çocuk sahibi olmak değil baba olmak isteyen adam

haklısın basit değil mysafu. ama sanıldığı gibi de değil. (yani siz sandığınız gibi -olumlu veya olumsuz- bir baba olduğunuzu veya olmadığınızı anlıyorsunuz belki; ama daha da önemlisi çocuğunuzun, eşinizin, belki başkalarının bu konuya tam olarak nasıl bakıp, nasıl değerlendirdiği gerçeğini bilemiyorsunuz.)
kısaca tıpkı hayat gibi.. çünkü baba olmak/olmamak, olamamak da, hayatın bir parçası.

başlık bana atatürk'ü çağrıştırdı. zira kendisinin biyolojik olarak çocuğu olmasa da milyonların babası olmuştur. hatta kendisinin ölümünden neredeyse bir asır geçmiş olmasına rağmen hâlâ evlatları doğmaktadır.

konumuza dönersek çocuk sahibi olmak biraz bencilce heves gibidir. birnevi oyuncak ister. çocuğun sorumluluğunu değil sadece eğlenceli kısmını yaşamayı istemektir. baba her koşulda çocuğunun yanındadır. ağlamasına da katlanır, bezini de değiştirir, uyutmak için başında da bekler, hastalığında canından can gider. yani böyleymiş. ben babamdan görmemiştim, zaten ayrı olduklarından babamı senelerce görmedim ama çocuğum olunca daha iyi anladım bazı şeyleri. bir insanın bir insanı ne kadar sevebileceği sınırı evladım olduktan sonra daha iyi anladım. kim olmasa bana hayat devam eder en nihayetinde diye bakıyordum, oğlumun bir gülüşü yetiyor, olmamasını hayal edemiyorum artık.

24 saat uykusuz kalıyorsun, yoruluyorsun, sinir sistemin çöküyor, sonra sana bir an gülüyor ya da ufacık parmaklarıyla bir yüzüne dokunuyor, herşey yok olup gidiyor. gerçekten babalık yaşamadan anlaşılmayacak birşeymiş.