eskiden üzüldüğün şeylere artık üzülmediğini fark etmek

olgunlaşmak. hayret edici olaylara, ilginç karakterlerli ya da karakter sahibi olamamış insanların keşfi sonucunda oluşan deneyim.

bir kaçış yahut donma refleksi ya da duyguyu yok sayarak yok olabileceğine olan düşünce nedeniyle de olabilir ve bu durumlar pek hayra alamet değildir.
sadece üzülerek rafa kaldırılabilen o şey artık şiddetli bir mental yıkım ile geri gelebilir.

yani, üzerine eğilmediğimiz her şey üzerimize devrilir.

haricinde ise, üzülmek nedir?
ben şu şekil üzülürüm sen şu şekil.
bazen öfke, kırgınlık, kızgınlık gibi yüksek duyguları da üzülmek olarak adlandırabilir insan. hepsi de bizim içindir.

insan aynı şeye zaman geçtikçe aynı oranda üzülebilir ancak verilen tepkiler kontrol altına alınmış yahut yanında farklı duyguların da farkındalığına ulaşılmış olabilir.

mesela, bir insanın kaybından başka hiçbir şeyi düşünemiyorken zaman ilerledikçe, duygu yaşandıkça ve sindirildikçe, bir süre sonra kaybı ile beraber varlığı da hatırlanır. varlığı ile size neler kattığını, kattıkları güzel ise şükran veya sevinç duygulari da açığa çıkmaya başlar kayıp duygusunun yanında
yahut tam tersi olarak varlığı zararlı ise pişmanlık hissi veya özgürlük hissi ile de yan yana gelebilir bu üzüntü.

yani üzülmek kimi zaman bakidir.
eşlikçileri değişken olabilir.
bu da duygunun şiddetinin farklı hissedilmesine sebep olabilir.

neticede ben ne hissettiğime bakarim ay balam.
japonyada da deprem oluyo onlar hissediyo mu kac şiddetinde olduğunu? deprem aynı deprem işte. hissettiğin yan unsurlar sebebiyle farklılaşıyor meselamm yüksek mühendislik yöntemleri gibin yan unsurlar hajz. onu diyoz ya işte. hissettiğimiz onemli. gözünü kapatınca yok olmuyor depremler. he.

hissizleştiğinin göstergesidir. insan doğası gereği her duyguyu sonuna kadar yaşaması gereken bir canlı çünkü özellikle bastırılmış üzüntüler daha sonra çok sert patlıyor. fakat bu eşiği de geçtiyseniz geçmiş olsun, kolay çıkamazsınız