çocukluğun en güzel yanları

muhtemelen hayal gücüydü. izledigin filmin, okuduğun hikayenin içinde kendini buluyordun.

zorluklar kolay atlatılıyor

parlak bir yıldız olduğunu düşğnmen.

çocukluğun en güzel yanı belki de yeniden yaşanabilmesi değil, hatırlandığında insanın kendi küçük hâline şefkat duyabilmesidir diye düşünüyorum.belki de bana has bir duygudur bu yaşadığım çocukluğun acı mı yoksa mutluluk mu olduğundan bağımsız olarak yüzümde küçük bir tebessüm beliriyor çünkü.
bir de şey var...
anı yaşamak, kaygısız bir hayat, ölümsüzüm hissi, anne sevgisi ve görsellere adanmış bir hayat... her şeyin dümdüz, ilk hali... sanki basit bir türkçe konusunun ilk ünitesi gibi, herkesin anlayabileceği kadar sade.
hırslı çocuk, çekingen çocuk, hiperaktif çocuk, mızmız çocuk... ve o an gerçekleştiğinde zihinde orgazm yaratabilecek kadar basit şeyler... total 90 krampon, ekmek arası reçel-yağ veya salça, samsung e250, amortisörlü bir bisiklet mümkünse bianchi değilse ümit , gtadaki bütün şifreleri ezberlemek...
bir şarkıda geçiyordu “önceden ulaşmak için uyumadan hayal ettiğin, artık elini sürmediğin eski heveslerin.” çocukluğun en güzel yanlarından birisi de bu olabilir... gerçekliği bir tarafa bırakarak sonunu düşünmeden hayal etmek... çünkü sonunu düşünen kahraman olamaz örtmenim