bakamayacağı çocuğu doğurmak

doğurmayı marifet sayan, çocuk psikolojisi konusunda yetersiz bireylerin tercihidir. çocuğu doğurmakla bitmiyor olay işte,ona güzel bir gelecek verilmeli, ilgili ve sevgi dolu ortamda büyütülmeli. doğmak çocuğun tercihi değildi en nihayetinde. bu başlığı neden mi açtım? bir düğünde anneannesiyle gelen 5 yaşında bir çocuk dikkatimi çekti. çocukla ilgilendim, oyun oynadım derken yakın oturduğumuzu öğrendim. arada gidio ziyaret ediyorum. anne babası başka şehirde,çocuğa anneannesiyle dedesi bakıyormuş. çocuk benim için ‘annem gibi’ diyormuş. bugün yine görmeye gittim,sarıldı yanağımı okşadı; belli ki anne sevgisine ihtiyacı var. ilk etapta anne babası öldü sanmıştım; yoksa nasıl bir anne baba çocuğunu başkasına bırakır? eşimle de konuştuk hatta evlat edinelim mi diye. o kadar sevdik çocuğu. ama sağmış anne babası ama yılda bir iki defa görüyorlar çocuğu. çocuk bu ‘terkedilmiş’ psikolojisini ömür boyu çekecek maalesef. anne baba olmak ehliyete tabi tutulmalı.

türkiye'de bolca yapılan iş.

iflah olmaz bir müge anlı izleyicisiyim. izleyenler bilir; bir adam gelir "karım evden kaçtı" diyerek. 3-4 çocuğu vardır. kadın bulunur. kaçtığı adamın da mesela 2 çocuğu vardır. eski karı ve kocalarından da birkaç çocuk... bunlar şeylerinin keyfini tatmin edecekler diye ortada perişan olan en az 10 çocuk çıkar ortaya bir anda.

hayvan olmaya bu kadar özenmek neden sevgili insanlar? hazır insan suretinde yaratılmışken öyle davransanız olmaz mı?

*

(bkz: gunnamak)

ben hep derim : "doğuran değil, büyüten anadır. sevgisini, ilgisini veren anadır."
o kadar üzülüyorum ki kimsesiz çocukları gördüğümde.. sonra diyorum: "bergen sen onların sevgi evi olacaksın." diye.
benim içimde çok şükür ki tüm çocuklara yetecek sevgi var. ama, bir anne-baba çocuğuna bu kötülüğü yapıyorsa en kor ateşte yansın. ya o istemedi ki bu dünyaya gelmeyi. neden yani?
bizim sorunumuz sevgi eksikliği, bununla ilgili yüzlerce eğitim, çalışma, sempozyum artık aklınıza ne gelirse yapılmalı.
daha kötüsünü gördüm ya, ağlamaktan raporunu yazamadım. gerçekten, yazarın da dediği gibi ana-baba ehliyeti verilmeli.. kurban olurum ya, gözlerim doldu bak yine..

ya yapmayın şöyle şeyler lütfeeeen

doğrudur. allah rızkını verip yaparlar çocuğu fakat bu sefer çocuk çalışıp kendi rızkını kazanmak zorunda kalır. şimdi o "çocuk" mu olur? olmaz, olamaz. omuzlarına yük binmiştir, maddiyata önem vermeye başlamıştır, kendi yaşıtları "hangi oyunu oynasak acaba" diye düşünürken o "acaba ne kadar kazanırım "diye düşünür. bakamayacaksanız ona annelik babalık yapamayacaksanız yapmayın çocuk filan.

çoğumuz bu insanların sebep olduğu psikolojik sorunlara maruz kalıyoruz sanırım. misal sevilmeyen bir çocuğun büyüyüp iyi bir ebeveyn olması kolay değil. hele ki fakirlikle boğuşan halklar için. o sevilmeyenlerin sevmediği çocuklar olmak da kolay olmuyor haliyle...
umarım para karşılığı sevgi dağıtılan yerlere muhtaç kalmayan bir nesil yetişir gelecek vakitlerde.

çocuk bırak sanayide çalışmayı, dükkanda yalnız çalışıyormuş. öldüğünden kimsenin haberi olmamış.

%99 "kendini veren rızkını da verir" diye doğurulmuştur, o fakirlikte tek çocuk da değildir. kardeşleri de kimbilir nerelerde çocukluk nedir bilmeden büyüyor.

çocuk için para lazım arkadaşlar. istediğiniz yeşilçam zırvasını dayayın, bu değişmez. sevgi en önemlisi de sevgi verebilmek için de para lazım.

genelde suriyeliler doğurup doğurup sokağa atarlar.