ropdöşambırım hamamda kaldı yazar profili

doğrudur mustafa kemal atatürk'ün 1928 yılı aylık tahsisatı 12.000 civarıdır.( yaklaşık 2800 reşat altın) lakin bazı dingiller bu konuyu nasıl çarpıtacağını şaşırmış. bak şimdi az zekalı arkadaş, o senin bahsettiğin aylık 12.000 tl sadece maaş değil aylık ödenektir. “reisicumhur hazretlerine aylık … lira tahsisat verilmesi” şeklinde de meclis zabıtlarında ifade edilir. bilmiyorsan aydınlatayım tahsisat = ödenek. biraz daha açarsak ilgili ödenek 5000 lira ödenek+ 7000 lira olağanüstü harcama ödeneği şeklinde düzenlenmiş. olağanüstü şartların neler olduğu da kanunla belirlenmiştir. kimse atatürk'e "al bu para senin hepsini doya doya harca gerisine karışma" dememiş yani.peki bu ödenek neleri kapsıyor? mustafa kemal paşa'nın kişisel harcamaları, çankaya köşkü'nün tüm giderleri, seyahat ve diplomatik ziyaretlere ilişkin davet ve benzeri etkinliklere yönelik harcamalar, koruma giderleri ve ek giderler olarak kısaca açıklanabilir. paşa'nın yıllık ödeneği aylık 12000 üzerinden hesap edildiğinde yıllık 160000 tl civarı bir rakam çıkar. bu da günümüz parasıyla 35 milyon tl gibi bir rakama denk geliyor. bir tarih öğretmeni olarak en güldüğüm kısma gelelim 300 öğretmen maaşıymış. bak cumhurbaşkanı maaşı değil, cumhurbaşkanı ödeneği= 300 öğretmen maaşı bunu küçük kafana kalın kalın yaz. sonra ben senin mide bulantına çare olacağım. 2026 yılı, cumhurbaşkanı maaşı 312.718 tl, buna emekli milletvekili maaşı da eklenince çıkan rakam aylık 490.000 gibi bir meblaya ulaşıyor ve bu tutar sadece tek bir amaçla verilmiş: cumhurbaşkanının kişisel harcamaları. bunun dışında ir de cumhurbaşkanlığı bütçesi var, tutarı ise şöyle bir şey: 21.286.534.000 tl!!! (yazıyla: yirmi bir milyar iki yüz seksen altı milyon beş yüz altmış dört bin türk lirası) ufak bir bilgi olarak yaklaşık 30 bin öğretmen maaşı ediyor. nereden nereye değil mi? peki bu bütçe neleri karşılıyor? saray masrafları ve personel giderleri, kırtasiye giderleri, mutfak harcamaları, zirai giderler. seyahat, konvoy ve koruma için ise ayrı bir bütçe var, egm ve ilgili müdürlüklerce karşılanan. şimdi bunlar hazımsızlığını alır mı bilmem ama gidip ağlayarak günlüğüne yazabilirsin. asılmamış hoca tohumu seni.!

kant’tan sonra neredeyse refleks haline gelen: "dünyayı ancak bize göründüğü haliyle bilebiliriz." fikrine itiraz niteliğinde bir kitap. bu kitap temelde “kant çok iyi adam ama bu konuda biraz fazla temkinli, "hatta yer yer: "abi sen bu kapıyı niye bu kadar erken kapattın?" dercesine kantın felsefesini eleştiriyor.
kant’a göre insan zihni olmadan dünya diye bir şeyden anlamlı şekilde bahsedemeyiz. uzay, zaman, nedensellik zaten bizim aklımızın ayarları. insan yokken dünya nasıldı sorusu da bu yüzden pek makul ve makbul değil.
meillassoux ise gayet sakin bir şekilde okuyucunun kulağına şunu fısıldıyor: "bilim bu soruyu soruyor ve cevaplıyor." evren 13,8 milyar yaşında diyor, dünya 4,5 milyar yıllık diyor, insan da araya sonradan giriyor. eğer felsefe buna "ya ama bu sadece bize göre" diyorsa, bilimle aynı odada oturmakta zorlanıyor demektir.
aslında meillassoux' a göre kilit mesele matematik. renk, tat, koku gibi şeyler evet, bize bağlı. ama sayılar, süreler, oranlar pek umursamıyor. bir yıldızın yaşı, kimse bakmıyorken de o yaş. matematik sayesinde dünya, biz yokken de düşünülebiliyor.
kitabın en eğlenceli ve biraz rahatsız edici kısmı şu: doğa yasaları zorunlu değil. fizik bile “şartlar böyle denk geldi” modunda. ama zorunlu olan tek şey var: her şeyin değişebilir olması. yani evrenin tek garantisi, garanti vermemesi.
yani kant insan öncesine “buraya kadar” diyip kapıyı kapatırken, mösyö meillasoux neden ulan diyerek kapıya matematik ile abanmış. işin özeti bu. ezcümle insan merkezli düşünmeden de felsefe yapılıyormuş.

ekseriyetin vereceği ilk cevap din olsa da, aslında dinlerin de evrimsel süreçleri üzerinde doğrudan etkili olması sebebiyle siyasal yapıları diyeceğim. şöyle ki doğu toplumları (özellikle yakın doğu) pers, bizans ve bunların etkilediği önce islam ( özellikle halifelik saltanatını kuran emevilerden itibaren) ve türk devletleri (osmanlı başta olmak üzere) merkeziyetçi bir devlet politikası belirlemiş, vergiyi toplayan da taşraya yönetici atayan da devlet oldu. buna karşın avrupa'da roma'nın yıkılması ardından çıkan otorite boşluğunda güç kilise- krallıklar- feodal beyler arasında paylaşılınca haliyle para da tek elde toplanmadı. bu durum devlet tasavvuruna da yansıdı. islam devleti dediğimiz yapılar emevisinden, osmanlısına kendi varlığını fiili olarak bir adım adım öteye taşımaya yöneldi. bugün talibana ya da işid gibi radikal örgütlere bile sorsanız size sınırları çin denizinden akdeniz'e kadar uzanan yekpare bir islam devleti hayalinden söz ederler. geçmiş devletler de bu yekpare genişlemeyi cürümleri yettiğince sağlamaya çalışıp, tekil bir siyasi ve ekonomik yapı inşaa ettiler. avrupa'da ise papalık tek bir hristiyan devleti kurma niyetine girişmedi. onların motivasyonu hristiyanlığın toplam nüfusu ve nüfuz alanını genişletmek olduğu için bunun birden fazla hristiyan devlet eliyle yapılmasında bir sakınca olmadı. ancak bu devletlerin hatta bu devletlerin şemsiyesi altındaki feodal beylerin mücadelesi kralların birbirleri ile ve papalık ile girdikleri meşruiyet yarışı ve kendi merkeziliklerini oluşturma istekleri ciddi bir rekabet ortamı yarattı. bu rekabet de önce doğudaki düşmana ve kendi aralarındaki mücadeleye bakışı etkiledi. tanrının ülkesi olmak hedefinde en önce başarılı olmak için yeni ticaret yolları aranması, buluşlar, rönesans hareketleri vs hep bu rekabetin ürünü oldu bir anlamda. rekabetin ilerlemenin altın kuralı olduğu gerçeği de bu durumda devreye girdi ve batı dinamizmi doğu miskinliğini yenmiş bulundu.

yalnız kimin kime uzun atladığı söylenmemiş. bu mevzu müge anlı'ya kadar gider.
(bkz: canlı yayına kafasında kese kağıdı ile çıkan mağdur şeytan)
olabilir mi?

yeni neslin günlük yaşamında iki büyük sıkıntısı var. birincisi eylemsizliğin çeneye vurmasından sebep, her cümlenin sonunu açık, mert, korkusuz ile bitirmeleri. cem yılmaz'ın er gazinosu ortamı ortaokul seviyesine indi resmen. ikinci sıkıntı da bu müzik zevksizlikleri. havlayan şarkıcı ısırıyor işte, mahvoldu kulaklarımız.

zamanında bazı "poşetler" birileri tarafından kullanılsaydı bugün böyle zamlar olmayabilirdi dedirten ve "poşetin" faziletlerini düşündürten başlık.

2025'in sonuna geldiğimiz bu saatlerde çoğul mutlu bir kutlamayı, kalabalıkta tekil bir başına yapıp bunu olağan sanmak.

hayaller evde, hayatlar yine evde. ama evler farkı. ev dört duvar değildir her zaman.

2025'te alınan kararları 2025'te bıraktık. 26'ya bakacağız artık.

ilaç değildir. geri kalan her şey için mastercard.

(bkz: mutlu mu seneler)

nesiller üzeri soğuk espiri. 2002 dünya kupasından söz etiiğimde bana uzaylı gibi bakan öğrencilerimin, bugün yarı yaşımdan küçük olanları bile ta 2006'da liseden mezun olacağımız o son kışta yaptığımız bu espiriyi yapıyorlar.

(bkz: benim sadık yarim)

"dilerim ki
dilerim ki asla caymazsın benim olmaktan
dursun zaman
kalsın yerim derinlerinde saklanan"

"güvenli bağlanan kişiler ilişkisinde sağlam ve karşılıklı güvene dayalı bir temel oluşturur. onlar için bağlanma, güven ve değer hissiyle iç içedir. bu insanlar eşini hatasına karşı anlayışlı bir yaklaşım sergiler. "

derken o değeri ve güveni verdiğiniz kişiler, bunlara aduket çektiğinde kaçınganlık kaçınılmaz olarak yüklenir.

boşluk... içimizde, içimizde.

doğruların toplamı maalesef her zaman daha büyük bir doğru vermiyor. bütün doğruların alt alta yazsak sonuç yine yanlış çıkabiliyor.

to be or not to be... bekliyoruz bakalım kutudan ne çıkacak.

“ne kadar büyük ve güçlü olursan ol hayatta bazen kendini korunmasız ve zavallı bir çocuk gibi hissedeceksin…”

hissettim. tsşekkürler edmondo.

nerede bıraktıysanız oradadır. çok da yüklenmeyin adama.