sisiifos yazar profili

sarhoşken esen ani rüzgar

iyi kötü

yapamıyorum ama yaşıycam.
ya bir sona ya da bitmeyen başlangıçlara ihtiyacım var. azalıyorum. işte çoğalmanın ta kendisi

eski hayalim

başımın ağrısını gidermek için ellerimle kafamı sıkıştırırken sanki tüm benliğimin parçalarını bir araya toplama arzusuyla davranıyorum.
zihnim sancıyor

her şeyin değil bazı saatlerin, günlerin güzel olacağı, güzel kelimesini ilk defa alelade söylettirmeyecek bir yıl diliyorum. sadece güzel anlara ihtiyacım var bunu biliyorum ama öyle sıradan huzurlu anlara değil dönüp baktığımda eski benin güzel parçalarını içimde yeniden yeşertip yaratmak isteyeceğim anlar... yaratımı istiyorum ben yaratmanın bedenim ve benliğimdeki tezahürünü tüm gücüyle yaşamak istiyorum. yaratmak istiyorum. birilerinin o yüksek mertebeye ulaşmak olarak gördüğü kusurlu ama gerçek eseri ortaya koymak istiyorum. o eser olmak istiyorum. sevilmenin tasvirini hangi dilde kaç farklı şekilde öğrenirsem sevebilirim bilmiyorum. bu yüzden öğrenmek değil arzuladığım nesnenin olmak ve ulaşmak istediği versiyonlarını dönerboşluğumda deneyimlemek istiyorum. kelimelerin çok anlamlılıktan anlamını yitirdiği noktada suskunluğun rahatlığını hatırlatan bir adam tanımak istiyorum. sevince değil sevmeden değil seviyorken; bir şeyler devam ediyorken ben olmak, aynı zamanda ben olmaya doğru adımlar atabildiğimden seviyor olabilmek istiyorum. zihnimi ağrıtan ve yavaş yağmur damlaları şeklinde kendini hissettiren usul düşüncelerimi benimsemek, benimsemenin rahatsızlığına duyduğum öfkeyi dönüştürmek istiyorum. hiçbir şeyi yok etmek istemiyorum. kokuşmuşlukların üstünü kapatan hiçbir örtüyü de istemiyor ve hepsini bedenimin kapalı kutularına atmak istiyorum. sever gibi denemek istiyorum.olmak istiyorum. olur gibi olmak korkutucu,zihnime sancı kaynağı.
iktidarımın silik baskısı altında kimlik yoksunluğu yaşamakla olur gibi olmaktansa hakkını vermiş bir olmayış, ol(a)mayış,(yok)oluş çok daha takdirimi hak ediyor aklımın nezdinde. ben bazen de azalıyorum. o öz sıvı dökülüyor içimden ama öyle yavaş bir hareketlilik içinde dökülüyor ki ıslanan zemin görünmez oluyor ta ki azaldığımı içimin aynalarında görene kadar. o gördüğüm an ise düşemiyorum. kayıyorum defalarca ama varlığım öyle güçlü bir bariyer kuruyor ki düşmüyorum,düşemiyorum. düştüğümdeki kazançlarımı merak ediyor, kaybettirdiklerini anlatan sözleri benimsemeye çalışıyorum. sonra ise benimseme işine dair beceriksizliğimi sözleri geçiştirişimden anlıyorum. yine de, her şeye rağmen neden hala el sallıyorum ihtimallerin büyüsüne? çırılçıplak bir gerçeklik ve ben yine giyiniyorum

yazıp silmiştim, tekrar vazgeçtim kalsın burada

denedim, boşa harcadım. zamanın neresinden dönsen kâr.

zihnim sancıyor tüm hissettiğim bu
hangi duygu kategorilerine dahildir bilmiyorum

bazen de "neyse" gereklidir. sevdiğin insanla tartışmanın yıpratacağını bildiğinden bazı ilişkilerin rağmenidir bazı anlarda...
kastım sürekli size neyse dedirten insanla kalmanız değil ama küçük neyseler olur karşılıklıysa

tam otobüs yolculuğunun verdiği atmosferle bi sözlüğe baş atayım demiştim,bu başlığı gördüm.
sevilen yere yapılan yolculuksa çok güzeldir.
sevilen yerden ve duygulardan dönüşün yolculuğuysa kahredici geçer ilk iki ve son yarım saati
birçok duyguya sahiptir ayrıca :çocukluğa,özlemlere, umutlara, vazgeçişlere, başlangıçlara, bitişlere dair...
yaşarken,yorulurken fark etmediğimiz anlardan biridir
ha ama en önemlisi 6 7 saati geçmemek kaydıyla her yere gidersek çok daha güzeldir

insanca özlemler dünyaya uymuyorsa,
bozuk olan dünyadır; insanca özlemler, değil.

pilli bebek

işte o soru: bugün canını sıkan bir şey olmadığına emin misin?
olmuyor. sadece bazı günler "ben" oluyorum o kadar. bu ne anlama geliyor bi bilinse.
bilinmediği iyi ama: bi yaratıcı olsa en çok buna şükreder en çok da bundan yakınırdım ona
herkesin kendi sessizliğindeki varlığını yüceltme hastalığı işte
çocuklukta geçirmediysen mutlaka yakalanacağın o hastalık.
ilginçtir ki çocukluğunda geçirmişsen de yakalanırsın buna. katmerli acı o halde
insanı kurtaran kutsal hastalık. yaşam hastalığından kurtarır üstelik yaşatarak.
herhangi bir insan olarak yaşamın anlamıyla kimsenin sahip olmadığı sana özgü bir varlık ve zihin tasarısına sahip olmanın verdiği usul kibirliliğin sunduğu yaşamın anlamı elbette aynı olmayacaktır.
ya bunun bilincinde olanlar? daha hakikatin aydınlatacağı onca bilinçlilik olanağı varken matah bir şeymiş gibi bunun bilincinde olanlar ne olacak?

hata yap, yaşa, ol, her şeyde ortalarda kalma, bir kez olsun ucu gör, layığıyla mutsuz ol mutlu olamadığında ve bunlar üzerine fazla düşünme

"inanca ne kadar uzak olursak olalım, muhatap olarak sadece tanrı'yı kabul ettiğimiz anlar vardır. başka birine başvurmamız bir olanaksızlık ya da bir delilik gibi gelir bize. 'yalnızlık, en uç aşamasında, bir tür sohbet gerektirir, yine uç noktada bir sohbet.'"

"nasıl bir kâbus görmüş olursak olalım, bir rolümüz vardır on-da, başoyuncu da olabiliriz, sıradan biri de. nasipsiz insan gece kazanır zaferi. kötü düşlerimiz yok edilseydi, art arda devrimler olurdu."

her şeydeki hiç en sevdiğim.

scaremongering çok güzel açıklamış söyleyeceklerim onun anlattığının türevi olacağından bu söylemi ve ideolojik bağlantısını açıklamayı geçiyorum.
kadın cinayetlerinin arkasında erkeği aşağılayan feminist zihniyet yatmıyordur çünkü o aşağılayıcı bir yerden dile getirdiğiniz "feminist zihniyet" erkek haklarının hiçe sayıldığı veya erkeğin 2.plana atılmasını amaçlayan bir zihniyet değildir. aksine tam olarak da o feminist zihniyet erkeklerin haklarını da savunur. feminist zihniyetin tam olarak karşısında konumlanan zihniyet yakındığınız "erkeklere yönelik dayatmaların" sebebi olduğundan feministler "feminist" oluyorlar zaten bunu da ekleyeyim.
ama feminizmin f si hakkında fikir sahibi olmayanlar gelip politikadan ideolojilerden seçim özgürlüklerinden bahsetmiyor mu çıldırıyoruz işte yavaş yavaş

varlığın locası:yaşam
sanki bir el anlık hızlarla kendisine çekiyordu
fark edemeyeceğimiz çarçabuklukla
benliğimizi kendimizden önce fırlatıyordu
sonralarda dudaklar biraz daha aşağı
gözler biraz daha yukarı bakıyordu
cam tavanlar dolu müzeyi bulursak
kurtulacaktık uzayın hızından
ve yeryüzünün birkaç milyar tane olan heykellere kininden
bilinç zifiriliğe atmadıkça kayayı
devam edecektik alışmaya
her alışkanlık teslim olmayı amaçlar
benliğimiz alıştı teslim olmaya
kandırıldık
devam sağlayan umutlarla
yokluk düşmanımızdı artık
ağlayamadık bulunmalarımıza
devam edelim her neyse
olağan gerçekliğiyle filtreli
her şeye...
kanunlar yaratırken
kanunlara esir olmaya
ne de olsa tanrılar köle yetiştirir
inşaasını bir türlü bitiremeyeceği sarayına

/yavan biraz ama eski bi zamandan şiir. zaten insanın şu eskiye olan örseleme duygusu yok mu..
eskine haklı onurunu kazandır!

istanbulu özledim, hayır hayır tek başınalık hakkını özledim ama sıklıkla kendimi özlerim.
güzel bi eşlikçi ihtimali de istiyorum "ihtimali" yeterli ve güvenli ama o kadar

the seventh seal( yedinci mühür) *
ölüm ve tanrının sessizliğinden dem vuran varoluşcu temalı, bol bol sorgulatan tarih eleştrilerini ustaca gözler önüne seren şiirselliğinden sanat aşkınızı da körükleyecek çok net ve çarpıcı yakarışlar içeren bolca aforizmalarıyla doyuran film
bundan sonrası tamamıyla spolier spoiler uyarısını ekleyemedim...
son sahneleriyle birlikte sanatçının ve absürd olanın yaşama tutunmadaki rolünü de akla getirmiştir

"inanç taşıması zor bir yüktür. ne kadar yüksek sesle çağırırsan çağır karanlıktan sıyrılıp hiç gelmeyen birini sevmek gibi."


“peki ben hangi rolü oynuyorum?”
“sen salağın birisin, onun için insan ruhunu oynayacaksın.”

“insanın duyularıyla tanrıyı kavrayabilmesi o kadar imkansız mı? o neden yarım vaatlerin ve görülmeyen mucizelerin ardına saklasın ki? kendimize inancımız yoksa başkasına nasıl inanç duyabiliriz? benim gibi inanmak isteyen ama yapamayanlar ne olacak?”
*