1.
do, japonca kökenli yol anlamına gelen bir kelimedir. do felsefesi ise uzakdoğu savunma sporlarının temelini oluşturan bir felsefe. adı gibi, bir yol çizer bu sporlara. bu felsfe içinde cesaret, hayal, sükunet ve uyum taşımayan bir ruha sahip beden güçlü olamayacağını bu yüzden bedeni eğitmek için önce ruhu eğitmek gerektiğini söyler. böylece iç ve dış gücü dengelemeyi hedefler. hadi bu felsefenin biraz daha derinlerine inelim ve bir savaşçının sahip olması gereken özelliklere bakalım.
1-)iç bütünlük: savaşın amacı kazanmak değil huzur ve barışı sağlamak olmalıdır. bu nedenle bir savaşçı huzurlu bir ruh haline ve barışçıl bir tavra sahip olmalıdır. sanırım tam da bu yüzden dövüş değil savunma sporu olarak geçer uzakdoğu sporları. bir zamanlar amerikan sömürgeciliği altında ezilen silahsız asyalılar ne olursa olsun kendilerine hakim olmayı öğrenmiş ve öğretmişler birbirlerine.
2-)öz benlik saygısı: kendisini olduğu gibi kabullenememiş bir savaşçı onu eğiten hocalarına, bağlı bulunduğu teşkilata, ideolojiye ve çevresine saygı duymayı beceremez. dolayısıyla savaşçı önce kendini bilmeli, kabullenmeli, sevmeli ve saymalıdır.
3-)birlik olmak: ee birlikten kuvvet doğar demişler. savaşçı dediğin gerektiğinde omuz omuza vermeli, yoldaşına destek çıkmalıdır.
4-)rakip düşman değildir: savaşta her şey mübah değildir. gerçek bir savaşçı, savaşının adil olması için dikkatli olmalıdır. ring veya tatami fark etmez savaş sahasına çıktığında hakemlere ve antrenörüne gösterdiği saygı ve adaleti rakibine ve onun antrenörüne de göstermelidir. düşene el kalkmaz, savaş esnasında ağır sonuçlar alınsa bile gong bitiş sinyali verilmesi için çalındığında iki savaşçı da birbirine sarılmalıdır.
özetlemek gerekirse do felsefesinde savaşçı; saygılı, gurur sahibi, insancıl, azimli, dengeli, cesur, disiplinli, kendini iyiliğe ve düzene adamış ve gerektiğinde bunun için liderlik yapabilen kişidir.*
1-)iç bütünlük: savaşın amacı kazanmak değil huzur ve barışı sağlamak olmalıdır. bu nedenle bir savaşçı huzurlu bir ruh haline ve barışçıl bir tavra sahip olmalıdır. sanırım tam da bu yüzden dövüş değil savunma sporu olarak geçer uzakdoğu sporları. bir zamanlar amerikan sömürgeciliği altında ezilen silahsız asyalılar ne olursa olsun kendilerine hakim olmayı öğrenmiş ve öğretmişler birbirlerine.
2-)öz benlik saygısı: kendisini olduğu gibi kabullenememiş bir savaşçı onu eğiten hocalarına, bağlı bulunduğu teşkilata, ideolojiye ve çevresine saygı duymayı beceremez. dolayısıyla savaşçı önce kendini bilmeli, kabullenmeli, sevmeli ve saymalıdır.
3-)birlik olmak: ee birlikten kuvvet doğar demişler. savaşçı dediğin gerektiğinde omuz omuza vermeli, yoldaşına destek çıkmalıdır.
4-)rakip düşman değildir: savaşta her şey mübah değildir. gerçek bir savaşçı, savaşının adil olması için dikkatli olmalıdır. ring veya tatami fark etmez savaş sahasına çıktığında hakemlere ve antrenörüne gösterdiği saygı ve adaleti rakibine ve onun antrenörüne de göstermelidir. düşene el kalkmaz, savaş esnasında ağır sonuçlar alınsa bile gong bitiş sinyali verilmesi için çalındığında iki savaşçı da birbirine sarılmalıdır.
özetlemek gerekirse do felsefesinde savaşçı; saygılı, gurur sahibi, insancıl, azimli, dengeli, cesur, disiplinli, kendini iyiliğe ve düzene adamış ve gerektiğinde bunun için liderlik yapabilen kişidir.*
devamını gör...
2.
devamını gör...