anne babayı çocuğun gibi sevmek

gayettâbidir. biz büyüdükçe onlar küçüldüğü için, hayat benjamin button'dan ibâret olduğu için, anne babamızı biz büyüdükçe onlar küçüldükçe, çocuk gibi severiz...

bidebayilistersen ukdesi.

yaslandiklarinda diyemem bunu ama bence yapilabilecek en buyuk yanlislardan bi tanesidir. tum sorumlulugu kendinizde hissetmenize gencliginizi genclik gibi cocuklugunuzu cocukluk gibi yasayamamaniza neden olur. ve herkes yerinde guzel. cocuk cocuklugunda anne baba ebeveynliginde...

merhametten kaynaklı olduğunu düşündüğüm hâldir. fazla role kapilmamali yoksa gençken bazı anne babalarin çocuğa yaptığı herşeyi ben bilirim moduna girip yaşlı anne babalarin tepesine akbaba gibi çökmeye kadar gider.

hatalarını maruz görmek için olan durum.
bir de şöyle bir gerçek var, çoğu anne baba çocuk gibi, öyle şeyler yapıyorlar ki insan onlara kızsa bile, bir şey değişmeyecek. anlamayacaklar.
insan bunu, belli bir yaştan sonra çok iyi anlıyor.
bu dünyada, bize onlar kadar fedakarlık yapan kimse olmadığı için, evlada gösterilen müsamahayı onlara da göstermeli ve onları kırmamaya özen göstermeliyiz.
anne baba ile kavga etmek insana hiç bir şey kazandırmaz.
öfkenizi ve hırsınızı, bir şey çıkacak insanlara gösterin.
onları olduğu gibi kabul edin.
hayat, kabullerle daha kolay yaşanır.

hangi yaşta gerçekleştirdiğinize göre iyi yada kötü olması değişen eylemdir.
çok küçük yaşlardaki çocuklarda üzerlerine gereğinden fazla yük binmesine ve erken büyümelerine sebep olurken, 45-50 yaşlarından sonra zaten yaşlanmanın getirdiği yorgunluk ve huysuzluk ile her gün daha da zorlaşır.
25-30 yaşlarında ise, anne babayı çocuğun gibi sevmek daha kolaydır, hastaysa, yaşlıysa çocuk gibi ilgilenirsiniz.
ilerde onları kaybettiğinizde, saçlarını yıkadığınız anları hatırlayıp kendi kendinize gülümsersiniz.

alınabilecek en yanlış karar ki bence bu karar değil.. maalesef ki maalesef aile içerisinde kendiliğinden gelişen bir süreç gibi değerlendiriyorum..

bakım alma sürecinde çocuğun istismarı ile mümkün olan bence.. istismar dediğim duygusal düşünülebilir..

sonra benlik duygusu oluşmuyor, çocuk kendi bireyselliğini öğrenemiyor ve sonrası aman annem canım babam.. adanmış bir ömür..

bazı farkındalıklar çok acımasız bence.

anne baba olarak kimi seveceğiz? her şey çok karışır ve öyle şeyler yapılmamalıdır.

anne babayı da bazen çocuğu gibi sevebilir insan..

şefkat ve sevgi gösterme tarzınızı sınırlandırmak mecburiyetinde değilsiniz.
anneyi ölürüm sana minik kızım diyerek de sevebilir bazen insan. hatta göbüşünden bile öpebilir. hep cübbeli ahmet mi öpecek şeyhinin şıyhının göbüşünü?

yaa bence böyle şeylere fazla takılmayın. anne baba da çocuklaşır yeri gelince gözünüzde.

4 yaşındaki çocuklara bakın. bazen onlar bile annelerini yavruları gibi severler. çünkü öğrenilmiş olan bir şeydir bu. sevgi dili, biçimi sınırlandırılamaz..

annem tabi ki benim kızımdır da bir yerde. var mı bir sorun?

ben annemi “yavrum, kızım, evladım” diye seviyorum. çünkü bazen tam da böyle sevilmek istiyor. 70ine de gelse içinde ürkek bir kız çocuğu var. bunu görebildiğimden beri annem benim kızım oldu. zaman zaman rollerin değişmesinde bir beis yok.

annem 71 yaşında, yaşlandıkça çocuklaşıyor. onun o çocuksu tavırları, bazen laf anlamaması, inat etmesi sürecin tersine döndüğünü, hissetmeme yol açıyor. evet çocuğunuz gibi sevebiliyorsunuz, günde üç dört kez arayıp soruyorsunuz. hafta sonu bir yere gidecekseniz, onu da götürüyorsunuz. götürmeyince vicdan azabı yaşıyorsunuz gibi bir sürü şey yazabilirim…

belli bir yaşı geçmedikten, düşünce yapısı ve zekası çocuklaşmadıktan,elden ayaktan düşmedikten sonra çocuk gibi sevmek bana göre uygun değil.

eğer burada kastedilen çok sevmek ise zaten işin normali, olması gereken budur.

kız çocukları yapar bunu. o yüzden de kızın yoksa evladım var deme derler. kız evlat hayırlı evet. bacimdan biliyorum.

anne babayı çocuğun gibi sevmezsin. en fazla anne ya da babanı büyütmek zorunda kalmışsındır. hâliyle kendini onların ebeveyni sanıyorsundur. bir süredir oğlumla babamın yanındayız biri 6 yaşında, diğeri 78. ikisi de aynı özeni, aynı ilgiyi ve aynı şefkati bekliyorlar. sorun şu ki birinin hakkı, diğerinin değil. biri ebeveyninden alması gereken ilgiyi ve özeni alıyor. diğeri ebeveynin vermesi gereken ilgiyi ve özeni vermediği çocuğundan bunları bekliyor.