netflix türkiye'nin sonunda şeytanın bacağını kırdığı yapımdır. emeği geçen herkesi ayrı ayrı takdir etmek gereklidir. devamı bir an önce gelsin diye bekletendir
artık gündem olmaması insanların şaşırmaması gereken durumdur. haber değeri olması için herhangi bir devlet kurumunda birinin bir şeyi olmadan çalışabilen bulunmalıdır.
evinde bunu gören erkektir. bu erkeklere prim verildikçe azalarak bitmeyecek olandır. mümkünse evlendirilmemeleri velev ki evlendiler üremesine engel olunmalıdır ki bu aileler azalarak bitsin zincir bir yerlerden kırılsın artık
biz ne zaman tam kapanma yapabildik ki diye sormak istenendir. bir sene içinde çevremde o kadar birbirine gidip gelen insan var ki haftasonu kaynaklarını ve kahvaltılarına hiç girmiyorum bu durumdan o kadar bunaldım ki instagrami kapattım herkesi kendim gibi evde sanıyorum.
pamela spence bunu yapan hayat bize ne yapmaz dedirten ama yine de yıllara meydan okuyandır.
dönüşümü yadırgansa bile yine de (bkz: onur özdemir)'inkinin yanında önemsenmeyecek olandır.
gereksiz genellemelerden bir tanesi daha. genelleme sahibi kafasında düşünmek gerekirse bırak öyle olsun kalmış ki ülkemizde yaşamak bir kadın için bu kadar zorken hayatını zorlaştrmak için ekstra çaba sarfetmemesi gerekendir bırakın gönüllerince yaşasınlar.
ek olarak eğer kolaylık 2-3 güzel sözden bile etkilenmek ise belki de ailesinde göremediği sevginin en ufak kırıntısına muhtaç bırakılmaktandır, bu durumda iseeğer fatura kesilecekse kadınlara değil sevgisiz bırakıldığı ailelere kesilmelidir.
benim de babamdır. zaten bir cehennem varsa ülkece topyekün oraya gideceğimiz için hiç problem olmayan önermedir. en azından sırça fanuzlarında kafalarına göre hareket edip öldürülen kadınların kanları elinden olmasındansa kendi ayakları üstünde duran, başının çaresine bakabilen bir insan yetiştirdiği için cehenemlik olsun. keşke tüm babalar bu yüzden cehennemlik olsalar, çocuklarını istismar ettikleri, eşlerini sırf yapabildikleri için öldürdükleri, siyasetçilerin kendi ideolojileri için bu düzeni durdurmadıkları için değil de çocuklarını okuttukları için cehennemlik olsalar. son bir şey daha o insanlar çocukları bir kendini bilmeze kurban gidecek mi diye dünyada da aynı cehennem azabını çekmektedirler her gün belki diğer cehennemliklerle onları ayıran nokta budur.
olayları yönetmenin değil kendi bakış açısından görmek isteyen tiptir ya da filmi izlerken merak ettiği boş kalan noktaları doldurmak için de tercih edebilir kitabını okumayı.
üreme eylemini yasaklayıp insanlara belirli bir "çocuk nasıl yetiştirilir", "düzgün birey olmak için ne yapılmalıdır" eğitimleri verildikten sonra elde edilecek ehliyetlerle çocuk yapsalar insanlar birbirine saygılı yetişkinlere döndüğü zaman böyle yasakçı zihniyetlere gerek kalmayacağından konuşmanın bile yersiz olacağı gerekliliktir. yani bir insan kendi sağlığını ya da karşısındakilere zarar verip/vermeyeceğinin sınırını kendi aklı mantığıyla düşünemiyorsa mümkünse yaşamasını yasaklayalım kökten çözüm
benim de dahil olduğum insanlardır. çocukluk ve ilk gençlik yıllarında annemin uğraşlarını boşa çıkartmayarak baya toparlasam da hızlı konuştuğum ya da heyecanlandığım anlarda hala kaymaktadır o "r"ler.
10'lu yaşlarımda kaldığım köy evinde "tuvalette ayı var" diye ortalığı karıştırmam dışında başıma çok da dert açmayan ufak bir telaffuz sıkıntısıdır.
normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz.
Daha detaylı bilgi için çerez ve
gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.
online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.