aile şerefi

1976 yapımı olup, televizyonda ayda mutlaka bir sefer denk gelinen türk filmlerindendir. türk filmi denince, boş bir film değildir, mesajı vardır. ertem eğilmez' in yapım firması olan arzu filme ait olan yönetmenliğini orhan aksoy'un üstlendiği yeşilçam klasiğinde münir özkul, adile naşit, ıtır esen, şevket altuğ ve ayşen gruda gibi isimler yer alır. zaten bizim "turşucu" münir özkul ve adile naşit' in varlığı bile başlı başına bir olaydır.

--! spoiler !--

fakir ama gururlu bir adam olan rıza, işportada çeşitli işler yaparak karısı adile ve 5 çocuğundan oluşan kalabalık ailesini kıt kanaat geçindirmeye çalışan biridir. ailenin tüm fertleri, işportacılık, fabrikada işçilik gibi işlerde çalışıp geçinme derdindedirler. kızları ayşe evlenince yeni damat zihni de onların evine iç güveysi taşınır. zengin bir babanın tek çocuğu olan oktay ailenin en küçük oğlu olan murat' a araba ile çarpar ve rıza'nın kızını kaçırır.

film boyunca oktay denen it kılıklı çocuktan çok oğluna tapan, onu bu denli şımartan, oktay için bütün dünya ölsün diyen gıcık, zengin babasına laf saydırıp dururum. bizde babayız, insan evladını böyle mi yetiştirir?

filmin sonunda oktay'ın babası "öldürdün oğlumu" der. "onu ben değil sen öldürdün" der rıza baba.
"niye yaptın niye" sorusuna "ailemin şerefi için" der rıza baba ve film biter.

--! spoiler !--

dürüst olalım tamam film güzeldir, nostaljik değeri vardır.
ama karakterler adeta kalemle çizilmiş gibidir, resmen itici katakterize zengin baba, irici karakterize edilmişl zengin oğlu ve karşılarında melek gibi bir aile.
filmin sonu başından belli ve sadece ağlamak ve finaldeki renegade için filmi izliyorsunuz.

bir orhan aksoy filmidir.

filmin senaryosunu da yönetmen orhan aksoy, suphi tekniker ve sadık şendil birlikte yazmıştır. filmde münir özkul, adile naşit, ıtır esen, mahmut cevher, ayşen gruda, şevket altuğ, mehmet hekimoğlu, ahmet sezerel, cengiz nezir, muhip arcıman, cevdet arıkan ve eriş akman rol almıştır.

bu film de tıpkı neşeli günler, gülen gözler gibi bir aile filmidir. bu filmde de yine kendi halinde yaşayan fakir ve de fukara bir aile zengin ama kalpsiz bir adamla savaşmak zorunda kalır.

ailenin en küçüğüne arabası ile çarpan zengin adamın şımarık oğlu buzdolabı oktay bir de utanmadan ailenin güzel kızının peşine düşer. babası tarafından şımartıla şımartıla dünyada belimle kuşağım diye dolaşan buzdolabı oktay'ın edepsizliğine babasının modern türkiye zenginleri gibi davranması da eklenince işler iyice büyür.

diğer iki filmin aksine bu filmde hüzün gayet yoğun bir şekilde işlenir. şımarık bir zengin çocuğunun başlarına musallat olmasıyla başlayan hikaye dram üzerine dramla devam eder.

diğerleri kadar olmasa da çok sevdiğim bir filmdir.

1976 yapımı orhan aksoy filmi.
beş çocuk babası olan ve ailesini geçindirmekte zorlanan rıza'nın, çocukları ile sınandığı ve ailesiyle birlikte zengin ve şuursuz bir aile ile olan mücadelesini konu edinir.

küçük oğluna araba ile çarpıp sakat kalmasına sebep olan oktay'ın, ceza alması ya da bedel ödemesi bir yana dursun; "çok mutluyum çünkü çüküm var" felsefesine dayanarak bir de mağdur ettiği ailenin kızına göz koyması ve dahi tecavüz etmeye kalkmasıyla olaylar çığrından çıkar.

bu film bende sadece "aile nedir, ne değildir?" gibi bir yerden değil de; şeref, onur gibi kavramların, kaybedecek pek fazla şeyi olmayan alt gelir sınıfın elinde olan tek "sınırlarını koruma hakkı" olduğunu gösteren bir yerdedir de. bu bakımdan aslında sınıfsal bir dramadır. oktay iti ve babası, parasının ve çevresinin sağladığı güçle her şeyi satın alabileceğine inanırken; rıza için “aile şerefi”, geriye kalan tek savunma hattıdır.

bir yandan da kaderci bir yerdedir benim zihnimde. bazen her şeyi doğru yaptığında da yanlış bir şeye denk gelebilir; şanslıysan düzeltebildiğin kadar düzeltebilirsin ama en nihayetinde damağında kalan tat buruktur. filmi izlemek bende bu buruk tadla çağrışım yapar her zaman. zira hayat budur ve tadı buruktur çoğu zaman.