çayırova

kocaeli'nin gebze ilçesinden ayrılarak bakanlar kurulu kararıyla 2008'de ilçe haline gelen kocaeli ilçesi.

büyük büyük sanayilerin olduğu bir yerdir. bir dönem her yağmurda çamura dönüşüyordu.

şu sıralar, kitap fuarı etkinliğine evsahipliği yapan ilçe.
aileden biri burda yaşadığı için düzenli olarak ziyaret ediyorum. memleketim ilan ettiğim yerlerden biri oldu.
aslında bana her yer memleket.

ıssız ve çevresinde yerleşim olmayan, ormanın içinde bir tren istasyonuna sahip olan kocaeli ilçesi.

aramızda 2 sokak olan ilçe.
bol bol şalvarlı adamlar ve çarşaflı kadınlar görebilirsiniz.
insanları da bir değişik. gayet sıradan ve mutlu evliliğim insanların gözüne aşırı batıyor burada.
eşimle ettiğim sohbetin günaha çalacak yanları irdelenip konu ediliyor, veya durup durup salak saçma evliliği olan insanların aşırı mutlu birbirine aşırı düşkün olduğu bilgileri anlatılıyor (alttan alta, "bi senin eşin mi sana düşkün sanıyorsun?" iması amaçlı) çok değişik bir yer...
nereye düştüm lan böyle?!

gebze'nin istanbul ile sınırını oluşturan ve şu an gebze'den ayrılarak kocaeli'nin bağımsız bir ilçesi olan belde.

anadolu'dan işsizlik sebebiyle istanbul tarafına göçen kalburaltı fakir ve eğitimsiz kesimin istanbul'daki pahalılık sebebiyle kendilerini attıkları kocaeli ilçesi.

her tarafı tepeciklerle kaplıdır. yolları delik deşik ve tozludur. çarpık kentleşmenin kitabı yazılsa ismi bu şehir olurdu. google maps yardımıyla bile akrabaların evlerini bulamıyorum.

istanbul'u besleyen sanayi bu şehirdedir. kontrolsüz sanayileşme sonucu her tarafa zehirli atık saçmışlar. yıllar önce okuduğum bir haberde, yeni doğum yapmış kadınlardan süt örnekleri alındığı ve yüksek miktarda ağır metal tespit edildiği yazıyordu.

esenler otogarında yere düşüp yeri yalasanız bu şehirde aldığınız mikrobu alamazsınız. o kadar iğrenç bir yer.

halkın tamamının birkaç tiplemeden oluştuğu mıntıka.
heryerde iç çamaşırı ve bardak çanak mağazası var, yeni çıkan borsilikat bardaklar ile bir alakanız mevcut ise 2 haftada 1 yeni model çıkıyor.
bir yanda yurdum kadınları diger yanda piyasa atmaya çıkan lise çağında ergenler -çoğunluğu erkek- dolu adam gibi cafe yok her yer tatlıcı. kültür merkezi diye bir alan var oradaki bir nikaha katılıp seni hala çok seviyorum diye bağırmak ikonik bir fikir olabilir (yatırım tavsiyesi değildir.)pek sarmayan bir ilçe.