boş bakışlara gereğinden fazla anlam yüklenmesi

insan bazen hiçbir şey düşünmez... hiçbir şey düşünmeden öylece boşluğa dalar gider ama dışarıdan bakan gözler onun çok fazla şey düşündüğünü sanır, oysa o an zihinde ne bir gelecek kaygısı vardır ne de geçmişin hesabı. beyin bomboş bir beyaz sayfadır yani, sıfır düşünce.

ama dışarıdaki göz durur mu? hemen bir drama, bir felsefi derinlik yükler o bakışa. "ay neyin var, neye daldın öyle?" diye sorar. "hiç, öyle boşluğa bakıyorum" dersin, bu sefer de dertlerini içime atığına, bir şeyler sakladığına kanaat getirip iyice üzerine gelirler....

her dalgınlığı bir hüzün tablosu, her boş bakışı varoluşsal bir kriz sanmayı bırakın artık. insanın bazen hiçbir şey üretmeden, hiçbir şey hissetmeden bomboş bakmaya da ihtiyacı var. rahat bırakın insanı...

tamam