aileden birinin ölmesiyle gelen boşluk hissi

var öyle bir boşluk ve hiç adil değil kalan hayatında onu bir kez dahi göremeyecek olman. pişmanlıklar.

got’ta kral robertin dediği gibi onun boşluğunu yedi krallık dolduramadı işte tam olarak öyle birşey.

hiç geçmeyen ve yeri doldurulamayacak olan

kifayetsiz kelimeler. acısı beraber yaşanır, biraz zaman sonra geceleri, tek başına omuzlanır o veda. herkes saklar acısını, bir daha eskisi gibi olunmaz. boşluk durur o hep oturduğu koltukta.

işin korkunç olan yanı şu ki, o kişinin ruhu sizin içinizde ölüyor. ama bedeni mutfakta su içiyor.

en ağır tokat budur, bir başıbozuk dirilip gelse de bir osmanlı tokadı çaksaydı ağzıma yeğ idi, dedirtir.

yaşamaktan utanç duyarsın. sanki sen de onla ölmüşsün gibi. ama lanet olası kalbin hala atıyordur. hâlâ soluk alıp veriyorsundur. bir seyler yanlıştır. yanlış, yanlış olduğuyla kalır sen de öldüğün halde yaşadığınla kalırsın.

boşluk değil bomboşluk hissidir o. dünya hayatının bir oyun ve oyalanmadan ibaret olduğunu tokat gibi yüzünüze çarpar.

babamın ölümüyle yaşadığım ve hiç düzelmeyen hal.

en eski arkadaşım dahil bir sürü insan verdim toprağa, bonzaiden ölenden tutun yakın akrabaya kadar. ölümün bir son olduğunu düşünmediğimden midir nedir üzülmüyorum. sevdiklerimin bir yerlerden kıçımı kolladıklarını düşünürüm, sevmeyenler ise imreniyordur muhtemelen, pişmandırlar ya da.

uzayda bile o kadar boşluk yoktur...

en çok ve anne ve babanın gidişiyle olur. hiç yakışmıyor çünkü onlara ölmek..kaç yaşına gelirseniz gelin mal gibi kalıyorsunuz..

dünyanın en derin, en kapanmaz boşluğu annesiz kalmaktır.

çünkü anne her şeyin başıdır.
anneler birinci sırada gelir.

asla dolmayacak bir boşluktur. kimse ne yapsa dolduramaz.

yeri dolmayan bir kayıptır.

etrafında döne döne yaşamayı öğrendiğimiz dipsiz boşluk.

6 senedir o boşluktayım.
yeri dolmuyor, doldurulmuyor.
hayatında en sevdiğin insanı kaybetmek böyle bir şeymiş, keşke bilmeseydim.

o boşluk hissi hiçbir zaman geçmez. geçmesi de saçma zaten. fakat alışırsın. bunun üzülmek ya da özlemekle bir ilgisi yok.

hiçbir zaman, hiçbir şeyle geçmeyecek olan bir acı kalır geride, hayat bana bu kadarını yapmaz desen de nâfile, her başlangıcın bir bitişi olsa da böyle bittiğine inanamazsın.

evin anlamını yitirir, mutluluklar yitip gidenle birlikte geçmişte kalmıştır, içinde artık onun olmadığı bir dünyada mutlu olmak da imkânsızlaşacaktır, en büyük mutluluk kaynağının o olduğunu onu yitirince anlarsın.

bazen artık hayatta olmadığını unutup ona seslenirsin birden, cevap verecek, yaşıyor sanırsın ama artık sadece rüyalarında yaşar o...

boşluk hiç geçmez, acı eksilmez, gözyaşı dâima oradadır, anılar, her şey oradadır, yüreğinde.

fark etmez, sen artık hatırlayamasan bile...

sevdiklerinize, annenize sıkıca sarılın, benim yerime de....

ben bayramda mezarına sarılacağım...

babam kadar sevdiğim amcamın gidişiyle tattığım duygu.
gidişi diyorum çünkü o zamanlar ölümün ne demek olduğunu bilemeyecek kadar küçüktüm. bir sabah uyandım ve bana daha dün gördüğüm amcamın gittiğini ve onu bir daha göremeyeceğimi söylediler.
amcamı kaybettikten sonra babasını kaybetmiş insanlarla tanışıntığımda içime hep aynı acı çöktü, babam gibiydi, kızı gibiydim çünkü.
tamam ikisi bir olmaz diyeceksiniz, belki de haklısınız ama 22 yıldır ben aynı boşluğu aynı acıyla hissediyorum. amcamdan sonra da çok kaybım oldu ama amcamda daha çocuk olmama, olanları algılayamayacak kadar küçük olmama rağmen içimde eksilen yer kocamandı. o yüzdendir babamı kaybetmekten gerçekten çok korkuyorum.