çocukluğun insanlığın zirve hali olması

bir realite. hepimiz hayata saf, temiz ve masum başlıyoruz.

maskelerin, riyanın, yalanın olmadığı bir insanlık hali çocukluk. işin ilginci hepimiz bir zamanlar çocuktuk ve büyümek istedik. başımıza gelecekleri bilmeden hem de.

büyüklerin o bilgece sahtekarlıkları bize parıltılı geldi.
oysa bilseydik büyümenin bir lanet olduğunu hiç ister miydik büyümeyi?

saflık ve zirve hali diyorum. çünkü bir çocuk asla yalan söylemez. sizi ya seviyordur ya da sevmiyordur. bir şeyi yapmayı ya istiyordur ya da istemiyordur.

gri alanlar yoktur çocukta. o, biz büyüklerin orta yolculuğu ve bilgece takındığı riyakarlıktır.

peki büyükler niçin çocuksu tavırları küçümser? çünkü o büyülü dünya, aslında kuralsızlığı kural edinen büyüklerin dünyası yani, saf gerçekten, sahtesi olmayan sevgiden ölümüne korkar ve onu gördüğü yerde elemine etme uğraşı içine girer.

ama unuttuğu bir şey vardır. çocukluk, insanın vatanıdır. ve her can, her fani er ya da geç vatanına döner.

çocukları sevin, onları koruyun. her şeyden mühim olanı belki klişe olacak ama içinizdeki çocuğa güvenin. çünkü o, sizin bu hayattaki tek pusulanız.

son söz, çocuklar ölmesin. şeker de yiyebilsinler.

çok acayip bir şey.

bu kadar uzun çocukluk süreci olan başka bir canlı yok. bir biz varız.

tay, doğar doğmaz daha plasentası üzerindeyken bir iki sendeleyip koşmaya başlıyor. insanın yürüme, konuşma, alet kullanma, sosyal ilişki kurma gibi becerilerini tam olarak edinebilmesi en iyi ihtimalle 12 yıl. modern zamanda 30'a kadar çıktı bu.

çocukluk aynı zamanda mental olarak hiç bitmeyen bir dönem.

cidden bitmiyor. taydan bahsettik. illa ki onun da koşullanması, travması boku püsürü vardır ama insan altmış yaşında bile anne-baba ilişkisinin uzantısı olan sorunlar yaşayıp bunalıma girebiliyor.

insanlığın zirve hâli mi? bilmiyorum. çünkü iyilik kadar kötülüğün de en saf ve çiğ hâlinin görüldüğü bir çağ çocukluk. çocuklar korkutucu varlıklar. (bkz: sineklerin tanrısı)