acıya saygınlık katmak

fernando pessoa'nın başyapıtı olarak bilinen huzursuzluğun kitabı adlı eserde geçmiş olan bir metin olarak tanımlanabilecek söz.

kitap hakkında yazdığımda yazmıştım ama bilahare yazmadım sanırım.

söz aynen şöyle karşımıza çıkıyor;

"üzerine oturulan eşyalara derin ve yumuşak koltuklar almıştı.
perdelere ve halılara ayrı bir düşkünlüğü vardı.

böylelikle çektiği acıya saygınlık katacak bir iç mekân yarattığını söylüyordu."

acıya saygınlık katmanın ne demek olduğu belki göreceli bir kavram olabilir,

acı çekiyorsam bâri konforlu bir ortamda acı çekeyim düşüncesi üzerine düşünülmeye kısmen değer gibi görünüyor.

(bkz: başlıktan yazarı tahmin etmek)

kederin alnından öpmek
yüceltmek hüznü
geçici heveslere kanmak
evet, geçicidir hüzün de, neşe de
kimse katmadı neşeye saygınlık
demedi ki kimse
gül sen, korkma olmazsın kevaşe
yaşa hüznünü ağırbaşınla
göster herkese
göster ki bilsinler seni nimet
ama bilir misiniz,
aldatır dört yanı yalancı hüzün
yalancı yüzün
asıl kevaşe.

başlığı şappican açtı sandım. kelebek, bizi mi dinliyosun?*

gelmişken iki kelam edeyim bari.* acıya saygınlık katmak diye bir şey yok, olmamalı. her şeyi, insana dair olan her şeyi, insana dair olduğu için küçümsemeden, basitleştirmeden, saygı duyarak yaşamak veya yaşanılana saygı duymak var. ayrıca sevenlerinden özür dilerim ama pessoa son derece mal bir arkadaşımızdır, pek de dikkate almamak gerek. bir diğeri de cioran’dır ki o evlerden ırak.*

sanırım acıyı yaşadığı mekan konforundan ziyade 'acıyı karşılama hali'ni anlatıyor. (konuğunuza verdiğiniz önem ve değer, onu karşılama/ağırlama seramonisi ile de ölçülür ya hani.)

(bkz: acıyı bal eyledik)