cümle içinde kumkuma kelimesini kullanamamak

geçenlerde biryerde gördüm türkçede kumkuma diye bir kelime var. bilmem ne kumkuması şeklinde kullanıyor ve bilmem ne nin yanına kumkuma gelince o bilmem neyi çoğaltıp kötü bir durum, kargaşa yarattığını belirtiyor.

o kadar hoşuma gitti ki önce hemen gidip bunu bileğime dövme yaptırmayı düşündüm. japonca harflerle kumkuma yazdırabilirim, hem japonca diyalektiğe de uygun geldi. deneyelim erkeksi, baskın ve otoriter bir tonlamayla japonca vurguluyoruz şimdi; kum kumaaaa.

ama önce dedim ben bunu günlük hayatta cümle içerisinde kullanmalı ve kelimeyi özümsemeliyim. içime sinmeli, hayatımın doğal akışında her an kullandığım bir kelime gibi söyleyebilmeliyim. daha önce kimseden duymadığım bu kelimeyi eminim ki duyan ilk kez benden duymuş olacak ve entelektüel düzeyimin farkına varıp bana gizli bir hayranlık duyacak. iç sesi şöyle canlanıyor bende "ya sen nasıl bir zihinsin nereden buluyorsun böyle kelimeleri deli şey, kumkuma diyor ya allah ım deliricem."

harika hissettirdi, bunu hemen yaşamalıydım. sonra kafamda diyaloglar kurmaya başladım, sohbeti öyle bir ilerletmeliyim ki bir yerde kumkuma yı lafa öyle bir katmalıyım ki ortam aydınlanmalı, bir fark, bir uyanış, bir hayret yaşanmalı orada, bu asla sıradan bir an değil, olmamalı.

sonra denemeye başladım sohbet ilerliyor ama biryerde tam diyeceğim galiba şimdi olacak dediğim anda ağzım lanetlenmiş gibi o kelime çıkmıyor, boğazımda düğümleniyor, kkuu kkum diye karabasan basmış gibi gırtlağımdan hırlamalar oluşuyor, yapamıyorum diyemiyorum lütfen birileri bana yardımcı olsun aklımı deliricem!

kumkuma değmeden kale olmaz...