bangır bangır ferdi çalıyor evde

mahir ünsal eriş'in 2012 yılında yayınlanan kitabıdır.

okumayı çok beklediğim bu kitap, nedense hep eksik kalmış hissi uyandırdı bende.
karmakarışık olay örgülerinde yolumu kaybettim durdum. sevemedim bir türlü.
belki de okumadan önce çok seveceğimi düşünüp, fazla beklentiye girdim.

bağımlı olmayla ilgili müthiş güzel bir tespit var kitapta. şöyle;

mahir ünsal kitaplarını çok seviyorum; onları tekrar tekrar okuyabilirim sıkılmadan.
kişilerin, zaman ve mekanın onlar üzerindeki etkilerini bu kitabında da çarpıcı bir şekilde anlatıyor yazar.
kitaptan keyif alıp okuyabilmek için o yılları yaşamış olmalı, diye düşünüyorum.bir söz,bir anı, betimlenmiş bir koku,çocukluğunuza gençliğinize döndürür bir anda.
evlerdeki düzeni, insanların hayattaki rollerini aktarması çok ilgimi çekti.hikayeler hüzünlü,buruktur;ona rağmen içinde sizi gülümseten bir şeyler mutlaka vardır.
okuyun,okutturun bence.

bu kitap bir nesne olsaydı sahlep olurdu bence. içince güzel ama dudaklarda bir yapış yapışık oluyor ya bir türlü de gitmiyor, keyifle içiyorsun ama rahatsız edici bir tarafı da var. 80 lerin ortalarına bir dalış yaşanıyor kitapla ve dili de oldukça akıcı. okurken kendinizden değil de annenizden babanızdan bir şeyler buluyor gibi hissediyorsunuz. tabi duygusal olarak kendimi gördüğüm bölümler de yok değil. mahir ünsal eriş kendi mizahı doğrultusunda yazsada buruk bir kitap, buruk bir çocukluk ve gençlik okuyoruz ki tam da hayat işte budur dedirtiyor. içimizden, oldukça gerçek hikayeler.

ancak her bölümde okuduğumuz kadınlar ve yaşananlar biraz cinsiyetçi hissettirdi. her başarılı erkeğin arkasındaki kadını gördük her hikayede. kadınlar çözülmesi gereken bir kriz ve çözülen her kriz erkek için başarı gibi. bilemiyorum rahatsız oldum. belki de ben cinsiyetçi yaklaşıyor olabilirim. güçlü bir kadın görmek istedim sanırım hem cinslerim ve kendi adıma.

bir mahir ünsal erişkitabıdır.

kitaplarını okuduğum ama büyük bir hayranlık beklemediğim bir yazardır mahir ünsal eriş. ama sanırım bu kitabı bu değerlendirmemin dışında kalıyor çünkü bu kitaba gerçekten büyük bir tutkuyla bağlandım okuduğumda.

güzel bir çocukluk geçirdikten sonra hayatı yokuş aşağı gitmeye başlayan insanlar o dönemlerden bahsetmeyi çok sever. ben de çok sıklıkla çocukluk anılarıma dönerim yazı yazmaya başladığımda. sanırım mahir ünsal eriş de benim gibi ya da bizim gibi.

sizinkine benzeyen çocukluk anılarını dinlemek, hele de çok samimi bir dille yazılmışsa her zaman büyük bir keyiftir. mahir ünsal eriş anlattığı hikayelerde küçük bir kasaba hayatını resmediyor.

her zaman alıntıladığım bir dize var. bıkmadan usanmadan alıntılıyorum: gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk/ hiçbir yere gitmiyor.

bu kitaptan belli ki mahir ünsal eriş’in çocukluğu da gökyüzü gibi, hiçbir yere gitmemiş ve iyi ki de gitmemiş. o kadar içten anlatmış ki yazar sanki kuzeyde ışıl ışıl bir şehirde geçen çocukluğumu yeniden yakalarım okurken.

öyle bir kitaptı ki okurken turbo sakızı çiğneyip araba resimleri biriktirdiğim zamana döndüm.

mahir ünsal eriş gibi bir değerin kitaplarını okumaya başlamamı sağlayan kitaptır kitap 14 kısa öyküden oluşur 14 öyküde kimi zaman bir yetişkin gözünden kimi zaman bir çocuk gözünden hikyenin kahramanı siz oluverirsiniz. 1980'leri ve 1990'ları en duru şekliyle hissedersiniz.