dünyanın en kısa korku hikayesi

bence kesinlikle gecenin kör karanlığında, evde, ev halkına dahil olmayan biriyle karşılaşmak olurdu. amerika'da var olan "open house" vakalarından sonra, insanlığın gidebileceği yerle ilgili tüm limit algımı tükettim. psikopatların ve sosyopatların sınırları yoktur. bu alan üstüne çalıştığım için, bu konuda donelerimin çok sağlam olduğunu söyleyebilirim.

diş ağrısı başlamıştı

yine mi aynısı olacak korkusu. çok sürmez, yine yaparım

kimileri için tek sözcükten oluşur: seçim..!

aynada ben yoktum.

yatağın altından ses gelmişti, bakmak için eğildim. hiçbir şey yoktu.
rahat bir şekilde yatağıma uzandım ve bir fısıltı duydum:"ben de az önce yatağın üstüne baktım, kimse yoktu."

(bkz: gece yatakta kendini yatarken görmek) *