acelesi olmadığı halde acele etmek

miymiy harekete tahamulum yok, acele etmiyorum aslinda. sadece hizli bir sekilde yapmaya calisiyorum.

dün babam ve kendime tost yapıyorum...babam; yavaşşş, sakinnnn, yavaşşşşş, elini yakacaksın, oğlum yavaşşşş, elini keseceksin....ya bir yawaş yap şunu yaaaa, acelen neee....

bir acelesi olduğu halde acele etmemek değildir.

tez canlı insan hareketidir. her şeyin hemen bir an önce olmasını isterler, böyle insanların içinde öyle bir telaş enerjisi vardır ki ister istemez yanındaki insanlara da sirayet eder.* hep de ağır kanlı insanlarla imtihan olurlar.

annem, tez canlı iken, babam ise ağır kanlı biridir. eskiden aralarındaki bu uyuşmazlık, beni aşırı rahatsız ederdi ama artık onları oldukları gibi kabul etmeyi öğrendiğimden beri evdeki hallerini tiyatro izler gibi izliyorum.* mesela, bir yere gidecekleri zaman, babam elli saatte hazırlanamazken, annem iki dakikada hazırlanıp arabada onu bekliyor falan, çok komikler.*

sabahları işe geç kaldığımda yaptığım harekettir.

biraz anksiyete ve şehir yaşamının karması olan eylemdir benim için. her yere koşuyorum , evde bile acele acele yapıyorum işleri.

birkaç gün önce haberlere de sirayet eden ve teessüf ile karşılanan yazı. hanımefendi karşılık olarak bir gün tatil hakkımız değil mi, diye isyan etmiş ki çok haklı. naçizane tavsiyem ise ruh haline göre değil de az bir saat falan belirlese siesta, pennica gibi bir zaman dilimi falan koysa kendine de müşteri de en azından ne zaman geleceğini bilse. yoksa bunun dışında olumsuz eleştirilere katılmıyorum.

konuya gelecek olursak el insaf olasıca yazarımıza katılıyorum. çanakkale gevşekliği diye bir şey var ama sandığı kadar yaygın değil. "hadi, hadi, hadi..." diyen bir annenin evladı olarak şahsen tam altı yılda gelebildim belirli bir mertebeye. yavaş yemek, yavaş yürümek, okey masaya vurulacaksa ağırca yandakinin ıstakasını devirmek... bunlar hep zamanla öğrenilen şeyler. çünkü anın tadını çıkarmak gerek. acele ederken hep bir sonraki ana odaklanıyor insan. ve bir bakıyorsun ki bitmiş gitmiş hayat. şu hayatta hâlâ yaşarken kıymet bilmek lazım. haaa bu arada sayın hocam bir çanakkaleli olarak inandım ben size, başarabilirsiniz. kısmet belki de bir gün kordonda yavaş adımlar ile yürürken karşılaşırız.