çabuk çorba

knorr markasının sattığı ürünlerden biridir.

(bkz: bardak çorba) olarak da bilinir.

doktorlar ve diyetisyenler tarafından zararlı olduğu söylenir ancak tatları çok güzeldir.

benim en sevdiğim ise kremalı mantarlı olanıdır.

şunu her gördüğümde aklıma nüktedanlar'ın yemekteyiz parodisi aklıma geliyor ve gülmekten çıldırıyorum. neden bilmiyorum ama çorbayı yerken de sürekli gülesim geliyor. çorbayı tükürmemeye çalışıyorum.

bir türlü sevemediğim yiyecek. bir tek bu da değil, hazır olan hiçbir yemeği sevmiyorum. mecbur kalmadıkça da tüketmem. resmen ilaç kokusu geliyor burnuma bu gıdalardan. şu hazır çorbaları tüketeceğime salçalı su içerim daha iyi.

açlıktan nefesin kokmasını engelleyen pratik çorbadır.

tipik bir kendime saygım yok davranışıdır.

evime sokmam.

suyun içine sebze veya bakliyat, biraz baharatlar, isterseniz bir parça hayvansal yağ.15 dk. çorba hazır. kanserojen çorbalara gerek yok arkadaşlar uzak durun.

asla hayır demem.

üniversite zamanında beş altı arkadaş evde toplandığımız bir gün, çok acıkıp evde başka yemek olmadığını görünce yetmez diye üç paketi birleştirip hazır çorba üretim merkezi açmıştık.
üç gün zar zor içildi.dördüncü gün kalan bir tencere döküldü.
bir paket beş kişiye yetiyormuş.

soğuk kyk akşamlarında,17 tl olan yemek yardımım yetmediği zamanlarda pıtı pıtı odama gidip yaptığım mükemmel bir şey.içine ekmek doğra bide yanına fiş bozdururken aldığın yoğurdu aç misssss.

yüzyılın gastronomi icadı değildir belki ama insanın en yorgun, en aç ve mutfağa adım atacak mecalinin kalmadığı o anlarda tek bir su ısıtıcısıyla hayat kurtaran ilk yardım kitidir.

ofis çekmecesinde ya da bekar evi dolabında bekleyen o tek poşet, hazır noodle mantığıyla dakikalar içinde devreye giren en zahmetsiz kaçış yoludur. tencere kirletmek yok, soğan kavurmak yok, tezgaha sıçrayan tek bir yağ damlası yok; tek bir kupa ve kaynar suyla kırk beş saniyede açlığı savuşturmanın konforu hafife alınamaz. gibi (dizi)'ndeki boyacı ustanın ikram edilen kahveyi elinin tersiyle itip ısrarla kupa çorba istemesi boşuna değildir. eli yüzü alçı tozu içindeki adam, oturup kırk saat çay demlenmesini bekleyecek kadar aylak değildir zaten; pratikliğin zirvesi olarak gördüğü o bardağı iki fırça darbesi arasında dikip işine bakar. çorbanın içindeki o üç beş kıtır ekmeğin saniyeler içinde erimesine bile kimse bozulmaz; o an beklenti gurmelik değil, boğazdan aşağı sıcak ve tuzlu bir şeylerin inmesidir. isteyen kimyasal desin, isteyen burun kıvırsın; dışarıda ayaz varken iki elinin arasına alıp avuçlarını ısıttığın o porselen kupa, öğrenci evi samimiyeti denen şeyin ta kendisidir.

en zahmetsizi 20 dakikadan aşağı değil.

çabuk çorbaya asla hayır demem