die my love

yönetmeni olan lynne ramsay'in oldukça temiz ve güzel bir iş çıkardığı, görüntü yönetmeni seamus mcgarvey'in ise filmi oldukça yüksek bir yere çıkardığını düşündüğüm, başrol oyuncuları olan robert pattinson ve jennifer lawrence'ın ise güzel bir performans ile filmde yer aldıklarını düşündüğüm tuhaf olduğu kadar güzel bir film die my love...

özellikle annelik sonrası depresyon, içsel patlamalar, ilişkiye yabancılaşma gibi kısımları çok güzel ama biraz fazla dağınık anlatan bir film.

oyuncu jennifer lawrence filmle kendini fazla mı içselleştirmiş bilinmez ama çok fazla göze sokularak izletiliyor bize, aynı orantıda robert de geri planda kalmış, sanki yönetmen evliliğe karşı ikisinin bakış açısını anlatır gibi ama söylediğim üzere dağınık bir senaryoyla anlatmış bizlere filmi...

konusu gereği kadının deliliği ve adım adım bunu yükseğe taşıması, içsel patlamalarına karşı yer yer kendini kontrol edemediği öfke nöbetlerini o kadar gerçekçi bularak izledim ki, yer yer inanın bazı noktalarda içime öküz oturdu... biraz daha toplayıcı ve insanın odak noktasını tamamen filme adamasına yardımcı olacak bir senaryo ile film çok yüksek bir yerde yer alabilirmiş ama senaryodaki bazı yerler insanı boğuyor ve dağınıklık yüzünden tüm ilgi kayboluyor ister istemez...

filmin müzikleri şahane, daha da şahane kısmı insanın kopan odak noktasını tekrar içine çeken sinematografisi bence... o kadar şahane ki gözlerim bayram etti desem yalan söylemem...

kısacası güzel olduğu kadar eksik bir izlenim bırakıyor insanda.

beğenmediğim film. 5,5'tan 6/10.
hani vakit kaybı değildir ama "izlemesem de olurmuş" dersiniz ya. tam öyle.
kadını hangi pencereden anlatmaya çalıştınız? lohusalık desen değil, psikiyatrik hastalık desen değil, toksik ilişki desen değil, bunların toplamı ilişkiye sirayet etmiş desen değil. çünkü ben günün sonunda kendisi de normal olmasa da erkek karaktere üzüldüm ve kadını anlayamadım.
bu arada erkek karaktere üzülmeyelim gibi bir yerde değilim ama film üzerinden böyle diyorum.
hayal ve gerçeği o kadar başarısız şekilde iç içe geçirmişler ki... yani çok kötü yorum yapmayı sevmem ama ne güzel konu var elinizde. sen ki eyyyyyyyy we need the talk about kevin filmini yapmış insansın. o sondaki stv yeşil ekran hatası gibi görseller falan...
bu denli reklama ne gerek vardı?
neys. ben bir şey demiyorum. sinefil atak geçirdim özür dilerim. fularımı yırtmak üzereyim yemin ederim.
çevirisiyle yaşayacak bir film. *

edir: bir de bu nece bir sahne başına şarkı kullanmaktır? anlamlı şarkı sözleriyle bir ilişki izleyecek olsam eski ilişkilerimle kendim bir kolaj yapar fona anlamlı müzikler koyardım. gerçi onu ağlama günlerimde hayal gücümle yapıyorum prdn...* bizim dizileri izliyormuş gibi hissettim. 5 dakikada bir müzik giriyor. "güzel şarkılar ama ne gerek vardı bu kadarına?" bence.

tertemiz çekilmiş büyük oyunculara sahip kötü bir film.

filmin yönetmeni lynne ramsay iyi iş çıkarmış ama filmi genel olarak beğenmedim, marjinal deyyuslar diyerek izledim.

zaten filmi izleme sebebim direkt martin scorsese dedemin yapımcı olmasıydı ama maalesef benim için kötü bir filmdi.

bir psikolojik çöküşü konu alıyor.

genç bir annenin doğum sonrasında yaşadığı depresyonu konu almışlar. bunu yaparken depresyonla ilgili bir geçiş süresi verilmemiş.
filmin ilk sahnesinden itibaren karı kocanın anormal davranışlar sergilediğini, kadının hep tuhaf hareketlerde bulunduğunu görüyoruz. çocuğu olmadan öncede bu çift böyleydi. hatta acaba hangisi daha hasta adam mı, kadın mı diye düşünürken ben, kadının anormal davranışlarını doğum sonrası depresyona bağlandılar. filmin bu kısmında bana göre ciddi bir sorun var. bazı sahneler çok havada kalıyor, metaforlarla durumu kurtarmaya çalışmışlar. karakter analizi yapamıyorsun.

sinema seviyor nevrotik kadınları..
jennifer lawrence 'yi seyretmek açıkçası çok keyifli. grace karakterinin çıldırmaları ile belli ki bu sene bir takım adaylıkları olacak gibi duruyor. lawrence'nin oyunculuğu ile ilgili hiçbir sorun yok. grace'nin iç çatışmasını, orantısız öfkesini, karşılık alamayan cinsel açlığını oldukça iyi yansıtmış. görmezden gelinen, sorumlulukları paylaşılmayan, anlaşılmayan bir kadını iyi anlatmış. zaten sıkıntıları olan bu kadını alıp uçsuz bucaksız yerlere bebeği ile baş başa bırakan lanet olası kocası da ayrı sorun, o da sinir bozucu bir karakter.

metaforlar...
-aşırıya kaçan, rahatsız edici köpek havlaması.. dakikalarca havlayan köpek sahneye bilerek konuldu elbet. sadece grace'nin tahammül seviyesini değil izleyenlerinde sınırlarını zorladı.
-yalnız bir kadın... grace bir tablonun içine yerleştirilmişti sanki;
doğanın içinde yürüyen yalnız bir kadın.
hiç kimselerin geçmediği yerlerde bebeği ile dolanan bir kadın..
tekinsiz gibi görünen her yerde tek başına ve bebeği ile baş başa.. karanlık bir gecede korkusuzca yürüyor hep tek başına..
- kadın çığlığının bir alev topuna dönüşmesi etrafındaki her şeyi yakması..
-çıplak bir kadın. çoğu kez üstündeki kıyafetleri çıkartırken görüyoruz onu, kendi benliğini açığa çıkarmak istediğini kıyafetlerini üzerinden attığından anlıyorum. kıyafetinde bir metafor olarak kullandığını düşünüyorum.

gece görüntülerine bayıldım, filmin kasvetli ve tekinsiz havasını bu görüntüler ile pekiştirmişler.

artık kadınların mutlu olduğu filmleri izlemek istiyorum. üzülüyorum ben..

bir lynne ramsay filmidir.

filmin senaryosunu da yönetmen lynne ramsay, alice birch ve enda walsh birlikte yazmıştır. senaryo ariana harwicz tarafından yazılan geber aşkım isimli romandan uyarlanmıştır.

filmde jennifer lawrence, robert pattinson, sissy spacek, nick nolte, lakeith stanfield, gabrielle rose, clare coulter ve kasmere trice stanfield rol almıştır.

film en iyi ingiliz yapımı film dalında bafta ödülüne aday gösterilmiştir. film ayrıca cannes film festivalinde de palme dor adayı olmuştur. jennifer lawrence ise bu filmdeki rolü ile en iyi kadın oyuncu dalında altın küre'ye aday gösterilmiştir. ancak ödülü jesse buckley kazanmıştır.

lynne ramsay sevdiğim yönetmenlerden biridir. son yıllarda jennifer lawrence ve robert pattinson da çok iyi işler yaptı. sissy spacek ve nick nolte ise artık efsane olmayı hak etmiş isimler. bu filmin uyarlandığı geber aşkım kitabı da çok iyi bir kitaptı. ama bazen sonuç istediğiniz gibi olmuyor. ve bu film de beklentimin çok altında kaldı.

eşinin isteğiyle eşinin amcasından miras kalan taşrada hiçliğin ortasında bir eve taşınan ve belli ki hem doğum sonrası depresyon hem yazar tıkanıklığı yaşayan grace zaman geçtikçe akli melekelerini yitirir.

bir yazar ve bir anne olarak grace dünyanın başkalarından çok farklı görmektedir. bu fark en çok eşi jackson ile aralarında sorunlar yaratır.

kötü bir film olduğunu söyleyemem ama iyi de değildi.