toshiro yazar profili

bu ve benzeri şiddet olaylarının okullara güvenlik görevlisi veya polis atanmasıyla çözüleceğini düşünenler ağır vizyonsuzdur. keza öğretmenin yetkisinin arttırılmasını savunanlar da bir o kadar...

son olarak da hepsi için demiyorum ama bu iş bırakma eylemlerine, tatil gözüyle bakıp da sevinmeyen öğretmen yoksa öpsünler beni.

ilk 15-20 günlük izlenimlerim :

kimsenin yazacak ve anlatacak aslında fazla bir şeyi yok ancak herkesin çok fazla canı sıkılıyor.

çoğu kullanıcı üzgün, mutsuz, depresif, hayat enerjisini kaybetmiş, bezgin, bıkkın vb. bir görünümde.

anonimliğe gelince de sınırlarda geziyor.

troll denebilecek yazarlar, diğer sözlüklere kıyasla daha az ya da ben denk gelmedim.

şarkıcı kategorisine gireceğinden emin değilim ama lvl5 diye bi genco var, ara sıra x de karşıma çıkıyor. playback yapması bi yana şarkı söylemeyip dans gibi bir şeyler yapıyor. bi ara da mustafa sandal'a sallamıştı. ne tür müzik yapıyor, sözleri nedir hiç bilmiyorum ama kim dinliyor bu adamı, dinleyici kitlesi kimdir, gerçekten çok merak ediyorum ya

abinin amına korum lan, yamyam!

(bkz: masumiyet)

bugün de dahil olmak üzere çoğunlukla öğrencilerim tarafından

(bkz: sagopa kajmer)

bugüne özel bir nedeni yok ama genellemem gerekirse kendimi gerçekleştiriyor olmamdan mütevellit mutluluktan ziyade dingin bir huzur içindeyim.

bu tip bir başlık gördüğümde aklıma ilk geleni yazayım hemen :

"ben hasta bir adamım..."

(bkz: yeraltından notlar)

(bkz: genç werther'in acıları)
(bkz: sevdalinka)
yarıda bırakmış olsam da: (bkz: 1984)

kucaklamaktır, öpmektir, ortada herhangi bir neden olmadan onları sevdiğimi söylemektir, hediyeler almaktır.

tarihe olan ilgimden ötürü düşünüyor olsam da hali hazırdaki günlük hayat ve iş koşturmacasından ötürü cesaret edemediğim eylemdir.

çoğunlukla amerikanın desteğiyle olmak üzere ülke içindeki askeri güçlerin iktidardan indirdiği liderler için kullanılan bir tabir. afrika'da bunlardan çok var(dı). ancak amerikanın olaya el atmasıyla, artık dünyanın her yerinde görebileceğimiz liderler. örnekleri çoktur ancak aklıma ilk geleni yazayım şimdilik.

(bkz: salvador allende)

(bkz: girlevik şelalesi)

bu konuda söyleyebileceğim ve dert yanacağım çok nokta var...

bahsetmek istediğim durumu dışarıda sohbet ederken ve konu da okula, eğitime gelmişse illa ki dile getiriyorum ancak burada daha çok kişiye ulaşma olasılığından dolayı tekrar etmekte fayda var.

eğitim, okulda verilmez. hatta okulun, akranların kötü davranışlarından ötürü eğitim açısından olumsuz sonuçlar doğurması, olumlu sonuçlar doğurmasından daha olasıdır. bi kere, çocuğu kim eğitecek? öğretmen. peki öğretmen ne kadar eğitimli? matematik veya tarih dersinden 100 alınca çok mu eğitimli bireyler çıkıyor ortaya? her dönem takdir alıp da iki kelimeyi bir araya getiremeyen kaç tane öğrenci tanıdım ve bir o kadar da tersi örnekleri. öğretim ve eğitim birbirinden tamamen farklı olgulardır. evet, okulda bir şeyler öğretebilirsiniz ancak eğitemezsiniz.

sosyal medyanın, internetin ve televizyonun bu kadar yoğun kullanıldığı ve çok kolay şekilde paraların kazanıldığının gösterildiği dönemde kimse öğretmenini dinlemez, öğretmeni bırak ana babasını da dinlemez ki dinlemiyorlar zaten.

eğitim, tamamen toplumsal ve sosyal bir olgudur. öyle sadece anne babanın veya öğretmenin sırtlanabileceği bir yük değildir.

ve evet eğitim tabi ki ailede başlar ancak bunun da sınırları o kişinin karakteri ile alakalı. karakteri de ortaya çıkaran temel iki faktörü de genetik ve çevre olarak söyleyebiliriz. burada tabi ki bireyin ilk çevresi olan aile çok önemli bir rol oynuyor ancak az önce söylediğim gibi çocuğun karakterini değiştiremezsiniz. elinizdeki oyun hamuru değil.

velhasılı kelam, sosyal ve varoluşsal konuları da içerisine alan çok fazla dinamiği ve kolu olan bir olgudur.

"eğitim şart hocam yieeaa" ile olmuyor maalesef.

işin hukuki ve cezai yaptırımlarını bir kenara koyarsak, hayır kesinlikle şart değildir. hele ki ulak arkamıza kadar bilgiye boğulduğumuz bu dönemlerde hiç değildir. alfabe öğretimine pek hakim değilim ancak belki alfabe ve okuma yazma öğrenilene kadar gerekebilir ancak ondan sonrası zaman ve para kaybı.

az önce söylediğim gibi her yerin bilgi olduğu bu dönemde öğrenmek isteyen zaten her şekilde öğrenir. öğrenmek istemeyen de okula da gitse öğrenemez, öğrenemiyor.

tek handikap olarak sosyalleşme kısmı kalıyor ki hali hazırdaki öğrencilerin okula gitme sebebi çoğunlukla da budur. birey, sosyalleşme ihtiyacını da okul dışındaki sosyal aktivitelerle yerine getirebiliyorsa ne ala.

bir diploma elde ederek iş sahibi olma kısmına gelirsek, bunun da okumakla bir ilgisi olduğunu düşünmüyorum dışarıdaki üniversite mezunu işsiz gençlere bakarak.

ha bu durumun halihazırda tek istisnası: kişinin gelecekte öğretmen, avukat, doktor gibi diploma olmadan yapılamayacak meslekleri yapmak istemesi. böyle bir seçenekte üzgünüm ancak seve seve okumanız gerekiyor.

bu başlık altında anlattıklarım, bu kadar net ve açık olmamakla birlikte öğrencilerime de anlattığım noktalar. zaten öğrencilerimin de okula gelme sebebi genellikle bir şeyler öğrenmekten ziyade, ailenin çocuğunu başından defetme aracı veya diplomayı ehliyet başvurusunda kullanmak.

yerinde.tarih

bir de laf sokup "şaka yapıyorum yaa, sen de amma alıngansın" diyenler vardır ki aman evlerden ırak olasıca, bir daha görüşülmeyesice.

nezaket, nezaketlik dışında her şey zannediliyor galiba.pısırıklık, eziklik, itaatkarlık, samimiyetsizlik...

nezaket, nezakettir.

(bkz: savunma mekanizmaları)

sadece matematiğe özgü bir durum olduğunu düşünmediğim önerme. tarihe bakıyorsun, ülkenin kuruluş tarihi bilinmiyor, edebiyata bakıyorsun 2 tane şair ismi sayabilene madalya takma seviyesindeyiz. neyi seviyoruz o halde? bu sadece talebelerle alakalı bir durum da değil, bugün üniversite mezunu ya da iş güç sahibi bireylere de sorsanız sevdiği ya da ilgilendiği bir bilim, ilim dalını bulmak çok zor. kimse de galiba iki dakika soluklanıp gerçekten neyi sevdiği, neyi istediği üzerine düşünmüyor sanırım.

bugün 11. sınıf öğrencilerime ileride ne yapmak istediklerini sordum. %80 i düşünmediğini, bilmediğini söylüyor. bunun sorumluluğunu sadece bir kesime yüklemek, biraz fazla olabilir.