anne babayı anlamaya başlanan yaş

anlamak değil mevzu.

emin olun ergenler de anlıyor ama bu deli hislerle uyum sağlamak çok zor. bu yaşlarda yüksekten uçuyorsun.

elbette büyüyünce aydınlanmalar yaşanır ama ergenler de anlam veremiyor değil.

asla olmayacak yaştır.
farklı jenerasyon farklı alışkanlıklar farklı bilgi edinme yolları farklı şehirler farklı hayatlar.

ailesiyle aynı yerde büyüyüp, yine aynı yerde yaşamaya devam edenler doğru cevabı verebilir

keşke anlayabilseydim, keşke "ah şimdi anlıyorum seni annecim, babacım" diyebilseydim ama ben anlayamıyorum. biri yıllardır aynı şehirdeyiz merak dahi etmedi, aramadı. diğeri daha ben ergenliğe girdiğimde başka ülkeye gitti kendi hayatını kurtarmak, kendi tabiri ile "o cehennemden kurtulmak" için, beni feda etti.
bir kendi çocuğuma ve ona olan sevgime, bağlılığıma bakıyorum, bir de kendi ebeveynlerime. garip geliyor, anlayamıyorum.

bence ne kadar büyürsen büyü, anne babayı tam olarak anlaman için anne baba olman gerekir.
ancak bir anne baba başka bir anne babayı anlayabilir.

terapi almaya karar verdiğin yaş..

hayatımın bir döneminde baya zordu.. çok zordu.. tetikleyici bir şeyle başlayan ailesel meseleler.. doğru bildiğin yanlışlar vs.. sonra terapi çıktı karşıma kendiliğinden canım şansım devredeydi.. bu süreçlerden sonra geldiğim noktada.. onlar da bir zaman çocuktular oldu...

biraz kendini tanıdıkça, biraz yargılardan uzaklaştıkça, biraz donmuş öfkelerin akmasına izin verdikçe, biraz da anne baba tutumu davranışı anlam kazanmaya başladıkça.. başka bir dünya bakış açısı da geliyor gibi oluyor..

anlamak zorunda olan yine çocuk. kimse de demiyor ki bu anne babalar hiç çocuklarını anlamak için çaba harcıyor mu? çocuklarını anlamak ebeveynlerin umrunda mı? yoksa çoğu anne baba çocuklarını sadece görmek istediği gibi olduklarında mı kabulleniyor, çocuk kendi karakterini ortaya koyduğunda da yanında oluyor mu? hiç sanmıyorum.

iyi anlaşılmış bir çocuk zaten değil anne babasını tüm dünyayı daha iyi anlar. sağlıklı bir birey olarak etrafına neşe saçar, incitmez kimseyi. önce analar ve babalar üzerine düşen görevleri layığı ile yerine getirsin.