demokrasilerde parlamentonun işlevi

hayati öneme haiz bir konu.
bakın geçtiğimiz günlerde , güney kore'de cumhurbaşkanı sıkıyönetim ilan etti.

bu tamamen keyfi bir karardı üstelik. fakat parlamento bu kararı tanımadı.
sonuçta kazanan demokrasi oldu.

ülkemizde ise parlamento 16 nisan 2017 tarihli referandumla by - pass edildi.

bunun sonucu olarak yasama ve denge denetleme unsuru olan meclisin yetkileri budanarak temsili demokrasinin bile işletilemediği bir noktaya savruldu ülke.

buradan çıkışın yolu parlamenter demokrasiye geri dönüşle mümkün.
bu , zaman alacak bir süreç. ancak ülkemiz için bir gereklilik.

güney kore örneğinde de görüldüğü üzere , parlamentonun görevini hakkıyla yerine getirdiği ülkelerde demokrasi güvence altına alınabiliyor.

yine bir diğer önemli husus ise seçim barajı adaletsizliği .
seçim barajı kaldırılarak , her partinin aldığı oy nisbetinde parlamentoda temsilinin önü açılmalıdır.

bu noktada , ülkemizde geçmişte uygulanan milli bakiye sistemine geri dönülmesi gayet yerinde olacaktır kanaatimce.

parlamento tek başına bir demokrasi göstergesi sayılamaz. hatta eşit oy özgür seçim ve adil sayım da gerçek bir sağlıklı yönetim sağlamayabilir. çoğunluk kararı her zaman doğruya ulaştırmaz..
dar çıkar ve suç grupları planlı projeli örgütlü bir yapılanma ve yalan propagandalarla, örgütsüz, eğitimsiz ve bilinçsiz çoğunlukları yönetme fırsatı bulabilir, buluyorlar da..
aslolan, çoğunlukları hazırlayan eğitim, kültür ve toplumsal bilinç politikalarının özgürce üretimi ve uygulanmasındadır. bu yönde karar ve uygulama isterse bir kral, diktatör tarafından alınsın ve uygulansın, isterse bir parti tarafından.. böyle eğitilerek yetiştirilen toplumlar için demokrasi anlam ifade edebilir..gerisi demokrasicilik oyunudur. parlamentoya kimlerin seçilebilerek, nasıl denetlendikleri, kontrol ve denetleme mekanizmalarının, yargı mekanizmalarının ve buralara atanma, seçim kriterleri sağlıklı değilse parlamentolar, temsil ettiklerini iddia ettikleri toplumların celladı olurlar..
göstermelik yasa ve anayasalar sadece reklam afişi olarak kalır.
özetle, demokrasiler de, parlamentolar da kurum olarak, sınıf çıkarı karakteri yönünden önemlidir.. gerisi hamasi demokrasicilik oyunudur. (kenan evren %93 oyla seçildi.!!)

uygulandığı ülkeye göre değişir.

türkiye'de yıllarca; askerin, savcının, sermayenin, medyanın, bürokrasinin üzerini örterek " halka, kendi kendini yönettiğine inandırdı"