
heh işte o tüm tahminlerinin kat be katı canım acıyor.

bir değil iki değil… tam yirmi üç !

ee bir de sana yazmak yerine arayabileceğim insanlar…

yorgun değilim.
koşmaya fiziksel gücüm var da, zihnim durduramıyor kendini aslında, tek bir komuta odaklanamıyorum.

hani zaman her şeyin ilacı oluyordu ?
bitirdiğim hiçbir farmakoloji kitabında zamanın yara sardığına dair bir bilgi göremedim ama yine de inanmak istedim.


bir ağaca sarıldım az önce, kendime sarılır gibi…

çok ağır konuştu !

neyse şimdi uzatmayayım lakin ben iyi değilim.

hiç iyi olmadım…

sen gittiğinden beri hiç hayal kurmadım.

1212 gün…

bakınca ne kadar olağan geliyor değil mi ?

tüm hayatımı değiştiren 1212 gün…
sadece benim de değil üstelik.

birilerinin belki komik bulacağı bir sayı…

fakat birilerinin dönüm noktası.

hayat…

“hayat” diyip geçtiniz her anın tüm çıplaklığını hissettiniz mi gerçekten ?

ben daha önce hissetmemiştim.

bir çocuğun haykırışındaki dehşeti hissettiniz mi gerçekten ?

ya da bir kedinin enkazın başında yavrusunu beklediğini gördünüz mü ?

görmeyin…

“günler geçiyor, zaman her şeyin ilacı.” diyorlar ya hani.

üzgünüm..

değil !

insan bir şehri kaybettiğini sanıyor; sonra yıllar geçiyor ve aslında kaybettiğinin evi değil, dünyanın güvenli bir yer olduğuna dair inancı olduğunu fark ediyor.

en büyük felaketlerden sonra herkes “hayat devam ediyor” diyor ya…

bazı insanlar için hayat devam etmedi; sadece nefes almak devam etti.

en zor zamanlarımda o minnak burnunu hayatıma soktuşturduğundan beri…

çocukken ezanı allah okuyor zannederdim (itiraf edin lütfen, böyle düşünen vardır aramızda) bir de sabah ezanını okumak için erkenden uyanıyor olmasına aşırı üzülürdüm *

neyse ki büyüdüm de doğru yolu buldum *

gerçekten gerildiğim bildirim. hani göremiyorum ya kim olduğunu… kalbimde bir sızı… karma puanı utansın be…

sevgili yazar/lar çok teşekkür ederim keşke bilsem kim olduğunuzu. tişkür ederim^^

sözlüğün yıllar sonra yine eleştirdiğim bir özelliği tam olarak budur^^

edit: ya bir mesaj atın da “benim” diyin be vicdansızlar, hoşunuza mı gidiyor böyle gerilmem *

yıllar önce ekşi’de ya orta dünya için ya da tolkien için açılan bir başlıkta okuduğum bir cümle hiçbir zaman hafızamdan çıkmıyor. bir türlü entry’i bulamıyorum, acaba ben kafamda böyle bir cümle kurdum da haberim mi yok *

“ben tanrı olsam utanırdım böyle bir dünya yaratamadığım için.”

insana neler neler sorgulatan muazzam insan.

valinor’un huzurlu topraklarında hala bir şeyler yazdığını ve bir gün bu çarpık dünya’ya da göndereceğini umut ediyorum.

tut beni düşmeden

“ay ışığı denizin üstüne düşmez aslında; sadece karanlık, ışığa yer açacak kadar geri çekilir.”

bana aşık olan bir canlı isterken detay vermeyi unuttuğum için kedimle her an böyleyiz =))

bügün fotoğrafını öptüm.

her gün olduğu gibi…


kokun hafızamdan kaybolmasın diye deniz kenarına geldim, biramı yudumlarken fotoğrafını öptüm.

ufuk çizgisinde gözlerim seni arıyor.

en sevdiğimiz oyunu oynuyorum.

bulutları bir şeylere benzetiyorum.
hoş sen gittin gideli bir halta benzedikleri de yok ya hadi neyse.


senden önce bilmezdim bazı cümlelerin ne yükler taşıdığını. kimsenin ağırlığını öğrenmesini istemediğim cümleler biriktiriyorum şimdi her gün.

gidişine kızmıyorum, gidişine biraz sitemlerimi iletiyorum sadece.

o değil de, benim sana hep yüreğim var…

milyarlarca yıllık doğada, canlıların birbirine bağlanmasını sağlayan biyolojik mekanizmanın insanlar tarafından romantize edilmiş hali.

“aa bizim evde bundan yok ki” diyerek farklı renklerde ve desenlerde kedi görünce dayanamayıp eve getirmek *

30 kg (15’i evdekine 15’i sokaktakilere köpek maması)
30 kg (15’i evdekilere 15’i sokaktakilere kedi maması)
muhtelif miktarda yaş mamalar.
diş kaşıma kemikleri.
ödül mamaları.
maltlar.
birkaç tenis topu.
birkaç tane kedilerin zihnini geliştiren zımbırtılı oyuncaklar (sanki yeterince zeki değillermiş gibi).
şurası zaten 40 falan yapıyor genelde.

bunlar dışında asosyal hallerimi aşarsam arkadaşlarla birkaç kahve veya birkaç kadeh içmeye çıkıyorum dersek.

zaten ailemin yanına döndüm bir süredir kiradan, mutfak masrafından, faturalardan falan kurtuldum, elimde avucumda ne varsa benden başka hep bunlar yiyor ya bakınca *
neyseki veteriner hekim masrafları yok, gerçi rutin bakımlarının maliyeti falan var tabii.

he bir de ilkbahar ve yaz aylarında sokaktaki köpeklerin uyuz problemlerinin artışı ve kedi doğumlarıyla beraber birkaç kalem daha eklediğimi varsayıyorum.

50-55 ve üzeri gibi düşünüyorum ama giderler benim giderlerim mi tartışılır *

hem o anki duygu ve algılarımızın hem de beynimizin hayal gücüyle alakalı aslında. kısaca somut bir özet gerekirse durum şöyle, mesela iki arkadaş deniz kenarında oturuyor diyelim. a kişisi o gün çok mutlu b kişisi çok mutsuz olsun. tam o sırada bir balıkçılın uçtuğunu görüyor ikisi de. bu burada kalsın. sonra sohbet muhabbet akşam oldu vs. başka bir ortama girdi bu iki kişi. a kişisi kuşun uçuşunun güneş batarken ne kadar eşsiz olduğunu anlatırken, b kişisi kuşun ne kadar yalnız olduğunu anlatır. bir de işin şöyle bir kısmı var 15 gün sonra ya da 3 yıl sonr bu anıyı iki taraf yine hem birbirlerinden hem de geçmişte anlattıklarından da farklı anlatabilir. çünkü o anıyı hatırlamak demek “hadi arşivden şu anı bana çıkar” demek değil, o anı aslında tekrar kurgulayarak anlattığımız için o an bambaşka hislerle anlatabiliyoruz.

(bkz: rekonsolidasyon)

bir şeyler söylemekten ziyade sadece başımı okşamak istiyorum. “evet artık seni anlıyorum” der gibi…

(bkz: harley davidson heritage classic)

mümkünse üç kuruş da fazla olsun brilliant red olsun *

cinsiyeti olmaksızın aklınızda ya da kalbinizde birden fazla kişi varsa aslında hiç kimse yoktur aslında. sanıyorum ki akıl da gönül de kendisi için doğruyu bulduğunda bir başkasını aramaz.
ayrıca birinin yanındayken bir başkasını düşünüyorsanız muhtemelen o birileri de sizin yanınızda bir başkasını düşünüyordur. çünkü istemsizce bu tip frekanslar yayıyorsunuzdur. o yüzden gel gitler oluyordur.

üzücü bir durum herkes için.

dünya’ya gelmeyi isteyip istemediğini soramamak ve yaşayacağı yani ona sunduğumuz imkanların onun için yeterli olup olmayacağını bilememek en büyük sebep bence.
mesela bana bi sorsalardı iyiydi ya *