araf’a ithafen

~ araf'a itafen ~


sen arafsın,arada kalansın
bana hem uzak hem yakın olansın
hep istediğim beni istemeyensin
sen arafsın, sahra kadar ıssız
insan kadar canlısın
arzular kadar derin
yaralar kadar gizemlisin
hayat gibi yaşanan ama yaşandığı bilinmeyen
ölüm gibi her an gelen ve gelebilecek olansın
sen arafsın, siyah kadar yoğun
beyaz kadar paksın
bir günahkarın daveti
bir meleğin umudusun
sen arafsın, bakan ama göremeyen
gören ama sesini çıkarmayansın
konuşabilen ama asla konuşmayansın
ben gibi hissettiren ama benim ben olmamı istemeyensin
bir faninin rüyası
bir caninin dönüm noktası
bir hayatın ortasısın
sen arafsın,arada kalansın
beyazın içinde siyah
siyahın içinde beyazsın
uyum ve uyumsuzluksun
sen arafsın,beni sürekli arada bırakansın
gel diyen ama geldiğimde iten
kovaladığımda kaçan ama
kaçtığımda öylece duran hatta daha acısı başkasını kovalayansın
sen arafsın,asla ulaşılamayansın
ne ölüm ne yaşam
ne birliktelik,ne ayrılıksın
sen,sen bilinmeyensin
sen bir araf gibi sürekli arada olan ve arada bırakansın

araf.

zamandan taraf.
ettikçe büyüyen küçücük bir itiraf.
bilince hükmeden bir sanatkar
araf’tan öte zalim bir netice var.

zannetme ki gelecek gaibdir.
bu araf tüm benliğime sahiptir.
sen baktıkça çehreni büyülü bir tasvir sarar
araf kaplar boşluğu göz var nizam var elbette ki mizan var.

gelemeyenlere git
gidemeyenlerle git
uzağa git.
eğilenlerle eğil
bu aslında büyük bir suç değil.

kimimin gölgesi güneşi söndürür
kiminin kederi bir bebeği güldürür
kiminin duası kainatı öldürür
araf bu herşeyi hiç olmamış gibi başa döndürür




billurcu enişte. şimdi yazdı.

#4034038

öncelikle daha önce bu tanımı açmamam büyük kayıp,bu şiir 2022-2023 civarlarında yazıldı ve ben bugün halen araf’a ait bir kafa karışıklığı içerisindeyim,her seferinde daha da berbat oluyor,gitmiyor bu his,çözümlenmiyor bu duygular…