baba ve korku ilişkisi

babalar çocuklarını korkutmayı meslek edinmişlerdir.

kaşları çatıktır daim türk babaların, otoritedir o kaş çatma onlar için. suratını ne kadar asarsan çocukların o kadar ciddiye alır.(!)

anne merhamet baba korku verir.
bu yüzden küçükken korktuğumuzda annee, birini korkutmak istediğimizde ona seni babama diyeceğim, deriz...

en yaman çelişkidir.

benim evladım bana korkusundan bir şey anlatmayacaksa neden ben onun babasıyım ki o zaman.

korkutuğu için ciddi bir olayda yardım isteyemezler o çocuklar, ne kadar acı. bile bile dibe batarlar.

bu yüzden babama teşekkür ederim, yanımda olduğunu bilmek bile huzur.

bizim mal aile büyükleri baba sanki çok korkunç bir şeymiş gibi bebeye lanse ettiği için böyle bir korku vardır.
"aman baban görmesin, aman baban çok kızar, bi daha yaparsan babana söylerim."

#1990403 tanım benim bugüne kadar gördüğüm en yanlış yorumdur herhalde.
çocuğu şımartmayıp, kötülüklerden uzak tutmak ve onu iyi birey yapmaya çalışmak başka bir şey, babaları korku figürü olarak göstermek başka bir şey.
katılmadığım yorumdur.

çünkü saygıyı korkuyla kazanılan bir şey olarak görüyorlar. biri sizden ne kadar korkarsa o kadar saygısını kazanmış olursunuz algısı var kültürümüzde. babalar da bu durumdan keyif alıyor sanki. anneler için de bir çeşit sığınak çocuğa sözünü dinletemeyince "akşam baban gelsin de söyleyeyim" diye tehdit etmek. böyle büyüyen bir çocuğun akıl sağlığının normal olmasını beklemek mümkün değil.

çocukların babalardan da annelerden de bir miktar korkması çekinmesi gerektiğine inanıyorum. özellikle insanların içinden başka bir kişilik çıktığı ergen yaşlarda çocuğun çekindiği birisi olmalı. istediğiniz kadar iyi yetiştirin sıkıntılı yaş gruplarında çocuklarınız saçmalar, saçmalayabilir hataya meyillidir. bunun bir örneği de direkt bizim ailededir. rahmetli dedem pamuk şeker bir insan olduğundan, eve giriş çıkışı kontrol etmediğinden edemediğinden beş oğlunun beşinin de kötü alışkanlıkları vardı; alkol gibi, kumar gibi, gece hayatı gibi. rahmetli babam ise çekindiğimiz bir otorite figürü olmayı çok net becerdiği için; dört oğlunun hiçbirinde alkol, kumar, uyuşturcu gibi çoğunluğu kontrolsüzlükten doğan kötü alışkanlıkların hiçbiri yok.* çünkü bizim evimizde dört erkek kardeşin hiçbiri özel nedenler dışında akşam dışarı çıkamaz, gece dışarda kalamazdı, akşam yemeğinde herkes evde olmak zorundaydı. tabii üniversiteye gidince ve evlendikten sonra kurallar geçerliliğini yitirdi ama hataya en meyilli olduğumuz zamanlarda babamızın koyduğu kurallara uyduğumuz için hata yapmadık. ben çocuğun öğretmeninden, idarecisinden de çekinmesi korkması gerektiğine inanıyorum. otorite kuramazsınız yoksa o yaştaki çocuklar üzerinde ve hata yaparlar.

bazen öyle başlıklara denk geliyorum ki burnumun direği sızlıyor, tüylerim diken diken oluyor. bu başlıkta onlardan, yapmayın böyle şeyler.*

hayatı boyunca babasıyla korkutulmuş bir çocuktum ben. hiperaktif, yerinde duramayan, yaramaz. "akşam babanla evde hesaplaşacaksın, babana anlatırsın, ona söylersin bunları" minvalinde. bu nedemek biliyor musunuz? uçurum.

hayatımda bir kere dayağını yedim. 7 yaşında ne yapmış olabilirdim demeyeceğim. dikkat ve konsantrasyon problemim hayatım boyunca hep ters götürdü bazı şeyleri. eğitim hayatım da bunlardan biri. ders çalışmıyor, sınıfta geride kalıyorum diye anne denen varlığın gazlamaları sonucunda afiyetle yenen dayak cinsinden.

mesela anne kavramı daha karışıktır bende. hayatımın en tehlikeli ve olumsuz kararlarını verdiğim şeylerin perde arkası, müsebbibidir kendisi. benim için anne değil, babadır cennet.

babama karşı ise saygım ve sevgim sonsuz. it gibi çalışıp sadece pazar günleri evde olan, pek çok şeyden haberdar olmayan bir baba. evet açık açıkta söylerim bunu, babacıyım ben. şu yaşımda hakkını da ödeyemem. mesafeliyiz geçmiş korkularım sebebiyle, yerine göre cinsinden.

yapmayın. evlatlarınızı baba üzerinden terbiye etmeye çalışmayın. özellikle kadın cinsine söylüyorum bu cümleleri. çocuğunuz büyüyüp neyin ne olduğunu kavradığı vakit, sadece size olan nefreti ve öfkesi kalıyor kucağınızda. bi de fişteklemeyin lan evlatlarınızı, egolarınızı törpüleyin.

son sözüm çınar ağacı, reis,seni seviyor, hörmetlerimi sunuyorum.