birini sevmenizi sağlayan detaylar

saç, sakal. *

bir şey söylediğin zaman anlayabilmesi. sağlıklı iletişim kurabilmesi.

sır tutması, dedikodu yapabilmesi.

bir dediğinin diğer dediğini tutması. yani yalansız olması, ikiyüzlü olmaması. samimiyet, içtenlik, doğallık. açık sözlü olması.

düşünmesi..senin sevdiğin detayları,incelikleri gözüne sokmadan ama usulca hissettirmesi

güldürmesi.
heyecan uyandırması.
omzu *

insan olarak ince düşündüğünü farketmem
merhametli olması
samimiyeti sanırım. ama ülkede samimiyet ve laubalilik birbirine karıştırılıyor onu sevmem.

erkekse uzun boylu olması.

sa mi mi yet. şekil şukuldan uzak olduğu gibi davrannasıdır.

nazik olması.
centilmen olması.
çocukları sevmesi.
ortak konularda endişe duymamız.

bence kriteri olan bir şey değil ya neyse.

iki kişi arasında ortak bir amaç olması.

karşıdakinin de insan olduğunu hatırlamak

esprili ve coşkulu, heyecanlı olması. hiç belli etmem ama içten içe hoşlanırım.

kadınsa açık sözlü olması, mantıklı davranması insanı darlamaması.
erkekse varoş hareketler sergilememesi, efendi olması, menfaatçi olmaması.

doğruyu söylesin canımı yesin.
ne olursan ol doğru ol.

hevesim kırıldıktan sonra,
isterse herşey mükemmel olsun....
dönüp göz ucuyla bile bakmam...
yüreği soğuyanın...
savaşı da bitiyor

tatlı dilli olsun vallahi başka bir şey istemiyorum.

benim için sevmekten önce güvenmek geliyor. bu bahsettiğim güven sizin sırrınızı saklaması gibi değil. o da buna dahil ama benim altını çizdiğim güven daha çok karşımdaki insanın ne yapacağına nasıl düşüneceğine duyduğum güven yani tutarlı olması.

mesela kurtlar vadisinde şevko öldürülünce savcı çakır ve polat'ı ifadeye çağırır. ifadeleri sırayla alır. önce çakır sonra polat girer. polat girdiğinde savcı der ki arkadaşın tüm suçu senin işlediğini yani senin öldürdüğünü itiraf etti der.

polat da çakır ne demişse doğrudur der.

mesele polat çakır meselesi değil. birine sizin olmadığınız bir ortamda eşiniz dostunuz aileniz yanında huzurla bırakıp gittiğinizde geri döndüğünüzde ne demişse doğrudur diyorsanız ne ala. bunu dille değil kalple söylemek önemli.

hayatım boyunca hiç kolay sevebilen biri olmadım.
hatta o kadar zor bir kişiliğe sahibim ki üniversiteye başka bir şehre gideceğim için annem çok üzülüyor, çok korkuyor ve endişeleniyordu. benim arkadaşsız kalacağımı felan düşünüyordu çünkü.
birini sevmek benim için çok zor bir uğraş.
seviyorum çünkü:
*bana beni sevdiğini, her daim yanımda olduğunu hissettiriyor.
*bana ve herkese saygı gösteriyor.
(gittiğimiz hiçbir yerde masamızı toplamadan kalkmayız
aman bu onun işi diyip öylece bırakmayız)
*mesaja cevap veremeyecek kadar müsait değilse, müsait değilim yazacam açıklamasını yapar.
oysa ben bu açıklamayı hiç beklemem bile
*birini asla kınamaması hoşgörü ile yaklaşması
*hata da yapsam yanımda olması.
*benim için fedakâr davranması
*gecenin bir vakti de olsa konuşabileceğim.
*bana sonsuz güvenmesi
*hayvanları sevmesi
liste böyle uzar gider...

bunun için öyle çok şatafatlı detaylara muhteşem olmasına yada birçok kriteri sağlamasına gerek yok. gönül gitsin konsun kafi.

detay değil. beni sevmesi yeterli, ben de onu severim. bazen zor oluyor. o zaman uzaktan severim.

hiç bardağımdan su içti diye sevilir mi insan? seviliyor işte. peki göz yaşını mendil vermek yerine eliyle sildi diye? oluyor işte.

(bkz: konu sevmekse detay yaratıyor insan)