bir şey ikram ederken çok ısrar etmenin kabalık olması

az önce komşumun çikolata ikramını nazikçe reddetmeme rağmen bayram bayram, allah için al diyerek en az 7-8 defa ısrar etmesiyle bir kez daha hatırladığım durum, tespit.

yahu istesem neden utanayım? alırım. dedirten durum.

ninemi hatırlatan başlık. ben o sofraya oturana kadar sürekli hadi gel diye tekrar eder. yahu istemiyorum nineciğim,istesem yemem mi hiç? diyette misin sorusu da cabası.

bence bu durum aradaki yakınlık, samimiyet ve akrabalık ilişkilerine göre değişir. yeni tanıştığımız veya fazla samimi olmadığımız kişilerin ikramını ikram geri çevrilmez diyerek kabul ederim fakat samimi olduğum yada yakın akrabalarımdan anlayış beklerim istemiyorsam istemiyorumdur. ısrarın fazlası kabalığa giriyor katılıyorum.

hatay da arkadaşlarla şöyle bir diyaloğa şahit olmuştuk.
-mezeden de yiyin, et getireyim biraz daha?
-yok teyze çok doyduk, saolasın

-de ellah için yeyin sanki ne yemişsiniz, öğrencisiniz siz, açsınızdır, vallah bırahmam. ölümü görün he?

hadi gel yeme. gözlerinin içindeki o üzüntü. yüzündeki saflık. bir haftalık yemiştik o gece. yarın direk kendimize başka bir yer bulduk. demem o ki, ısrar eden öyle gördüğü için ediyor, ısrar etmese eksiklik yaptığını düşünecek. kırmadan reddetmenin yollarını bulmak lazım.

o ne demek ağzıma tıktıkları bile oluyor. evet bir keresinde birinin parmağını ısırdım. sokmasın o zaman elini ağzıma.

bir şey ikram ederken en fazla iki defa sorulması makbuldür. örnek diyalog ise şöyle:

x: kahve ister misin?

k: teşekkür ederim, içmeyeceğim.

x: emin misin? buranın kahveleri güzeldir.

k: canım şu anda bir şey istemiyor, teşekkür ederim düşüncen için.

x: peki, sen bilirsin.


tabii bu diyalog biraz kibar oldu ancak siz bunu diğer insanlarla aranızdaki samimiyete göre uyarlayın, pişman olmazsınız.


tanım: haklı bir önerme.

tc sınırları içinde ayıp değildir. çünkü biz annelerimizden öyle gördük.

ikram ederken degil sadece ama bir şeyin ısrarı o kişiyle kurduğun yakınlığa bağlıdır bence. mesela çok yakın olduguna yaptığın ısrarla öyle çok yakın olmadığın merhaba merhaba olduğun insana yaptığın ısrar aynı değildir benim için. ki ona ısrar da yapılmaz zaten. sorup geçersin sadece

katıldığım önerme.

hayattaki en kaba davranışım.

yemek yediğim zaman veya bir şey atıştırdığım zaman karşımda biri varsa mutlaka ona da ikram ederim. ben yerken onun yememesi beni izlemesi hoşuma gitmez. yetiştirme ile alakalı bir durum herhalde. yemeğin varsa paylaş, yiyeceğini ikram et, elindekini paylaşmasını bil diye büyütüldüm/ büyütüldük.

önce sorarım, hayır derse, al işte ya ye diye tekrar ikram ederim. hiç yok yemem diyene de denk gelmedim ayrıca *
sevmiyorum, alerjim var dediği müddetçe de ısrar etmem ama aksi halde kaçışı yok*

degil. bence dayatmali medeniyettir. evet.

ölümü gör.

bu önerme yanlıştır. bunu dillendiren kişinin, annemi tanıdığını sanmam. anneme bir şeyi 12 kez falan söylemeniz lazım. yoksa sizin "yalandan ağız ucu ile" dediğinizi iddia eder ve "bayramda hacer'e geri dönmedim" diye öyle yaptığınız hususunda diretir. 3 gün bunu anlatır. bu geri dönme olayı, bunların evreninde telefon konuşması demek. birisi birini arar. diğerinin geri dönmesi gerekir arandığı için. toplam 1 hafta geri dönme süresi vardır. geri dönmeyen kişi, yarışmadan elenir ve dışlanır. çünkü geri dönmemiştir. uzun süre bu kafada yaşarsanız, yanınızda yörenizde olan oğlunuz da size benzer. "o hacer pisliğine düğünde yalandan çeyrek taktık diye onun havası civası hğğmna" der. hacer lanet bir kadın şaka maka * *

erzincan'da ısrar etmezseniz kimse bir lokma yemez, bir çay bile içmez.
kabalık değil mecburiyet. (bizim köyde sizin kibarlık anlayışlarınız beş para etmez.)

yanlış önerme.
bizim toplumda ikram edilen şeyi hemen almanın görgüsüzlük kabul edildiği gerçeği göz önünde bulundurulursa, karşımızdakine "bak tencerenin dibini de görsen ben sana görgüsüz demem" mesajımızdır.
şimdi toplum ikiyüzlü olunca, samimiyeti ispatlamak adına, kişiye "ölümü gör ye" diye abartarak ve karşı koyamayacagi bir hamledir.

gidince arkasından "bu da teklif bekliyomus, kuruttu mutfağı" demeyiz.

ısrar da yerleşik kültürün bir çeşididir.
rahmetli dedem ve onun çağdaşları, selam verdikleri insan evlerinin önünden geçerken birşey ikram etmeden asla göndermezlerdi. hatta davete icabet etmeyenlere de farklı bir gözle bakar, altında bir neden ararlardı.
bir gün hiç unutmam, kapımızın önünden geçen komşumuz mustafa amca ile hasbihal ettikten sonra kendisini bahçeye davet etti, mustafa amca elini göğsünün üstüne koyarak eyvallah demesine rağmen, dedem kolundan tuttu sanki "zor kullanır gibi", sürükleyerek bahçeye getirdi, karpuz ikram etti ve öyle gönderdi.
aksine o dönem ısrar etmemek kabalıktı, insanlar bir şeyi yapmak, gittikleri bir ziyarette meyve yemek , ikram edilen tatlının ikincisini yemek için ısrar beklerlerdi.
herkes herşeyin zor kazanıldığını bilir, nezaketlerinden dolayı ısrarsız almaya çekinirlerdi oysa ki.
ısrar bir nevi gönlünden kopmaydı çünkü.

katılmıyorum, ikram sonuçta niye kabalık olsun? belki ısrardan hoşlanmıyorsun ama buna yine de kabalık diyemeyiz. sizi memnun etmeyen her şey kabalık değildir.

teyzeme kimse kaba diyemez.
öyle bir ısrar eder ki ya yiycen ya da ölecen. beni çok sever, bana çok ısrar edince, teyzecim mideme dokunuyor diyorum, tamam diyor bana ısrar edemiyor.

ben teyzemin tam zıttıyım. yeni gelin iken eşimin babannesi ile dedesini yemeğe çağırdım. bir çok çeşit yaptığım için her yemekten normal miktarda kotardım ve tekrar ister misiniz, diye bile sormadım. eşimin babannesi alanında uzman bir kaynanadır, herkese benimle ilgili, yemekleri çok az yapmış, demiş.

teyzeme niye ısrarcı olduğunu sorduğumda, misafir utanır, o yüzden ısrar etmek gerekir, derdi.
bence bu ısrar kültürü hem misafirin utandığını düşünmekten hem de evde eksik yok anlamında her iki tarafı da düşünen bir eylem.

misafire edilen ısrarı kabalık olarak okumak, yurdum misafirperverlik kültürüne haksızlık olur.

ben niye kimseye ısrar etmiyorum diye kendimi sorguladığımda da ben köy yerinde kendine psikolog zihni yüklenmiş biri olabilirim. bence her insan, ihtiyacını dile getirmeli, ihtiyacını dile getiremeyen de bunu bir şekilde öğrenmeli. ne demişler, ağlamayana meme yok. bunu diyen atalar, niye ısrarcı bir fikrim yok. fıkra gibi bir milletiz.