aileden birinin ölmesiyle gelen boşluk hissi

babam kadar sevdiğim amcamın gidişiyle tattığım duygu.
gidişi diyorum çünkü o zamanlar ölümün ne demek olduğunu bilemeyecek kadar küçüktüm. bir sabah uyandım ve bana daha dün gördüğüm amcamın gittiğini ve onu bir daha göremeyeceğimi söylediler.
amcamı kaybettikten sonra babasını kaybetmiş insanlarla tanışıntığımda içime hep aynı acı çöktü, babam gibiydi, kızı gibiydim çünkü.
tamam ikisi bir olmaz diyeceksiniz, belki de haklısınız ama 22 yıldır ben aynı boşluğu aynı acıyla hissediyorum. amcamdan sonra da çok kaybım oldu ama amcamda daha çocuk olmama, olanları algılayamayacak kadar küçük olmama rağmen içimde eksilen yer kocamandı. o yüzdendir babamı kaybetmekten gerçekten çok korkuyorum.

kabul etmesi çok zor bir boşluk. çok güç kabul ettim.

ilginç bir şekilde ben bu olayı anneannemde yaşamıştım. annem babam çalıştığı için, bana bakan kişi anneannemdi. 7-8 yıl önce kaybetmeme rağmen hala içimde ona söyleyemediklerim var. bazen rüyalarıma giriyor, o zaman söyleyebiliyorum anca. ah keşke yanımda olsan be ninem...

nasıl ki mutluluk ve sevinç geçiyorsa, hüzün de geçecek. erken de olsa, geç de olsa geçecek. izi kalacak, tozu kalacak, hatırası kalacak. savunma mekanizması eninde sonunda devreye girecek. uzun süreceğini düşündüğümüz yaslar bile bir yerde sonlandı.