otobüsteuyuyanbal yazar profili

bazen birçok insanın npc gibi yaşadığını düşünüyorum, olaylara tepki vermeden bomboş bir yaşamak hali. bir oyundan örnek vereceğim hemen. mesela assassin's creed serisi. bu oyunda npclerin yanında birini öldürürsünüz insanlar hemen kaçışırlar ya da tepki gösterirler, on dakika sonra aynı yerden geç hiçbir şey olmamış gibi davranırlar.

günümüzden ne farkı var, hadi on dakika değil de günümüzde belki bu süre birkaç gün, ya sonra? her şey çok çabuk unutuluyor. adeta bir npc gibi işte. oyunlara dair bilgisi olmayanlara şöyle açıklayayım. "oyuncu olmayan karakter" anlamına geliyor.

yani yaşadığımız dünya içerisinde de düşünürsek, vasıfsız, faydası olmayan, bomboş bir yaşamak hali diye özetleyebiliriz. hangimiz gerçek anlamda npc olmadan dolu dolu bir hayat yaşayabiliyoruz, bunu sorguladık mı? en son ne zaman bizden olmayan bir insan için canımız yandı yahut üzüldük. ne zaman içtenlikle ve mutlulukla bir insana yardım ettik ya da çevremizdeki olumsuz durumlara tepki gösterdik. bazen kendi hayatımızda dahi npc gibi davranıyoruz zaten. genel olarak çevredeki npc halini geçtim, bazı kişiler kendi hayatında dahi "oyuncu olmayan karakter" halinde, sanki simülasyonun bitmesini bekliyor adeta.

düşünmek, düşünebiliyor olmak bence insanoğluna ait en önemli ve en gerekli icattır. insanlık tarihinde ilk kim akıl etti de "hadi şu konuda düşünceli olalım", "hadi biraz olsun düşünelim" dedi bilmiyorum, lakin ilk kim yaptıysa gerçekten insanlık tarihine dair bana göre en önemli icadı kendisi yapmıştır.

buradaki bahsettiğim düşünmek tanımı, düz olarak insanoğlunun sahip olduğu düşünmekten bağımsız olarak, "düşünceli olmak" ile ilgili bir tanım. yani mesela sadece kendinden ziyade diğer insanları düşünebilmeye dair. bunun dışında tüm insanlığın faydasına yararlı olabilmek adına düşünebilmeye dair bir düşünmekten bahsediyorum.

hani maalesef ki her insanın yapamadığı, bana göre yalnızca "birey olan" kişiler tarafından yapılabilen bir eylem hali. düşünmek güzeldir ve birçok birey tarafından da edinilmesi gereken kıymetli yeteneklerdendir. düşünebilmek ve insanlığa yararlı olabilmek arzusuyla.

bir zaman ismi anchor olan, sonrasında ise podcasters olarak değişen progra ile çokça kolay şekilde podcast oluşturabiliyorsunuz, zaten daha bugün açtım bir uygulamaya göz attım. bayağıdır podcast ekelmiyordum, uygulama türkçe şekilde size yardımcı oluyor. dilediğiniz gibi podcast programınızın arkasına önüne, uygulamanın izin verdiği sesleri ekleyebiliyorsunuz. harici fon vs ekleniyor mi onu bilmiyorum denemedim, gerçi merak da etmedim. hatta bilmeyenler vardır belki onu da belirteyim, muhtemelen yeni gelmiş olabilir uygulamaya yahut ben yeni fark etmiş de olabilirim. artık bir podcast programı haricinde başka bir program da yapbiliyorsunuz. yani örnek vereyim diyelim ki önceden başladığınız tarih konulu bir program var, o programın her bölüm teması tarihin farklı konuları üzerine. tarih dışına çıkmak istemiyorsunuz ama bir yandan da farklı bir podcast programı yapmak istiyorsanız uygulama artık bu imkanı da sunuyor. ki bu özelliğin gelmesini çok istiyordum, aklıma bir fikir geldiği takdirde ikinci podcast programımı yapmayı da düşünüyorum.

podcast programımı dinlemek isteyenler olursa da belirteyim, spotifyda "ikbal ile biraz biraz" ismiyle aratırlarsa programım çıkacaktır, 43 bölüm şuana dek, düzenli eklesem rahat 100 bölümü de geçerdi 3 yılı aşkın sürede fakat kafama estiği zaman bölüm eklediğimden sadece 43 bölüm mevcut, bölümler de kısacık, dilemek isteyenler oradan dinleyebilirler. zaten en son spotifyda podcast dinlemek ücretsizdi, eğer değişmediyse ücretsiz olarak dinlenebilmekte.

biraz önce diyalog başlığı altında bir tanım yazmışken bir de monolog başlığı altına bir tanım bırakmak arzusu ile buraya geldim. burada da monolog kurmanın önemine dair yazmak istiyorum.

diyalog kurabilmenin öncesinde, insanın en önemli gereklerinden biri de monolog kurması, kendini tanıması, kendi arzularını tanıması, kendini bilmesidir bana göre. bir insan ancak kendini tanıdıkça, kendini bildikçe arzularını ve yaşamaya dair olan planlarını keşfedebilir, bunun da yolu öncelikle olarak monolog kurmaktan geçer. kısaca tanımlamak gerekirse yani, kendimizi kendimizle tanıtmak, kendimizi kendimize anlatmak diyebiliriz.

düzenli şekilde monolog kurabilirsek hayatta ne gibi artılar sağlarız, bana göre en basitinden kimlerle diyalog kurup kurmak istemediğimize karar vermiş oluruz, çünkü kendinizi bildiğimiz için, bu hayatta hangi insanlarla iletişim kurmak istediğimiz de anlamış oluruz. ama kendimizi tanımazsak eğer yeterince, çevremizdeki hangi insanların bize uygun olup olmadığını bilmeden öylece her insanla diyalog kurma yoluna gireriz, bu da ortada pek de sağlıklı bir iletişim sağlamaz.

bu nedenle monolog kurabilelim ki, çevremizde kimlerin olup olmayacağı belli olsun. bunun dışında mesela yapmak istediğimiz iş, hayattaki arzu ve gayemiz, en son gerçek anlamda ne zaman kendi kendiniz ile bu gibi durumları konuştunuz, sorguladınız?

sizi sizden daha başka kim bilebilir ki sizi size, sizden daha iyi anlatsın.

ayrıca bunu da tuhaf bulanlar vardır belki bilmiyorum ama bence hiç de tuhaf değil, insan elbette ki kendi içine çekilip, bizzat kendi kendisiyle sorgulayıp tartışacağı durumlar olacaktır, ki olmalıdır da. ben şahsen mümkün oldukça yaparım bunu, kendimi gittikçe daha iyi tanıyor olmamı da buna bağlıyorum. kendinizi gerçek anlamda tanırsanız, bu hayattaki arzularınızdan çok daha emin olursunuz.

etkili monolog kurabildiğimiz günler dileğiyle.

belki bu konuda çokça basit bir açıklaması olan vardır, bilimsel olarak vs. ancak ben anlamlandıramadım, şimdi anlatacağım küçük duruma dair bilgisi olan varsa ve beni aydınlatırsa mutlu olacağım. merak duygumun biraz farklı çalıştığını düşünüyorum, o sebeple "bunu mu düşündün" yahut "buna mı takıldın" dememenizi en azından arzu ediyorum.

şimdi geceleri diyelim ki uyumak çabası içinde gözünüzü kapatıp dalmaya çalıştınız, o sırada böyle evin size hemen yakın bir tarafında herhangi bir aile bireyi bir ışık yaktı. ama gözünüz kapalı yani. fakat gözümüz kapalı olmasına rağmen bir şekilde ışığı algılıyoruz ve ben bunun sebebini anlayamıyorum, belki çok basit bir açıklaması vardır ama bulamadım. gözümün önü böyle ancak elimle tamamen gözümün önünü kapattığım an hemen hemen karanlık oluyor, onun dışında gözüm kapalı olsa dahi bir şekilde o yanan ışığı fark ediyor. yani buna görmek mi denir bilmiyorum, bir şekilde o ışığı fark etme hali. beynimizin bir tarafı mı algılıyor artık, yoksa göz kapalı olsa da çevresinde bir şekilde bir açığa mı sahip de görüyor anlamıyorum.

çünkü dediğim gibi sadece kapattım diyelim gözümü o zaman algılıyorum ışığı, ancak gözümün önünü tamamen elimle kapatınca hemen hemen karanlık yukarıda dediğim gibi. tam karanlık değil yine, ama karanlığa çok yakın bir durum. çok basit açıklaması olduğunu düşünüyorum, muhtemelen ben bu bilgiyi nasıl araştıracağım bilemediğimden öğrenip anlamlandıramadım.

bu sebeple bilgisi olan var ise aydınlatırsa çokça mutlu olurum, saygılarımla.