adem

osmanlıca'da çeşitli sözcüklerle birleşerek - sızlık, - sizlik anlamı katar.
ademi dikkat ( dikkatsizlik), ademi basiret ( basiretsizlik), ademi takip ( takipsizlik), ademi selahiyet ( yetkisizlik) gibi.

ismi lazım değil.

sevdiğimiz bir abi.

arapça ayn harfi ile yazılan ‘adem: yokluk anlamında.

elifle yazılan âdem başka.

bir meyve uğruna hepimizi bu dehlize fırlattıran ilk insan olduğu düşünülmekte. doğruysa.

cennetten kovulan avare. suçu da havva'ya atmış. onun yüzünden bu gereksiz yerde yaşıyoruz. biraz kafayı kullansa hurilerle cirit atıyorduk.

adem aynı zamanda yokluk anlamına gelir. divan edebiyatında bir adem kasidesi vardır.

akif paşa, divan edebiyatının son zamanlarında* istanbul'da yaşayan bir şairdir. bu dönemde istanbul'da yabancı elçiler, elçi gibi değil başka ülkelerin imparatorlarının uzantısı gibi yaşadıklarından kimse onlara bir şey yapamaz durumdadır. bir yabancı elçi arabasıyla giderken gayet de hatalı bir şekilde bir çocuğa çarpar. çocuk yaşamını yitirir. kimi kaynaklara göre bu çocuk akif paşa'nın yeğenidir*. çocuğu öldüren elçiye bir zeval olmaz soruşturma bile açılmaz.

akif paşa bu olay sonrası içine kapanır. kendisini, ülkesini, çocuğu düşünmekten eski ruh halinden eser kalmamıştır. daha öncesinde gayet neşeli bir mizaçla dünyaya bakan akif paşa, bu sorgulamalarla birlikte kendini kaybeder. mistizme yönelir. adem kasidesini kaleme alır. bu kaside yokluğa övgüdür. çünkü akif paşa, kendi dönemindeki var olanlara ilgisini kaybetmiş ve yokluğa yönelmiştir.

can verir âdeme endişe-i sahbâ-yı adem
cevher-i can mı aceb cevher-i minâ-yı adem*