azdavay

kastamonu'nda bir ilçe.

rusça bir isim gibi.

ustam bana azdavay, az da cyka blyad verir misin? *

komik isimli bir kastamonu ilçesi.

en sevdiğim ilçe, canım memleketim kastamonuda yer alır. aşıklar köprüsü vardır.
anneannemin babasının (rahmetli dedemin, bugün mezarında ağladım valla, 7 sene olmuştu memlekete gelmeyeli, ondan ziyaret de edemedim uzun süre daha 2006 da falan öldü ben 4 yaşında falandım ama hala yüzünü unutmam, çok severdim, oda beni severdi.
şimdide evdeyim azdavaydaki, ilerde zengin olursam satın alacam evi.

5. sınıfı ve 6. sınıfın ilk dönemini okuduğum ilçe. ilçenin girişinde yibo vardı, hem yatılı da kalıyordum, hem de yanındaki okulda okuyordum.

ankara'da yuvadaki p.çlerle hırsızlıktın, cepçiliğe, cepçilikten gaspçılığa, çeşitli suçlara karıştığım için beni buraya sürdüler. hayatımda ilk defa tamamen yapayalnız ve tek başıma kalmıştım. ankara'da her ne kadar yuvada kalsam bile çok sağlam beş tane arkadaşım vardı ne de olsa. birbirimizi hep kollardık.

ankara'nın aksine buradaki çocukların hepsi aynı ilçenin çocukları ve ben dışarıdan gelen bir yabancı olduğum için hiçbir şekilde kaynaşamadık. bu köylülerin aksine ben büyük şehirden geldiğim ve hepsinden daha bilgili olduğum için kızlar arasında acayip bir albeni ile donatılmış olarak buldum kendimi. peşimi bir türlü bırakmıyorlardı. ankara'yı merak ediyordu bu yavrucaklar, doğduklarından beri köylerinden dışarı çıkmamışlardı. ama ben onların aksine bayağ bir gezmiştim. ankara, izmir, samsun, sinop, sivas, bursa, kocaeli falan bayağ bir yer görmüştüm. ayrıca onlar daha ingilizce dersine yeni başlamışken, ben ankara'da bir yıl ingilizce görmüştüm. derslerimin hepsi de iyiydi zaten. öyle olunca da her tenefüs peşimdeydiler. eh. o zamanda diğer erkekler bana daha da gıcık oluyordu. iyice ayrıksı olmuştum. zaten hayatta hep ayrıksı oldum. bu benim yazgımdı. tabii orada da rahat durmuyordum. sürekli birileriyle kavga ediyordum. hırçın bir çocuktum ben. teke tekte dövdüğüm zaman birini, hepsi birden beni dövüyorlardı. bayağ bir dayak yiyordum işte.

hayır. o ankara'daki p.z.vnklerin aklına nereden geldi bu azdavay, onu anlayamıyorum. haritada göster desen, hala türkiye'de çoğu kişi bilmez mesela. saçmalık.

orada yatılıda kalanların hepsi köyden geliyordu. haftasonları köylerine gidiyorlardı. benim gidecek bir yerim yoktu. öyle olunca da haftasonları koca yatılı bana kalıyordu. bu durumda geceleri tuvalete gitmek bayağ bir sorun oluyordu. kimsenin olmadığı koca binada tek başıma upuzun karanlık koridoru aşmam gerekiyordu ve bir de dönüşü var tabii.

çamaşır makinesi de yoktu tabii. herked köye gidip, elbiselerini annesine yıkatıyordu. ben de saatlerce banyoda tek başıma az gömlek yakası, kolu çitilemedim tek başıma, az pantolon yıkamadım. nalet gelsin. su da çoğu zaman buz gibiydi. hele kışları, tek kişiye kalorifer yakacak halleri yoktu ya. don, babam, don, haftasonları.

o panda'nın dediği aşıklar köprüsünün öbür yanı ormandı, diğer yanı ilçe. bir keresinde orda ormana gitmiştim ve ayı kovalamıştı beni, köprüye varana kadar peşimden geldi, köprüden döndü. g.tü zor yırttık. küçücük bir ilçeydi, bir caddeden ibaret. başka da bir şey yoktu. bayağ sıkıcı. insanları da ayı gibiydi zaten. onlarla da anlaşamıyordum. kızlar güzeldi ama bak, yalan yok. hele bir züleyha diye bir kız vardı, gözleri ela, bitiyordum. diğer kızlarda peşimde olduğu için, züleyhaya bir türlü açılamadım da. nereye gitsem kızlar orada, hep başımda. zaten orada hep kızlarla takıldım. erkeklerle aram iyi değildi.

kısacası nefret ettim oradan. hala da nefret ediyorum. hayatta ilk defa ölmek istediğim yer orasıydı. ama nasıl ölüneceğini bilmiyordum, bilsem kesin yapardım, o kadar nefret ettim. neyse. bir buçuk yıl sonunda başka bir yere sürdürebildim de kendimi kurtuldum.

mecburiyet caddesinin adı cumhuriyet caddesidir.