dinî düşünce

içinde bir âlem tasavvuru barındıran düşüncedir. kaynakları ilâhîdir. fakat, bilimsel düşüncenin yerine ikâme edilemez. zira, dinî düşünce daha çok metafizik gerçeklik ile uğraşırken, bilimsel düşüncenin problem alanını fizikî gerçeklik sahası oluşturur. bununla birlikte, dinî düşüncenin fizikî gerçekliğe ilişkin de söyleyecekleri vardır. antik felsefenin önemli simâlarından aristotales’in fizik görüşü, avrupa ve tüm dünyaya aristo’yu tanıtan ibni sinâ’nın yorumlarıyla geriye dönülmez bir değişikliğe uğramış, bundan sonra dinî düşünce, dâima fizikî gerçekliği izâh sadedinde kullanılagelmiştir. antik zamanların aristosu ise bilinmezliğe karışmış, o’nu herkes ibni sinâ’nın yeni yorumuyla diktiği elbisenin içinde görüp benimsemiştir. orta çağ avrupası’nın dogmatik bilgileri ile islâm dünyasının bugün hikmetten yoksun din algısına sebep teşkil eden, aslında ibni sinâ yorumuna uğramış aristo öğretilerinden başka bir şey değildir. bu konu, felsefe tarihini ortaya koyar şekilde çok uzun bir hikâyenin izâhını gerekli kılmakla beraber, günümüz islâm ve hrıstiyan dünyasının tüm handikaplarını görmek açısından lüzumludur.