abla şefkati

ben iki erkek kardeşin ablasıyım. ortanca kardeşim benden sadece bir yaş küçük, adeta ikiz gibi büyüdük. liseye kadar aynı sınıfta, hatta aynı sırada oturduk. küçüklüğünden beri ödevlerini ben yapardım, o ise sokakta oyun peşinde koşardı. asker olan babam akşam görevden eve geldiğinde, günümüzün nasıl geçtiğini anlamak için bizi karşısına alır; ders çalışıp çalışmadığımızı, kaytarıp kaytarmadığımızı sorardı. bir gün kardeşimin ödevlerini de benim yaptığım ortaya çıkınca, ikimize birden tek ayakta durma cezası verdi. buna rağmen onun ödevlerini yapmaktan hiç vazgeçmedim...
resim yapma konusunda ise hiç yeteneği yoktu. resim öğretmenimiz not vereceğini bir önceki dersten söyler, ödev olarak çizmemiz gereken resimleri verirdi. bir sonraki ders geldiğinde kardeşim tek bir çizgi bile çizmemiş olurdu. ilk dersten itibaren yalvar yakar bana hepsini çizdirirdi. ilginçtir ki, alelacele çizdiğim o resimlerle benden daha yüksek not alırdı. ben kendi resimlerimi özenle, içime sinerek çizdiğim hâlde sekiz ya da dokuz alırken, o çoğu zaman on puanı götürürdü.
küçük kardeşime karşı ise her zaman daha koruyucu, daha anne gibi oldum. onları kollamak, yüklerini hafifletmek sanki benim doğal görevimdi. zaman zaman haksızlığa uğradığımı hissetsem de, içimde hiç kırgınlık büyütmedim. çünkü onlar benim canlarım. hiçbir şeye değişmem onların sevgisini, varlıklarını, kardeş olmanın o tarifsiz bağını...

1 ablam ya da abim olsa güzel olabilirdi gerçekten, tek çocuk olunca ve aile ile problem yaşayınca derdini dinleyecek anlayacak konuşacak kimsen kalmıyor kendin dışında. hoş buda uzun vadede daha dayanıklı biri yapıyor ama beraberinde bazı şeylerde alıyor.