küçükkarabalık yazar profili

aman be ne güzel işte arkadaşlar 18 altı bassaydı daha mı iyiydi. burayı da hikayeler, akımlar, bilmem ne karın ağrılarıyla doldururlardı. bence böyle gayet iyi. 35ime 10 sene var daha ama kendilerini gayet severim.

yani allah sizi inandırsın gece gelen tost yeme istediği seviyesine ulaşana kadar neler çektim ben. bana gece kalkıp sofra kurma isteği geliyodu arkadaşlar. o dönem yiyip yiyip kilo almıyorum bi de. bi insan gecenin 3ünde sıfırdan keşkek yapıp yer mi ya? gece istediğim yemeği yapana kadar sabah oluyodu zaten. neyse ki şimdi sadece tost yeme istediği geliyo çok şükür. kiminin şikayeti kiminin şükrü işte.

valla teknolojiyle ilgili her şeyden nefret etmeye başladım vücudum yeniyi kabul etmiyor artık. hiç yapay zeka kullanmadım mesela. kullananlara da insanları tembelleştiriyor deyip ansiklopedi önerisinde bulunuyorum. (yazınca kendime yabancılaştım elimi öpüp başıma koyasım geldi.) herhangi bir tiktok videosunu 5 metre öteden bile görsem cıkcıklama başlıyorum. bi de bi şeyler yazarken hâlâ defter kullanıyorum bilgisayara bile tahammülüm yok. instagram ekran sürem ortalama 15 dk. bu kadar nefret edicek naptı bana bu aletler bilmiyorum ama canım sıkılıyo yahu napayım yani.

ilk defa bi tanıma tanımsal yaklaşıyorum heyecanlıyım. höllük ya da öllük eskiden bebeklerin altına ılıtılıp konulan bir tür toprağa deniliyormuş. kundağın içine konulan höllük hem bebeği sıcak tutup hem de çişini emerek kolaylık sağlarmış. kedi kumu gibi düşünün. ben de eledim eledim höllük eledim biraz önce. eler elemez de kalite kontrol ekibi hemen girip tekrar halletti sağolsunlar.

sevmediğim bitki yok aralarında karar vermek de çok zor. ama gelinciği bi ayrı severim mesela ya da papatyayı bi de karahindibayı. sevdiğim bitkilerin hepsi kırda yetişiyor allahtan. annem hep evde çiçek bakardı, konuşurdu, büyürdü durmadan hepsi ama kızı eve aldığı kaktüsü bile öldürdü. onu da nasıl becerdim bilmiyorum dokunmasan yaşıyo aç susuz garibim. neyse o günden beri eve çiçek almıyorum camdan bakıyorum kırdakilere de.

herkesten özür dileyerek açıklamak isterim ki ben kapuska seviyorum. ve hakkettiği değeri görmese de olur ama bari anasına sövmeyin nimettir yazık onun da bi haysiyeti var.

evet eski bir saçmalığımı anlatmak için uygun bir başlık gibi. başlıyorum hazırsam. 6 sene kadar önce çalıştığım tiyatrodan çıkmıştım izmir üçyol tarafında metroya doğru yürüyordum efendim. biraz da yorgunluk ve beyin yanması eşliğinde sakin ve huşu içinde kaldırımdan ilerlerkene yandaki yoldan bir kamyonun g*tümün dibinde olduğunu ve kornayla karışık yüksek bir motor sesi ve ışıklar görerek kamyonun başa çarpıcak olduğunu sandım bu anı nasıl anlatabilirim inanın ki bilmiyorum dostlar. ama çok gerçekti yani sanki çarptı bana o an. ben de tabi her kamyon altında kalmak üzere olan insan gibi çığlıklar ve haykırışlarla kendimi 2 metre uçurmak üzre yere fırlattım. tam da karşıdan gelmekte olan 5 6 tane liselimtırak erken bireylerin ortasına doğru yere kapaklandım. sonra ölmediğimi fark edip hiç bi şey olmamış gibi kalkıp metroya doğru yürümeye devam ettim. liseli erkekler bile (ki bu imkansızdır) şaşkınlıktan gülemediler. neden mi şaşırdılar? çünkü kamyon mamyon yokmuş arkadaşlar. yani o kamyon çook uzaktaymış o yolun sonunda filan. metroya vardığımda kamyon daha yeni gelmişti benim debelendiğim yere o kadar yani. şimdi çocukların açısından bi düşünsenize (aklımı yitiriyorum bunu düşündükçe). arkadaşlarınızla yolda yürüyosunuz sakin sakin... her şey tıkırında... sonra manyağın biri ( allahım yardım et fnsjckskfksk) bir anda uçarak ve çığlıklarla yana yakıla ortanıza düşüyor. ama hali perişan... sonra da garip bir mutlulukla (ölmediği için) sessizce kalkıp size hiçbir açıklama yapmadan yürüyüp öylece gidiyor. yazık garibanlar dönüp dönüp arkamdan baktılar. belki hâlâ geceleri bu mal niye böyle bi hale soktu kendini diye düşünüyorlardır. adamın böyle aklını alırım işte.

hurafelere inanmayan ve her zaman bilimi savunan bir insan olarak utanmadan uyguladığım, başta eğlencesine olarak ama sonra işe yaramasının verdiği hayretle devam ettiğim o cümlelerin sırrı çözülürse ben gerçekten çok mutlu olurum. ethem dede ethem dede gömleği keten dede eğer bu cümlelerin neden işe yaradığını bulursan sana 3 göbek atam dede.

ya utanıyorum bunu yazarken ama yedim maalesef. hani tadı kötü diye maalesef değil ama ben de popüler kültürü sevmem pek atlamam öyle her şeye hatta hiçbir şeye. ama işte konu antep fıstığı olunca benim şirazem biraz kaydı arkadaşlar. antepli tanıdığı bile olmadığı halde antep fıstığını b*ka sürseler yiyecek olan bir insan düşünün. düşündünüz mü? bu saatte beni düşünmeniz doğru değil unutun lütfen. öyle işte o sebepten yemiş bulundum. ama beklediğim kadar müptela olamadım yine maalesef. ben şerbetle antep fıstığının ilişkisinin savunucusuymuşum bunu öğrendim bu vesileyle. yani künefe, bol fıstıklı... söyleyeceklerim bu kadar. canı çekenlerden özür diliyorum.

ya valla ben kendimi hiç öyle görmedim. bana bi şeyler oldu o dönem. kurtlandım resmen. evden mi kaçmadım, yasakta terliklerle sokağa mı atlamadııım daha ne saçmalıklar. hayır çıkınca bi yere de gitmiyorum ya kapının önüne ya da mahallede dolanıyorum. sanki bi tek beni hapsetmişler gibi tripler. bakkala gitmek için evdekilerle kavga ediyodum inanılmaz. evin içinde oksijen mi azdı da benim beynim yandı bilmiyorum ama o kudurmuşluk şu an düşününce çok komik geliyo. ama ben o zamanki aklımla galiba hiç bitmeyecek sandımdı. öyle sanınca da içime cin kabilesi girmiş gibi panik ve en ufacık fırsatı değerlendirip kapının önüne çıkmaya çalışan garip bi kişilik zuhur etti bana. bi de işin garibi bütün covid boyunca bırakın virüsü, soğuk algınlığı bile olmadım.

şeytan olsaydım çok sıkılırdım her şeyden önce. ee işsizlik sadece bizi vurmadı arkadaşlar. insanların kendisi artık şeytan olduğu için şeytan istihdamı da olmuyodur haliyle. o yüzden geçim derdinden muzdarip, ters pabuçlarımdan ağrımış ayaklarımın acısıyla azapta kalırdım napayım. kimseye de "yanaş şuna" demezdim ayrıca, zaten derdim başımdan aşkın bi süre dokunmasınlar bana fena oldum.

seviyorum. gerçekten evden yemek taşımayı seviyorum yanlış anlamayın. ama keşke bu kadar zor olmasa. saçma niş zevklerim tek çeşitle de doymaz. e yemeğe üşenmeyen kahve taşımazsa da olmaz. dur şu suluğu da aldım o kadar diyip bir litre daha eklerim katıra. kendi kendimin kuryesi ama yol da bitmek bilmiyo. ya bi de çok enteresan insan yanında yemek varken de acıkmıyo. kaç kere o yemeğe şehir turu yaptırıp geri eve götürdüm saymadım. hadi yemeye karar verdim diyelim insan hep çatal almayı unutur mu? bu iş mi bu kadar çetrefilli ben mi eziyet makinesiyim anlamadım.

bu sadece mantar fotoğraflarından bi tanesi ben mantar görünce çok şaşırıyorum. sanki orda olmaması gereken uzaydan gelmiş bi şeymiş veya onu bir tek ben görebiliyormuşum gibi.

çocukken evde kahve makinası olarak kullanılan biri olduğumdan kendi kendime keşfettiğim bazı tüyolar. öncelikle soğuğa yakın bir su koyuyoruz ama çok soğuk değil. kahveyi kişi başı bir tepeleme kaşık atıp en sonda hepsinin üstüne bir silme kaşık daha fazladan ekliyoruz. ocağa koymadan biraz karıştırıyoruz çünkü ocağa koyduktan sonra karıştırmak yasak. ve sonsuz bekleyişten sonra kenarlarda hafif köpürcükler çıktığında ocaktan alıyoruz sakın kaynamasına izin vermeyin. bir tatlı kaşığı yardımıyla fincanlara köpük aktarımı yapıyoruz. köpüğü aldıktan sonra tekrar cezveyi ocağa alıp işte şimdi kaynatabiliriz. kaynayınca kalanı fincanlara yediriyoruz. bu da en psikopatça püf nokta ilk önce en son köpük koyduğunuz fincandan başlayın, yavaş yavaş koyun ve köpüğün dağılmaması için de fincanın kenarından koymalısınız. gerçekten anlatırken yapmış gibi yoruldum. boşverin tükürün gitsin ya ben artık öyle yapıyorum.

mutlu eden küçük bir şey