eğitim sisteminin köle yetiştiriyor olması

istisnalar hariç maalesef gözler önünde olan durumdur. nerede okuyup iyi bir üniversite bitiren varsa kendi işini kurmayıp iş arıyor ve çoğu zaman da lise mezunu bir işverenin yanında işçi olarak asgari ücretle çalışmayı iş sahibi olmak sanıyor. halbuki eğitim sistemi kökten bir değişikliğe gidip köle değil girişimci gençler yetiştiren bir politika izlese her şey tersine dönebilir. bu şartlar altında bunu gören insanlar elbette okumaya ve öğretmenlere değer vermeyi bırakacaktır. halbuki suç tamamen eğitim sistemiyle ilgilidir.

kısmen doğru bulduğum önerme. eğitim sisteminin tek başına bu suçu işlemek için yeterli gücü yok. o bir aracı... kapitalizme köle yetiştiren bir aracı... asıl güç kapitalizmde. kapitalist düzen beyaz yaka ve mavi yakayı modern kölelere çevirmiş. evet sen de, güzel mevkilerde, tatlı koltuklarda, cafcaflı görev tanımları olan beyaz yaka, sen de bir kölesin. sabah servislerle ya da sana verilen konforlu arabalarla işe getirilen akşama kadar çalışan ve belirlenen saatte evine gitmene izin verilen, hatta evden bile çalışman istenen beyaz yaka, sen de kölesin.

sistem değişmekten ziyade acil gereksiz üniversite ve fakültelerin kapanması lazım. şu an bile kapasanız belki senelerce istihdam sıkıntısı çıkmayacak sayıda meslek erbabı beyaz yaka var şu an piyasada. maalesef bu durumu da ülkenin genel hali gibi çıkmaza soktular. bütün gençlerimiz artık birer doğal minimalist. ama mutlu bir minimalizm değil bu, psikolojilerin pert olduğu bir zorunlu minimalistlik.

doğası gereğidir. eğitim zaten düzenin ihtiyaç duyduğu toplumsal yapıyı oluşturmak üzere kurgulanmış bir kurumdur. ama giderek daha insan olma yoluna girmiş insanı ele geçirmek o kadar da kolay değildir. brecht'in dediği gibi:

insan neler yapar, neler yapar
bilir uçmasını, öldürmesini
ama bir kusurcuğu var
bilir düşünmesini de

olmayan şeyleri tartışmaya gerek yok, çocuklar, gençler şuan farkında olmadan hayal kuruyorlar, 20 yaşında gerçekleri gördüklerinde iş işten geçmiş oluyor, ne eğitim, ne öğrenilmiş bir meslek oluyor ellerinde.
20 yaşında ama hiç bir birikim yok, sudan çıkmış balık gibi ne yapacağını bilmeden anne,babaya yine muhtaç bir şekilde, evde veya düz işçi gurubunda asgari ücrete tabi bir yaşam.
allah hepimizin, özelikle gençlerin yardımcısı olsun.

katıldığım önermedir. eğitim sistemi çalışmaya dayalıdır. öğretmenler de bu sisteme uyum sağlayarak çalışkan öğrencileri daha çok severler. sınavlar çalışkanlığı ölçer. çünkü patronlara çalışkan işçiler lazımdır. ne kadar çok çalışıyorsanız, o kadar iyi bir kölesiniz demektir. bazen patronlarınız tarafından tebrik edilirsiniz, çalışkan olduğunuz için. aslında çalışkanlığınız onlara değil, size yarar sağlasa tebrik edilmezsiniz, umurlarında bile olmazsınız. tebrik ettikleri şey çalışkanlığınız değil, daha verimli bir köle olmanızdır.

okullar bilgiyi öğrenmeyi öğretmez, bilgiyi öğretir. oysa öğrenciler depolama alanı değildir. okulda öğrenilen bilgilere günümüzde çok kolay ulaşılabilir. zaten önemli olan bilgiyi öğrenmek değil, bilgiyi doğru yorumlayabilmektir. fakat okullarda bilgiyi yorumlamanız istenmez. çünkü sistem için önemli olan doğru düşünen, sorgulayan, araştıran bireyler yetiştirmek değil; öğrencilerin çalışkanlığına göre değerlendirme yapmaktır.

nedeni biraz burada “eyuuuu amarika sen kimsin yaaa!”


fulbright.org.tr/hakkimizda

dünyanın sanayileşmeye başladığı 18.yüzyılda, ağır şartlarda çalışmak istemeyen fakir halkın kırbaç, hapis ölüm cezası gibi cezalardan korkmadığı, şartlar düzelsin diye,
kralları öldürmeye varan isyanlara kalkıştığı için korkan zenginlerin fakirlere itaati öğrenmeleri için açılan okulların misyonuna uygun hareket etmesi.

mevcut eğitim sistemi için doğru olan önermedir.

oku-sınava gir-sınavı kazan- iş bul(bulabilirsen)-evlen-ev al-araba al ve öl.

yaşamak bu değil sözlerini aklıma getiriyor bu döngü.

umarım düzeliriz (düzelsek de biz göremeyiz muhtemelen).

köle bile yetiştiremeyen sistemdir.

modern eğitimin tarihçesi bundan ibarettir. fabrikada kalite kontrolden geçen ürün nasıl pass/fail kodlarıyla etiketleniyorsa, çocuklar da öyle etiketleniyor. fabrikada nasıl molaya zil ile çıkılıyorsa çocukları da teneffüse zil ile gönderiyoruz. hepsini bir örnek giydiriyoruz. hepsinden önce bu modern okul fikrini zaten "ayaklanma ihtimali olanları peşinen bastırmak" amacıyla icat ediyoruz.

herkesin birine kölelik ettiği bir zincirin içindeyken mesele köle olmak değil de bu sistemin hangi basamadığında yer aldığımız, kaç sınıfa kölelik kaçına efendilik yaptığımızdır. o yüzden direkt eğitim sistemini b**lamayalım bizi çarkta alt basamaklara atanlarıyla ilgili olsun kavgamız.

dunyada kole yetistirmeyen bir egitim sistemi ornegi verin ? kole/sahip olma tamamen gelir dagilimi ile alakali, egitim ile degil. hic bir toplum esit bir sekilde egitilemez. herkesi ayni kilifa koyamazsiniz.

girisimcilik olmadigi icin kolelik var demisler. girisimcilik para ile olur, ortamda zaten para yok. her girisimcilik destek projesi de %99 basarisizlikla bitiyor(normal). sanki basarili olan girisimci cevresine para dagitacak, kolelik sorununu cozecek. adam diyor, ben gece gunduz calistim, kasiyerle niye ayni hayati yasayayim ? kasiyerin kole olmasi gerektigine inanmasa/gormese adam niye zoru secsin ?

ayrica, ise yarayan bir sey uretmesi cok zor. bir suru akilli insanin birbirinin onune gecmesi ve bir kac tanesinin kazanmasi lazim. bir sey ureten toplumlarda hep gelir adaletsizligi var, yani birileri kole. birilerinin bu girisimcilerin hayatini yasamamasi lazim ki, onlar icin bir motivasyon olsun bu.

kolesi olmayan toplum olusturacagim diyorsan, bir sekilde parayi adaletli dagitman ve insanlardan cok da bisey uretmesini beklememen lazim. norvec boyle mesala. bir sey uretmiyor, petrolden kazaniyor, yaklasik esit bir sekilde dagitiyor. kolesi epey az.

kole olmama isi egitimle olmuyor yani. o toplumun dunyada yaklasik rolu ne ise, 100 yil sonra da o olacak. turkiye, gencliginden yararlanilan, asgari ucrete yakin kazanacaklarin ulkesi olacak hep. bu topraklarda gelir adaletsizliginin cozumu yok, sistem boyle.

ister gelişmiş ister az gelişmiş olsun devletlerin kurguladığı ve finanse ettiği eğitim sistemleri kaçınılmaz olarak sistemi devam ettirecek bireyler yetiştirmeyi amaçlar. aksi takdirde devletin, kuralların, yasakların varlığı sorgulanır ve sonucunda devlet denilen organizasyon işlevini yitirir. böyle bir şeye maruz kalmamak için haklı olarak uyum sağlayan vatandaş yetiştirmeye çaba gösterir eğitim sistemleri. bireyin asıl aydınlanması da bu sistemden kendini soyutlamaya başladığında başlar