ayrılık

ne olduğunu kavrayamadığım bir kavram bu. evet ayrıldık ve görüşmeyeceğiz. belki öldüm, öldün, gittin, kaldın, sustun, sustum; her birinde ayrıldık. ne hissetmem lazım ki? üzülemiyorum. ağlamam mı lazım? ya da kalbimin sıkışması yahut birilerinden nasihat mı dinlemem gerek? nasıl üzülebilirim, bilmiyorum. üzülemiyorum diyorum, gülüyorum; onu da beceremiyorum eğreti duruyor dudaklarımda. üzülmek dışında her şeyi yapıyorum. 'üzülürüm ben de' diyorum, sonuçta güneşin tenime değmesiyle bile incinen o narin ruhum, şimdi nasıl oldu da bu devasa yokluğa karşı taş kesildi? ama üzülmeyi de unutuyorum. bakıyorum, bekliyorum. gelmeyeceğini biliyorum, seni de beklemiyorum aslında. neyi bekliyorum, bilmiyorum.

beraberliğin tersi.
beraber olmak ön koşulu var.

bir an değil her andasın ayrılık. her anımda hatırlayıp olmadığını kabul etmek aslında ayrılık. ne bir saatte ayrıldık ne bir bakışta, her bakışta orda olmanı umut ederek baktığımda ayrılmışız aslında. gittin ,gittiğin anı atlattığımda sanırım bitti dedim öyle değilmiş insanlar seni sorduğunda bir adım daha ayrıldık. adımlarda uzaklaştık belki de tercihler, vazgeçişlerin yerini aldığında başladı asıl kıyamet. yalnızlığımla bölüştüğüm kahvaltı sofralarında, tek başıma gittiğim hastane koridorlarında, acı kahvemin telvesine çöken sessizlikte... yani dünyamın renkleri solup griye çaldığında ayrılmışız biz, ne tuhaf bir tesadüf. özlüyorum, inkar edemem; belki de bencilliğimdendir bu itiraf. seni severken gözlerimde taşıdığım o ışık,nurdu sanki; çocuklar şen, gökyüzü hep güneşliydi , uçurtmaysa bana aitti. sen sadece bir renk değil, mavinin ta kendisiydin. deniz gözlüydün... gözlerin ki okyanusa açılan bir pencereydi; şimdiyse o pencere kapalı, ne balıklar kaldı geriye ne de yosun kokusu. sadece, o enginliği görebilmeyi özledim. yazdığımda farkettim ki, ayrılmışız.