deftere kenar süsü yapmak

(bkz: beni tanıdılar siz kaçın)

küçükken anam kızıyor diye yapamazdım.
şimdi kazık kadar oldum, hangi sebeple ağladığımı günlüğüme yazarken defterin kenarına çesitli büyüklükte kalpler sıkıştırıyorum.

mağara resimlerinin; saygıyla anıldığı ve yaşatıldığı bir alt sanat dalıdır.

çizime olan ilgim hep bu defter kenarlarında gelişmiştir. hoca bir şey söylediğinde, hem yazardım, hemen ardından da ilgili ifadeyi kendi uydurduğum sembollere çevirir ve defterin köşesinde görselleştirirdim.

o günlerden hatırladığım basit bir örnek:
hoca: "eğitim doğumdan ölüme kadar devam eder."
benim defter kenarı çizimim: üstünde doğumhane yazan bir kapından kordon bağıyla çıkan bir bebeğin, seke seke sayfa etrafında ilerlemesi ve bu ilerleme boyunca bir sürü şeyin başına gelmesi, okullardan sırayla geçmesi ve yolunda en sonunda da hazır kazılı mezara düşerken verilmesi.

bizim dönemin vazgeçilmezlerindendi. aynı dönemde çöp kutusu başında kalem açma bahanesi ile mini sohbetler de gerçekleştirirdik. hey gidi günler