anlamak istememek

günümüz insanının kibirden kaynaklı en büyük problemlerinden biri oldugunu düsündüğüm olay. anlamak istememek evet, ısrarla zorlamak bu konuda. etrafınıza bir bakın mesela hatta kendinizden başlayın buna; sevdiginiz, sevmediginiz, uzak, yakın bir arkadasınızın hatta ailenizden birisinin pek haz etmediğiniz yanlarını düsünün. sürekli olarak onunla mücadele ettiginiz, tartıstığınız hatta yetmedi degistirmeye calıştığınız bir takım yanlarını. o insanın bazen zevkine kadar da uzayabilen bir durum bu. oysa aynı insanın aslında hayata bakış açısının, dinamiginin, zeka düzeyinin ya da karakterinin bu oldugunu kabul ettiginiz zaman her şey cok daha kolaylaşıyor. burda anlamak istemek devreye giriyor işte; insan anlamak isteyince saygı da duyuyor, empati de kuruyor hatta gerekiyorsa mücadele etmeyi bırakıp mesafe de koyuyor. kendisi için de kolaylık saglıyor bu, anlamak istemediği insan için de...

düzeltme: kelime hatası.

'anlamak' yalnızca bir 'idrâk' sorunu değildir; tersine çoğu kez bir 'niyet' hatta bir 'ahlâk' sorunudur.

ihsan fazlıoğlu

karşında bir kapı vardır ama sen açmaya çalışırken anahtarı kırmışsındır. tıpkı o anahtar gibi söyleyeceklerin içinde kalmıştır. çünkü bilirsin ki kapının ardına ulaşsa dahi o kelimeler. kapının ardı da boşluktur.

ne kadar anlatırsam anlatayım anlamayacaklar ki, ben bile anlamıyorum kendimi bazen.

"anlıyorum ama hak vermiyorum." diyordu bir hocamız. belki karşı taraf sizi anlıyordur da hak vermediği için anlamazlığa yatıyordur.

anlatmak istememekle çözülecek sorundur. "ben bu kulaklara göre ağız değilim" diyip vazgeçmeyi bilmek gerekir. çünkü kanıtlara dahi inanmayacak kapalı bir algıyla uğraşmak insanın kendine eziyetidir.

hayatta en sinir olduğum şeylerden biridir.
gayett anlayabileceği şekilde anlattığın bir şeyi sırf anlamak istemediği için anlamaz veya inanmak istemediği için anlamamazlıktan gelir sinirden -tık diye gitmelik durum.

anlamak aslında her babayiğidin harcı değildir. çünkü anlarsan değişmen gerekir. değişmek istememektir.

her gün haberleri izledikçe ya da gündeme gelen haberleri gördükçe devlet yöneticilerininin içinde bulunduğunu düşündüren hal. anlamadıklarını sanmıyorum, sadece anlamak istemiyorlar.

çünkü çok yoruyor.

ne kadar çok anlarsan, o kadar çok derine inersin ve çıkması zorlaşır. "cahillik mutluluktur." cümlesini anlamak bile yeterli olacaktır. bu gece de cahil olmadığıma üzüleceğim. egoist değilim ama cahil de değilim*. sözlüğün egoisti diye damgalanırsam, ağlayarak hesabı kapatırım!

cahilliktir evet.

aslında yüksek bir farkındalık halinden doğan bir durum diye düşünüyorum.

çünkü olayların perde arkasını görüp, ince detaylarda boğulup, insanların hareketlerinden niyetlerini anlayıp, gelişen olaylarda bir sonraki hamleyi sezebiliyorsun. bu da seni daha şüpheci bir hale getirebiliyor ve bir süre sonra yorucu olabiliyor.

insanlarla "amasız" ilişkiler kurmak için bazen de hiçbir şeyi anlamak istemeyebiliyorsun.

bazı şeyleri istesem de anlayamıyorum. sonra bana bir ağlama isteği geliyor. ama ben ağlamak da istemiyorum ki.

aman, ne fayda.