pırıltı yazar profili

hayattan keyif alınan anlarda oluyor.

birkaç gecedir öyle sürükleyici rüyalar görüyorum ki yaşadığımı hissediyorum. yaşadığımı hissettiğim yerin yaşamadığım bir yer olması gerçeği yüzüme vuruyor

bir senedir bunu kullanıyorum ama yerine tvplus mı almalıyım deneyimi olan biri aydınlatır mı

depresyonda değilim ama herhangi bir çıkış da görememekteyim.

ne tatlı sözmüş

annem her çay tazelediğimde bağırıyor çok demli koydun diye ama, bence demli değil ve zaten bu çayın suyunu mu içicez sırf? çayı fazla olmalı içtiğimize değsin

boyun ağrısı, bel ağrısı.

ben de sandım kilo almakla alakalı açlık. başka açlıkmış.

sürekli bekar olmanın bir tarafı da, özel bir şey paylaştığın kimse olmadan, hatta özelin neredeyse olmadan yaşamak.
özel nedir? birine özel duygular, biriyle paylaşılan yakınlık. bunlar da insana bir hayat motivasyonu verir elbet. bekar olunca, ömür boyu bekar olunca, tüm bu psikolojik desteklerden motivasyonlardan uzak, özel hiçbir duygu yaşamadan öylesine yemek yiyip işlerimizi halledip günü geçiriyoruz işte

beni en en en neşelendiren keyfimi yerine getiren şarkılardan. duyunca duramıyorum yerimde

ama son zamanlarda orijinali bırakıp şu ai versiyonuna sardım. bu da tam kalk kıvırt demiyor da ne diyor
link

ben büyüyünce yakışıklı karizmatik uzun boylu bir sevgilim olacak sanıyordum baya inanıyordum buna.

çok çok çok uzun zamandır herhangi bir dizi izlemiyordum. ameliyat olup evde çok vaktim olacağından allah da yardım etti aklıma bir eski türk dizisi düşürdü.

izledim bitirdim başa döndüm başka diziye de ısınamıyorum.

ne kadar özlemişim aile sıcaklığını yansıtan tatlı dizileri, güzel dizi müziklerinin, sahne müziklerinin bulunduğu dizileri izlemeyi.
çok iyi geldi. iyi ki zamanında hatırlamayacak kadar küçükmüşüm yayınlandığında.

bir de böyle şatafatlı kıyafetler olmadan, eski telefonlarla, bin tane araba yerine bir arabayla dönen sahneler, zenginlerin bin tane arabayla hastane intikal etme, çatışma sahnesi çekmediği, yine zenginlerin vapurlara bindiği, yürüyerek bir yere gidebildiği şeyleri görmek çok iyi geldi.

sürekli takip edilme hissi vermesi. bana nefes alacak alan bırakmadı ya. allahım uzaklaştır bu kişiyi benden. bu ne manyaklık seviyesi bu artık ya

erkek erkeğe sanmıyorum şunu yapsın.

6 ay içinde iki kez hiç tanımadığım 2 kadından iltifat aldım.
ikincisi bugün yaşandı. bir hanım bana pardon diye birkaç kere seslendi. benim de arkam dönüktü sonradan üstüme alındım. dönünce, söylemeden geçemedim çok güzel görünüyorsunuz dedi. allah hu kadını bana melek olarak gönderdi.
çok çok mutlu oldum. huzur buldum. çok güzel kalpli insanlar da var işte.
sizi yaradana şükürler olsun.

ben eskiden pek bir şey almayan, fazla alışveriş hesabı olmayan, kartı olmayan üyeliği olmayan biriydim. kendi kendime yaşardım.

ama son yıllarda öyle çok şey aldım, çok yere para harcadım, farklı hizmetler aldım üyelikler açtım ki. kendimi kaybolmuş hissetmeye başladım. bu normal mi bilmiyorum. bu kadar yerde üyeliğim olmasından mutsuzum mesela. e sil diyeceksiniz ama oldu bir kere bence verileri verdim.
ne bileyim çok şey deneyimlemek bile kaybolmuş hissettiriyor. bu biraz da kendi hakimiyetimde olan parayı çar çur etmekten korkmayışımdan.
o kadar bilinçsizce kartı temassız okutup geçiyorum ki kaç para harcadım bilmiyorum aldığım şeyin kaç adet olduğunu bilmiyorum. bakmadan almak hep hayalimdi. hesaplamadan almak, ama ben ucunu kaçırdım. her şeye hemen hesap oluşturuyorum mesela. mail adresime bir sürü posta geliyor. istemiyorum bu kadar mail, mesaj.
mesaj kutumda okunmamış 50 mesaj oluyor. her şeye hakimiyetimi kaybettim.

her şeye onaya tıklıyorum. her sözleşmeyi okudumı işaretliyorum.

bakıyorum herkes böyle yaşıyor, belki ben eskiden çok kapanık yaşadım diye şuan fazla geliyor bilmiyorum. ama her şeyi kapatıp gidip bir köyde nakitle yaşamak istiyorum. üstelik 1990 larda.

kendinden veya bir başkasından dolayı gururlanmak.

geçenlerde çalışıyorum, karşı masada da bana soru sora sora işi öğrenmiş bir kız çalışıyor. kızı ben eğittim gibi bir şey. hatta herkesin yapamadığı bir şeyi benden öğrenip ilk yapanlardan. ama biraz uçarı bir kız. her girdiği işten 2 ayda çıkmış. pek sıkılgan.

onu karşı masada ciddi ciddi ekrana odaklanmış görünce bir süre izledim. işte benim kızım be falan diye. sonra fark etti o da bana bakınca kaçırdım tabi gözlerimi. koskoca da kıza aferin diyemiyorsun yüzüne.
ama onu çalışırken izlemek beni çok mutlu ediyor

dinlenmiyor şu gönlümün kavuşmak endişesi

şimdi buraya bu akşam bir an için aklımdan geçen bir şeyi yazacağım.

ilkokulumun önünden geçiyorum her gün. her gün ama. ilkokuldan beri. bir an dedim o günlere geri dönsem de bugünü değiştirsem.
sonra o zamandan beri bir daha hiç önünden geçmeyen, bambaşka bir hayat kuran, doktorluk yapan, evlenen, gezen, istanbulda yaşayan biri.

önemli olan her gün yakınında olmak değil ki. önemli olan ordayken iyisini yapmak. ben işte her gün keşke diye önünde de ağlasam fayda yok.
üzücü.

o kadar çok reklam fırlıyor ki son zamanlarda. itekleyip ana sayfaya ulaşmak imkansız

huzur gerginlik salmışlık hepsi

şaşırdın mı yasak ne ayoll

kıpır kıpır şarkı