arazi yürüyüşü

yorulmaktan yoruldum lan, nefes nefese geçen bir gün oldu. ben mal gibi tedbirli olayım derken muhtemelen 5kg bulan çanta ile başladım yürüyüşe. sakın siz bu mallığı yapmayın. her neyse benim kesinlikle kilo verip kondisyonu arttırmam lazım. ilk arazimizi (öncekilerde vardıda böyle zorlu araziler ve uzun yürüyüşler değildi) günü birlik gittik bu arada. bugün böyle zorluysa kamp kurduğumuz ve gece kaldığımız arazilerde neler olabileceğini kestirmiş oldum. lan grupta bir ben varım geride kalan,2 kız banamısın demiyor, sigara içenler bana mısın demiyor. 50 yi geçen hocam dağ keçisi gibi adam zaten, 50 dereceden daha dik yamacı gözümün önünde 15-20 saniyede falan çıktı, diğer hocalar o kadar hızlı değil. neyse ben bazı yerlerde (yüksek eğim olan her yerde) yardım ala ala bir yerimizi sakatlamadan bitirdik. hocaların kendisi bile kayıyor zaten çünkü hem yağmur yağıyor hem toprak gevşek sayılır. ayak bileklerimin hayatım boyunca çalışmayan kas grupları çalıştı. neyse baya şey öğrendim, mesela artık yanıma talcid alırım, gıdada ve suda hayvanlık yapmam *, gıdayı daha ulaşılır bir yerime koyarım, şemsiyeyi çantaya alacak kadar küçük olması yada çantada şemsiyeye yer ayırmak, elde olmuyor, adım temposunu korumanın önemi , engebeli arazide harcadığım enerjinin sandığımdan fazla olması... çok deneyim edindim.

askerden önce trekking olarak bireysel ya da grupla yürürdük dağ bayır. askerde intikal denilen illetle tanıştıktan sonra bir daha yürümedim.
kask, çift plakalı hücum yeleği, tüfek, dört şarjör, çanta (gece nöbetçisi olduğumuz için 10kg a yakındı) derken dağlık arazide günde 12 km yürüyorduk. karakola vardığımızda gözlerimize perde iniyordu a..k.. şeker düşünce normal tabi de epey zamandır yürümüyorum.
hayat bizi çok yordu sözlük.

2 ay bot çıkarmadan dağlarda dolandık durduk. geri kalan aylarda da yine 3 gün, 1 hafta hep dağlarda geçti.
tam teçhizat tabii.
bence zevkliydi.*

varsa paçası yiyen yürüyelim. üstte sadece bir bıçak ve matara taşımak şartıyla.